Verzamelaar met als zwaartepunt hun albums uit de jaren zeventig : Masque (met "Icarus {Borne on Wings of Steel}","The Pinnacle" en "Child of Innocence"), Leftoverture (met "Carry on Wayward Son", "Cheyenne Anthem", "Miracles Out of Nowhere" en "What's on My Mind") en Point of Know Return (met "Point of Know Return", "Portrait {He Knew}", "Dust in the Wind", "Lightning's Hand" en "Sparks of the Tempest").
En daar is niets mis mee. Dat is representatief voor het beste wat de band ooit heeft gedaan, pakkende originele progressieve en symfonische rockmuziek maken.
Daarbij aangevuld met één of twee wat betere tracks afkomstig telkens van andere albums.
Als ik minpunten moet noemen : de Beatles cover "Eleanor Rigby" heeft mij nooit weten te bekoren. 't Is überhaupt onzinnig voor een band als Kansas om iets van anderen op te gaan nemen.
Songs die ik een beetje mis zijn : "The Wall" (Leftoverture), "Nobody's Home" (Point of Know Return) en "Incomudro - Hymn to the Atman" (Song for America). Dat vindt ik namelijk ook ongelooflijk goede songs.

De aanwezigheid van de live versie van Paradox is ook niet echt nodig, het nummer klinkt niet anders dan het op het album 'Point of Know Return' al doet. Al krijg je wel een idee dat er 'Live' niets aan kracht wordt ingeboet bij Kansas.
Verder is het doodzonde dat de stem van ooit super zanger/toetsenist Steve Walsh door de tijden heen is aangetast. Dat is echt bere jammer. Luister maar eens naar "Desperate Times", dat wordt er gewoon uitgeknauwd. Zo makkelijk en geweldig als hij in de jaren zeventig zong, zó kom je er niet snel meer iemand tegen.
Misschien is 't beter om de genoemde albums zelf aan te schaffen want er staat veel meer mooi songmateriaal op.
Maar toch haal je wel wat in huis als je dit koopt.

"Prelude/Song Of The Gulls" is echt een juweeltje van een classisistisch nummer, prachtig waar dat ineens vandaan komt. Voor het overige hier en daar iets te jazzy en experimenteel klinkend album.