Dit album teert zwaar op de twee nummers "Heroes and Villains" en het prachtige "Good Vibrations". Het staat verder vol met nietszeggende leuterachtige songs zonder al te veel bezieling en instrumentatie. Mogelijk is het ook gedeeltelijk onder invloed van druggs tot stand gekomen, wat helaas geen garantie is voor kwaliteit. Eigenlijk bijna een compleet bagger album. 1½*

Hoe kan je nou in slaap vallen van deze muziek, het is zo gevarieerd als maar kan. Je zou zeggen : van ontzettend monotone muziek zonder enige wisselingen in variatie , tempo, sound en wat nog meer, daar zou je van in slaap kunnen vallen....
Dat iemand een andere smaak heeft , prima, maar in slaap vallen van deze muziek , dat snap ik dus niet.
Misschien heeft het zin om eens een keer goed uit te slapen en dan de cd op te zetten. En misschien ben je dan ook uitgeslapen genoeg om deze muziek te waarderen. Maar van mij mag je me met deze muziek wakker maken. Het eerste nummer is trouwens beregoed.
De variatie aan ballads ("She's leaving home" is voor mij echt een superballad), rocksongs (de openingssong met Paul's raspende vocalen en de blazers-tune), pop-tunes ("Getting Better", "Lovely Rita", "Lucy in the sky" etc.) en experimentele songs ("A day in a life", "Within you,without you") is op zijn minst plezierig te noemen. M.a.w. er zijn maar weinig van dit soort albums gemaakt... behalve dan van de Beatles zelf.

Ik mis inderdaad ”Watching and Waiting&#8221 en "Tuesday Afternoon", dat tot het mooiste werk van The Moody Blues gerekend kan worden. Maar "Nights in White Satin", "Isn't Life Strange" en "Never Comes The Day" staan er gelukkig wel op. Je bent toch waarschijnlijk beter af met deze compilatie dubbelaar “Greatest Hits and More”.

Mis ik hier nu de single "Tonight" nog op? Toch een bekende hit. Drie-en-een-half-uur en toch weer niet compleet....
Een van de mooiste nummers blijft voor mij 'Curly' met zijn karakteristieke ietwat oubollige maar o zo maffe blokfluitjes. Geinig om dat weer eens terug te horen. 'Night Of Fear' en 'I Can Hear The Grass Grow' zijn wat mij betreft de beste songs die ze gemaakt hebben. 'Cherry Blossom Clinic Revisited' met z'n ingelaste versie van J.S. Bach's 'Jesu joy of man's desiring' (en er zitten meer bekende tunes in, maar de titels daarvan zijn me ontglipt) en het ballad-achtige 'The Last Thing On My Mind' zijn ook zeer de moeite van het beluisteren waard. 3,5*

Grappig die easy-listening versies van 'La Bamba' en 'Louie, Louie'.
Verder vermeldenswaard zijn 'Cast your fate to the wind' ,waar ik alleen een instrumentale versie van kende, en natuurlijk het prachtige 'Guantanamera'.

Ik ben er niet van ondersteboven trouwens. Zwakke inspiratieloze band met bezielingsloze muziek. Het zwakke gitaarspel is om te huilen en mag ik wel zeggen zeer oninteressant. Dit album vormt daar een illustratie van. Maar goed, ieder zijn eigen mening. 0,5*