Het openingsnummer "Frequency" is er eentje in de stijl van "The Wake". Iets stevigere progrock maar wel om van te smullen.
"Life Support", "Ryker Skies" en "The Province" zijn een beetje op de automatische piloot met allerlei aspecten en ideeën die we al vaker in het werk van IQ zijn tegengekomen. Niets nieuws, niets slechts maar hoef er dit album niet voor te kopen.
Misschien geldt dat ook voor "Stronger than Friction", maar dat nummer bevalt mij gewoon beter, het is iets meer uptempo, niet zo eindeloos voortslepend, eindeloos voort bordurend op een zelfde thema zoals in de drie eerder genoemde songs
Maar wat is dat mooi, die overgang naar het volgende nummer, de ballad "One Fatal Mistake". Het nummer zelf straalt een enorme rust en beheersing uit, prachtig. Het hoogtepunt van het album dacht ik zo maar eens.
Ook het afsluitende nummer "Closer" is de moeite waard. Het begint bijna met dezelfde beheersing en rust als "One Fatal Mistake" maar ontpopt zich dan als symfo nummer.
Bij elkaar genomen is 't toch een redelijk goed album geworden.