The Fontana Years van Manfred Mann met Mike d'Abo als zanger i.p.v. Paul Jones.
De hits waren nog iets beter dan in de voorgaande periode. De muziek wordt pas echt interessant als de Earth Band opgericht wordt; -Het leverde vaak prachtige symfonische progrock songs op.

Afgezien van prettig klinkende tunes als "Fox on the Run", "Mighty Quinn", "Semi-Detached Suburban Mr. James", "Ragamuffin Man" , het instrumentale "Sweet Pea" (etc.) stelt dit als album nog niet al te veel voor. Niet meer dan een aardige opsomming van hun songs uit die periode. Sommige nummers hebben de tand des tijds niet echt doorstaan, maar toch wel grappig in z'n totaliteit. Tuurlijk bevat dit album ook Dylan covers zoals "Just Like a Woman" en het ongeëvenaarde "Mighty Quinn" dus.

Madrileense synth pop, erg populair in de latijnse landen in de tachtiger jaren. In Nederland werd geloof ik alleen het instrumentale "Boda en Londres" een hitje. En misschien heeft dat wel te maken met het hele hoge stemmetje van Ana Torroja.
Toch staan hier prima pop liedjes op. Met name "No Me Enseñen La Lección", "Me Cole en Una Fiesta" en "El Fin del Mundo" zijn de moeite van het beluisteren meer dan waard.
Ik mis alleen "Hijo de la Luna" op deze compilatie cd.

De dikke gitarist Leslie West met zijn vette ronde gitaargeluid. Dat klinkt verschrikkelijk goed bij nummers als "Travellin' in the Dark" en "Tired Angels". Tot op de dag van vandaag. Maar ook de titelsong zelf, "Nantucket Sleighride", is een prachtig nummer, goed ingezongen door de helaas veel te vroeg overleden bassist/componist Felix Pappalardi. 4,5*

"Black / White","Stand and Deliver" en "Uniform of Youth" hadden er voor mij niet op gehoeven.
Daarentegen mis ik b.v. wel "Dust","The Border" en "32".
M.a.w. het blijft behelpen met die compilatie CD's.

De meeste songs op dit album vind ik toch niet slecht. 't Is allemaal wat poppy met dat typische gitaartje/synths voor die tijd, maar toch zeker niet slecht. Bovendien heeft Richard Page ook nog eens een geweldig goede stem. Een aantal nummers gaan er dan ook in als koek. b.v. 'Is it Love', 'Kyrie','Run to her', 'Broken Wings' en de titelsong.
Het album begint alleen wat stroef : de eerste twee songs zijn de minste van het hele album.

Hier staan zeker goede nummers op (2,3,5,10,14), vooral "Between Love & Hate" is een erg goed nummer. Maar dit muziek als "Yes"? Nee, dat niet. Het is bij vlagen gewone rock muziek met veel verve gebracht, dat wel. Ik zou dit niet eens als progressief willen bestempelen meer gewoon als symofonische rock, rock muziek met symfonische elementen, maar vernieuwend is het niet echt. Sommige songs zijn vrij monotoon , i.t.t. b.v. "Kameleon Man", dat wel weer boeiend is.
Maar vanwege de goede songs toch een meevaller, dit album.
Tenslotte de stem van de zanger, die lijkt alleen op die van Jon Anderson in de hogere toonsferen. Verder heeft hij toch wel een eigen stemgeluid.