Geen slecht debuut-album voor deze L.A-based rock band. "Where the sun don't shine", "Sacrifice Me" en "Lonesome Fool" zijn gewoon goede songs. Door het stemgeluid van de zanger en het gitaarwerk lijkt het een beetje op Led Zeppelin. Helaas bleef het bij dit album. 3,5*

Hilarische versie van 'Lazy Sunday' staat hierop, met rol-fluitjes en al, en een geinig zingende Steve Mariott. Mariott laat er geen twijfel over mogelijk : hij is en blijft een erg veelzijdige zanger met een buitengewoon goede stem voor zowel bluesrock als popmuziek. Jammer is dat er te veel nummers op dit LIVE album staan (vooral de eerste nummers) die met elkaar inwisselbaar zijn.

Hier kan ik mij wel in vinden. Drie uitzonderingen : "Somewhere A Clock Is Ticking","Grazed Knees" en "How To Be Dead". 't Lijkt me een bandje voor een goede compilatie-CD over een paar jaar als dit zo door gaat, als de nummers dan maar overeenkomen met mijn keuze. Zo'n nummer als "Run" begint veelbelovend, maar verzandt dan toch weer in eindeloos hetzelfde voortkabbelende gedoe zonder enige variatie. "Chocolate" is misschien in opzet een aardig nummer, maar het wordt bijna volledig verknald door de monotoonheid van de begeleidende gitaar en ritmesectie. 2*