Eén van hun beste platen en krijgt de volledig 5 sterren van mij !
A Pleasant Shade Of Gray is een conceptplaat en eigenlijk 1 lang nummer opgedeeld in 12 delen.

Ray Alder's stem is met de tijd (en dus op deze plaat) lager geworden. Geen hoge uithalen meer zoals voorheen maar dat doet zeker geen afbreuk aan zijn performance !

Jim Matheos , verantwoordelijk voor de muziek, komt hier zoals gezegd met zijn beste werk boven. Frank Aresti en Joe DiBiase hebben de band verlaten en misschien daardoor een beetje een koerswijziging. De plaat klinkt vrij moody...

Keys worden gespeeld door Kevin Moore !

Persoonlijk vind ik dit ook een grote plaat in het progmetal genre en mag dan ook niet ontbreken in je collectie als je fan bent van het genre

In Aardschok magazine wordt deze plaat afgebroken tot een score van 52/100. Daaraan zie je nog maar eens hoe subjectief een review wel niet is.

Voor mij is dit de ontdekking van het jaar. Ik ben echt geen fan van metalcore maar dit overtuigt me zeker en niet om dat het een vrouw is, maar de manier waarop ze het doet. Otep heb ik ook al gehoord, maar dit is toch vetter, misschien omdat ze geen grunts gebruikt wat tegenwoordig een beetje te veel wordt gebruikt naar mijn mening.

En bovenal de plaat staat er gewoon, de riffs zijn niet altijd even origineel, maar de vocalen zijn vooral wat de plaat de hoogte induwen. Het contrast tussen schreeuwen en haar zang. Er zijn echt kippenvel momenten als je het zo kan noemen

Bv. in The Legacy Of Odio, een mooie ballad en dan het "gejank" (om het zo maar te noemen) rond 2m30s.

Topnummers zijn Prayers (waarvan de clip hier te zien is), Beautiful Tragedy, The Legacy Of Odio, This Moment, He Said Eternity en Ashes

De gewone man op de straat zal hier nooit het artisitieke van inzien. Maar de combinatie van het schreeuwen met gewone zang is enorm emotioneel voor mij. Zeker geen dame om een shouting match tegen te beginnen

Wat een beautiful tragedy !!!
4/5

Mijn eerste review op musicmeter en het wordt niets minder dan Joni Mitchell's "Blue".
Een plaat uit haar folky periode, samen met Ladies Of The Canyon. Echter Blue zal ze voor mij nooit overtreffen.
En idd menig hedendaagse songwritster heeft hier duidelijk naar geluisterd.

Mooiste momenten:

All I Want: Geweldige gitaararrangementen, meeslepende zangpartij, pure klasse

Blue: Het typische less=more, prachtig pianoarrangement en de stiltes tussen de noten maken het des te aangrijpender
"...There is your song from me"

River: Jingle Bells krijgt hier toch wel een ander gevoel mee, ingetogen, sober, piano en zang die perfect op elkaar inspelen

A Case Of You: opnieuw prachtige zang, intiem en ijzingwekkend

The Last Time I Saw Richard: enkele kippenvel momenten wanneer ze zo hoog zingt, geweldig aangrijpend


Zeker een plaat waar je stil van wordt en die altijd in mijn top 10 zal blijven staan.

Muzikaal heeft dit uiteraard niets met black metal te maken zoals we die nu kennen.
Dit is simpelweg een rockplaat met een smerig jasje aan. En dat satanische is uiteraard een stunt. Wat het natuurlijk briljant maakt. Hedendaagse bands die zulke dingen serieus nemen en er in geloven zijn hilarisch.
Bij deze Venom cd zit er dan ook een flinke portie humor bij.

Zondermeer hun beste werk en ook al zijn het geen supermuzikanten, wat ze doen is briljant.
En zelfs de solo's zijn toepasselijk en overtuigend.

4,5