Nogal een tegenvaller. Dikembe verliest de energie van hun vorige platen en wordt vooral een afgezwakte imitator van Brand New, met misschien wel wat betere percussie en af en toe nog wat twinkelende gitaren. Chicago Bowls was vooral vol gaan met die banaan, Broad Shoulders was al iets meer richting deze sound, maar wist de balans nog perfect te behouden.

Het enige minpunt van dit album is de lengte en dan vooral het slot; tussen Time en Blue Eyes had bijvoorbeeld nog mooi een langer nummer gepast. Buiten dat is ℮ samen met enkele andere Drain Gang releases het mooiste en meest verslavende wat ik in jaren heb gehoord. Op MusicMeter is dit collectief blijkbaar niet populair, maar voor mij zijn ze een revelatie. Ik heb ze relatief laat ontdekt en de internethype van de eerste jaren dan ook niet meegekregen.

Hoewel hierboven hip-hop en R&B als genres staan (en ja ik weet dat ik hem zelf heb toegevoegd ), is het toch meer experimentele elektronische pop, met hip-hop en R&B als een soort van vertrekpunt. Allereerst is de hoes al interessant, die de voornamelijk introspectieve lading van de teksten goed dekt. Ecco zingt vooral over zijn drugsgebruik (vooral ketamine) en identiteit en zelfbeeld, en wat regelmatig terugkomt is het thema van opgroeien als gekleurd persoon in een witte omgeving. Vandaar dat voor de hoes waarschijnlijk gekozen is voor een zwarte ℮ op een witte achtergrond. Daarnaast past het geschat-symbol ook wel goed bij het drugsthema.

Ecco's manier van schrijven en expressie komt erg associatief en intuïtief over en hij trekt zich weinig aan van conventies. Het openingsnummer begint al met slechts een constante herhaling van vier regels en maar een paar nummers hebben een couplet-refreinvorm. Dat is verder niet bijzonder of zo en zeker bij cloud rap niet, maar ook binnen de geijkte structuren heeft Ecco een totaal eigen geluid met een vreemd aantrekkelijke expressie. Net als bij Bladee kan het wennen zijn aan de vocalen, maar als je hier eenmaal aan gewend bent weet je niet beter. Natuurlijk leveren producers Gud en Whiterarmor weer godswerk, terwijl ook Yves Tumor twee nummers voor zijn rekening neemt. De instrumentals kunnen zich meten met Whitearmor's beste werk op Eversince, D&G, Red Light en Poison Ivy, maar zijn toch behoorlijk anders; minder beatgericht en herhalend, meer diffuus.

Het duurde overigens wel een paar luisterbeurten voordat ik dit album echt kon waarderen, want in het begin vond ik het wat vlak zonder hoogtepunten en memorabele melodieën. Nu is het een van mijn absolute favorieten waar ik graag meer nummers op had gezien!

Damn, wat blijft Happy Audio toch een geweldige trip. Vooral fijn dat bij elke luisterbeurt nieuwe visuals verschijnen, soms cirkelvormig, soms sterk expansief. Die hele diepe, snel pulserende beat en een soort van zware wave complementeren de loop geniaal, en worden telkens intenser. Dan is er nog een vierde gruizige laag die gewoon leuk meedoet, zich conformeert en dus verder niet stoort. Halverwege vindt hier echter een afscheiding van plaats. Dit rebellerende broertje gaat de boel wél ontregelen. Deze neemt vervolgens een verschrikkelijk mooie melodie mee, stiekem gezongen door een mannenkoor, en zij zorgen er samen voor dat de loop uit de weg wordt geruimd en de pulsatie zijn kracht verliest, om in de duisternis af te glijden. Als luisteraar voelt dit alsof je helemaal uiteengereten wordt en je ergens oplost in de oneindigheid.

Hele album is mooi, maar dit nummer zorgt voor een plekje in mijn top-10.

Vind dat Jakob hier vervalt in nergens spannend wordend clichématig ongeïnspireerd post-rock geneuzel. Ondanks de vrij conventionele nummers die Jakob altijd heeft gemaakt, wisten ze alles net wat beter te doen dan de rest, vooral in de lagen van feedback en distortion die ze altijd aanbrachten. Die scherpe rand mis ik hier, ook in de ritmesectie. Het is zo vreselijk tam terwijl hun zwaar melancholische melodieën ook nog eens nauwelijks aanwezig zijn. Waar ik bij hun andere albums volledig wordt meegesleept gebeurt dat hier vrijwel nergens. Begin van het album is nog wel enigszins oké (in de zin van wellicht een opmaat naar), maar het gaat vervolgens als een enorme nachtkaars uit. Het is verder wel weer goed in elkaar gezet, met fijne zware diepe basgitaar en drums, maar de nummers zijn wat mij betreft gewoon ondermaats.

Fijne gecontroleerde herrie wat inderdaad weer groovet als een malle. De productie bevalt me ook nogal, soms een Thrill Jockey invloed? Ah ze hebben dit keer de studio professioneel omarmd, voor de eerste keer digitaal te werk gegaan. Maar goed, de vorige LBs zijn ook super. Moet Oblivion Hunter nog wel steeds horen, maar Earthly Delights vond ik alvast wel een hele sterke plaat. Met meer structuur heb ik geen probleem. Lees bij dat album deze quote: Op dit album productioneel dus toch wel een iets andere weg ingeslagen. Vooral Mythmaster maakte me gisteren erg blij!

Ik schrijft nooit muziekreviews, want ik kan het simpelweg niet, dus even een waarschuwing voor mensen die er aan denken om verder te lezen: dit is geen bespreking over R Plus Seven en hoe dit album in elkaar steekt en wat voor een coole geluidjes er allemaal inzitten. In feite moest ik heel egoïstisch iets gerelateerd aan dit album voor mezelf kwijt, wat ik dan toevallig hier kan plaatsen. KampF heeft al beter dan ik ooit zou kunnen het een ander over deze plaat, Daniel Lopatin en vaporwave vertelt.


Met dit album heb ik dit jaar pas met de muziek van Daniel Lopatin kennis gemaakt. De naam Oneohtrix Point Never kwam ik vaak tegen en had er wel wat omschrijvingen van gelezen, maar nooit verder de muziek opgezocht. Gelukkig is daar dankzij R Plus Seven verandering in gekomen. Dit album was meteen een schot in de roos en inmiddels heb ik meerdere Lopatin projecten beluisterd en is hij een van mijn favoriete artiesten geworden, zeker op het gebied van elektronische muziek. Joepie

Toen ik deze R+7 (want zo kort je hem hip af) de eerste keer opzette had ik het gevoel dat een langverwachte belofte eindelijk was ingelost, terwijl ik daar helemaal niet mee bezig was. Daarmee bedoel ik een soort allesomvattende sound, die alle klanken samenvoegt tot één gelukzalig geheel. Nu is dit zeker geen perfect album, maar het distinctieve geluid wat hier is te horen is precies dat wat ik zocht. De laatste stap op de muzikale evolutieladder, voorlopig althans. Natuurlijk, er wordt zat ingewikkeldere en knapper in elkaar zittende muziek gemaakt, maar dat is niet wat ik hier bedoel. Het gaat mij meer om de sample-based muziek. Daar is voor mijn gevoel nog nooit het volle potentieel uit gehaald, en Lopatin geeft als eerste een tipje van de sluier van wat er allemaal nog meer mogelijk mee is.

Nu zal dit vast weer tegengesproken kunnen worden door andere artiesten aan te halen die soortgelijke muziek hebben geproduceerd, maar ik geloof niet dat die al tot een dergelijke synthese als op dit album (en Replica in mindere mate) zijn gekomen. Datach'i schiet me zo te binnen, die vooral op Shock Diamonds een dappere poging doet, maar nooit echt tot een samensmelting komt. Houd me natuurlijk altijd aanbevolen voor tips, want meer van dit zeer graag. Wie weet loop ik gewoon gigantisch achter

Wat R+7 geen 5* album maakt is dat de coherentie te laag is. Er zitten weinig sterke en natuurlijke overgangen tussen de tracks (en soms zelfs binnen een track). Lopatin laat meerdere stiltes vallen die niet goed werken. Dat terwijl alle tracks in de basis juist erg gelijkgestemd zijn. Daarmee doet het denken aan Burial's Truant, waar ook briljante passages langskomen die helaas op zo'n abrupte en lelijke manier aan elkaar zijn geplakt dat het potentieel niet ten volle wordt benut. Op Kindred speelt dit euvel niet, wat het meteen een stuk krachtiger maakt. Ook al worden daar misschien minder ideeën dan op Truant geëxploreerd. Hetzelfde viel mij op als je OPN's Replica in verhouding tot R+7 bekijkt. Replica speelt veel meer als een geheel, ook al hebben de tracks onderling misschien wat minder met elkaar van doen. Terwijl de echt geniale uitspattingen weer meer op R+7 zijn te vinden.

Replica en Eccojams vol.1 (onder het Chuck Person alias) zijn momenteel mijn favoriete Lopatin outputs, ondanks dat ik deze twee aanvankelijk juist het minst vond. Maar die tweede moet je verder niet met OPN vergelijken, net zoals het charmante Games. Blijft wel staan dat de basis die Lopatin hier legt mij meer aanspreekt dan die in Replica, hij doet er alleen net te weinig mee. Dan ga je dus denken dat het ultieme meesterwerk nog moet komen. Nou had ik soortgelijke gevoelens over filmmaker Terrence Malick een jaartje geleden, en dan blijkt dat die meesterwerken er toch al waren, hoewel niet geheel vrij van imperfecties. Het zou me daarom niet verbazen als ik dit album over een tijdje opeens op 5 sterren heb staan.

Het knappe aan R Plus Seven is dat de muziek experimenteel is, maar tegelijkertijd enorm toegankelijk en bijna poppy is. De elektronica klinkt heel warm en organisch (net als bijvoorbeeld op Endless Summer van Fennesz, een grote favoriet van mij) en dat gekoppeld aan het springerige en de speelsheid van vaporwave maakt dit een best wel unieke plaat. Hij prijkt in ieder geval bovenaan mijn 2013-lijstje, al moet je Autechre nooit uitvlakken (over unieke muziek gesproken ).

Fijne ontdekking dit. Erg lo-fi, met een iets te luid gemixte, wat schelle stem eroverheen. De stem die we horen is afkomstig van Katie Crutchfield, voorheen actief in de bands P.S. Eliot en Bad Banana (hier moet ik nog eens achteraan!). Weinig opsmuk, voornamelijk zij en een gitaar, en af en toe wat percussie, maar wat is het mooi. Beetje pseudo-depressieve liedjes, ik mag het wel. Het helpt ook wel dat ze enorm cute is, en ze heeft met screamobands als Ampere opgetreden, en kijkt mumblecore en gewoon alles

Nog een recente ontdekking in dezelfde lijn is Hop Along. Daar een voller geluid (want met band), maar zeker wel vergelijkbaar.