Bibio keert terug naar zijn roots met zes idyllische niemendalletjes. Net als het stromende water in het beekje op zijn platteland kabbelt deze Nick Drake / Boards of Canada-combi maar wat voort. Sijpelden er op zijn laatste platen nog wat gepeperde J Dilla-achtige beats door, hier heeft hij slechts oog voor mierzoete dagdromen. Hij grijpt daarbij op meerdere manieren terug naar het verleden: allereerst is er het titelnummer ‘Dye the Water Green’ dat regelrecht is overgenomen van het vorig jaar verschenen ‘Silver Wilkinson’. Geen gekke keus, aangezien het zowel op dat album als op deze EP een duidelijke hoogtepunt is. De synths, de dromerige zang, de gitaar en de xylofoon werken uitstekend samen in deze pastorale ode aan de (verborgen) liefde. Tegelijk roept het nummer vraagtekens op: waarom zou je een eerder uitgebracht nummer recyclen op een toch al zo korte EP? En in het verlengde daarvan, heeft de EP in deze vorm - oud nummer + bonusmateriaal - nog bestaansrecht? Dit eenvoudige teren op oud succes riekt naar luiheid.

Het herkauwen gaat verder op ‘Dinghy’, eveneens een nummer uit het archief. Deze samenwerking met Letherette-lid Richard Roberts uit 2006 levert aandoenlijk gitaargepingel op. Op ‘Wulf’ verruilt Bibio het aandoenlijke in voor monotone melancholie. Ook dit is een variatie op een bekend thema, namelijk dat van ‘Carbon Wulf’, eveneens afkomstig van het ‘Silver Wilkinson’-album. De rest van de EP flierefluit hij vrolijk verder in de lo-fi-stijl van zijn begintijd. Alles bij elkaar genomen levert het dromerige maar weinig beklijvende nostalgie op.

Tien jaar na hun laatste wapenfeit komt Godspeed You! Black Emperor met een nieuw album tevoorschijn. ‘Allelujah! Don’t Bend! Ascend! gaat verder op het vertrouwde pad van de lang uitgesponnen composities, waarin crescendo-kakofonieën en drones voortdurend worden afgewisseld. En net als bij eerdere meesterwerken zoals Slow Riot for New Zerø Kanada (1999) en F♯A♯∞ (1997) ligt ook nu de apocalyps op de loer. Want wat de titel ook mag beweren, vrolijk is het album allerminst.

Mladic zet de donkere toon direct. Na een verstoorde geluidssample (religieuze verwijzing: ’with his arms outstretched...…’) horen we een samenspel van bellen, gitaar-gehuil en cello’s. In no time werken ze toe naar een hoogtepunt. Samen zorgen ze voor associaties met een huiveringwekkende oorlog. Niet voor niets verwijst de titel naar de vermaarde Joegoslavische oorlogsmisdadiger. Bovendien kwam het nummer tijdens live-optredens al voorbij onder de naam ‘Albanian’, wat eveneens de Balkan-sfeer versterkt. En continu komt er een Oosterse melodie voorbij. Alsof ze de weeklagende uitdrukking is van alle onderdrukte burgers. Deze melodie raakt zo diep dat dit nummer met gemak tot het beste werk van GY!BE kan worden gerekend.

Na de overdonderende openingssymfonie van twintig minuten neemt de band even gas terug. Zij het op onheilspellende manier. Their Helicopters’ Sing is een dreigende drone van zes minuten. Hierin leiden dissonante strijkers ons de duisternis tegemoet. De stijl doet sterk denken aan één van GY!BE’s zijprojecten, Set Fire to Flames. Het is een muziekstuk dat ontstemt en de perfecte opmaat vormt voor nog zo’n overdonderend nummer.

Net als Mladic duurt We Drift Like Worried Fire maar liefst twintig minuten. Voor fastfood voor de oren ben je bij deze band niet aan het juiste adres. En evenals Mladic kwam ook dit nummer eerder live voorbij onder de noemer ‘Gamelan’. “Waarom zou je een succesformule veranderen?”, moet de negenkoppige band gedacht hebben. En terecht. Want ook dit nummer floreert in post-rock van het hoogste niveau. Zoals verwacht is de opbouw zinderend en reikt met name het slotakkoord tot grote hoogtes. Het is een verheffing in de duisternis.

De verheffing is van korte duur. Want tot slot raast de drone van Strung Like Lights at Thee Printemps Erable voorbij. We krijgen weinig ademruimte, de gruizige gitaren werken zeer verstikkend. We dwalen rond in het grote Niets, onbewogen en gewichtloos. Nu is de tijd om op te stijgen! Maar lukt ons dat nog wel?

Nietzsche vraagt zich in het beroemde aforisme ‘De Dolle Mens’ af: “Dolen wij niet als door een oneindig niets? Ademt ons niet de ledige ruimte in het gezicht? Is het niet kouder geworden? Is niet voortduren...d nacht en steeds meer nacht in aantocht?”

De sludge metal-mannen van Indian weten wel raad met deze vragen. Voor vastigheid, warmte en licht is op ‘From All Purity’ geen plek, dit is muzikaal nihilisme ten voeten uit. De loodzware riffs zijn verwoestend en het ijskoude geschreeuw is onophoudelijk, evenals de noise. Uiteraard is dit niets nieuws onder de ondergaande zon. Bands als Neurosis, YOB of Burning Witch hadden het extreme sludge-truukje immers ook al onder de knie. Vooral die laatste komt dicht in de buurt bij Indians geluid, zij het in een tragere vorm. Toch werkt Indian verstikkender, wat vooral op conto van de noise komt. Het creëert continu een unheimisch gevoel waar je je niet aan kunt onttrekken. Met name ‘Clarify’ sleurt je mee naar de noise-hel, Wolf Eyes-stijl.

Indian heeft geen snelheid nodig om te ontregelen. Het openingsnummer ‘Rape’ start zo log dat de slakken er geen kaas van lusten. Deze trage marteling wordt (op het blastbeat-intermezzo in 'Disambiguation' na) het hele album voortgezet wat in theorie een zekere verveling in de hand werkt. Maar gelukkig verstoort het album zo sterk dat er voor deze kritische reflectie geen plek kan zijn. ‘From All Purity’ is de perfecte wintersoundtrack en uiterst geschikt voor iedereen die veertig minuten lang geen vaste grond onder zijn voeten wil hebben.

Mogwai verkeert al een jaar of acht in een impasse. De postrockers van het eerste uur zijn meesters van het crescendo. De voor het genre zo kenmerkende climaxen zouden ze tot in de lengte der dagen kunnen uitmelken. En elke keer weer zou de makkelijk te paaien luisteraar het uitschreeuwen, ‘wow, wat een indrukwekkende uitbarsting!’ Maar zelfs het hoogtepunt wordt op een gegeven moment saai. Na de vrij generieke albums Mr. Beast (2006), The Hawk is Howling (2008) en Hardcore Will Never Die, But You Will (2011) zag de band dan ook in dat het zo niet langer kon doorgaan. Met hun sfeervolle soundtrack voor de televisieserie ‘Les Revenants’ (2013) schroefden ze het tempo al aardig terug. Het nieuwste album ‘Rave Tapes’ gooit het over eenzelfde boeg: meer aandacht voor rustige motieven, minder focus op oorverdovende climaxen.

Wat vooral opvalt, is de meer elektronica-gerichte insteek. De albumtitel is vooraf uiteraard een duidelijke pointer, net als de lelijke hoes die je eerder bij een Oneohtrix Point Never-album zou verwachten. Tijdens het luisteren zet de opener ‘Heard About You Last Night’ ons echter heel even op het verkeerde been: een inwisselbare rock jam, niets meer dan een belegen samenvatting van het voorgaande werk. Zodra de keyboard op ‘Simon Ferocious’ echter wordt ingezet, is de stijlverschuiving duidelijk. De synths culmineren al snel in het Carpenter-achtige en aanstekelijke ‘Remurdered’ en komen ook verderop in het album om de haverklap voorbij. Met name de melancholie van ‘No Medicine for Regret’ doet het op dit vlak goed.

Pluspunten dus voor de kalmte en de focus op elektronica. Minder aantrekkelijk is echter het gebruik van zang en het gesproken woord. Ook in het verleden was Mogwai hier al geen ster in. Het gewauwel op het verder ijzersterke (!) ‘Katrien’ (1997), de pseudo-poëzie van ‘I Chose Horses’ (2006) en de poppy zang van ‘Mexican Grand Prix’ (2011) lieten de tenen hevig krommen. Op ‘Repelish’ wordt het echter wel érg bont gemaakt met incoherente tongue-in-cheek verwijzingen naar Led Zeppelin, subliminale boodschappen en Satan. Al zou er nog zo’n diepe betekenis achter schuilen, duidelijk is wel dat de stem geenszins strookt met de muziek. Een jammerlijke smet op een verder aangenaam album.