Soms vraag ik me wel eens af hoe het kan, zoveel artiesten en bandjes beginnen tegenwoordig zo veel belovend en dan een paar albums later willen we ze weer snel vergeten. En dat terwijl Bruce Springsteen al decennia lang vrijwel alleen ijzersterke albums maakt. Natuurlijk zijn ze niet allemaal even goed of briljant maar echt middelmatig of erger word het nooit. Zelfs de grote der aarde zoals Paul McCartney of Bob Dylan hebben matige tijden gekent, Bruce echter niet. De man blijft zich opnieuw uitvinden en schuwt het niet om na een succesvolle formule een totaal andere aanpak te kiezen, zo kwam hij na het succes van “Born to Run”, “Darkness on the Edge of Town” en “The River” met een album dat eigenlijk bestond uit demo’s dat daarna door velen als z’n beste werkt word beschouwd genaamd “Nebraska”

Na twee wat mindere albums begin jaren 90 zonder de geliefde E Street Band(minder ten opzichte van Bruce andere werk in iedergeval) en het ingetogen “Ghost of Tom Joad” keert hij met diezelfde E street band terug met het briljante “The Rising”. Na nog twee projecten zonder de E street band(“We Shall Overcome” en “Devils and Dust”) zette Bruce de samenwerking met z’n oude makkers weer voort en dat brach “Magic” wat wederom een geweldig album was. De tour die bij dat album hoorde was behoorlijk succesvol gezien de 100 shows die vrijwel overal ter wereld helemaal uitverkocht waren. Je zou verwachten dat je tijdens zo’n tour weinig spirit over hebt(zeker gezien de gemiddelde leeftijd van de band) om tussendoor nog een album op te nemen, nou dan ken je Bruce en de leden van de E Street Band niet.

En wat een album is het geworden zeg!

Het begint meteen goed met de geweldige opener “Outlaw Pete”, je hebt gelijk door dat je met Bruce te maken hebt. Hoewel het toch ook wel weer een ander geluid is dan op “Magic”, zo word maar weer bewezen wat ik hierboven al heb gezegd. Het tweede nummer “Lucky Day” is voor mij de “Radio Nowhere” van WOAD, het rockt, je krijgt het niet uit je hoofd, echt een lekker nummer. “Working on a Dream”, opgedragen aan Barack Obama en kenmerkend voor het hele album. Het nummer straalt hoop voor de toekomst uit, in tegenstelling tot “Magic” dat eerlijk gezegd een stuk somberder was. “Queen of The Supermarket” is een nummer dat aangeeft wat de voornaamste kwaliteit van Bruce is; alledaagse dingen die de gewone man meemaakt en voelt op een briljante wijze verwoorden. Nog nooit werden alle clichés zo prachtig samengegoten! “What Love Can Do” en “This Life” maken wat minder indruk maar dat heeft niets met de kwaliteit te maken, het zijn gewoon nummers zoals bijvoorbeeld “Girls in Their Summer Clothes” van “Magic” rock nummers met een poprandje en typisch Bruce. “Good Eye” maakt dan weer wel veel indruk, een nummer dat je totaal niet zou verwachten. Bluesy, ruig mischien wat vaag en enorm goed. “Tomorrow Never Knows” is zoals bekend niet de Beatle klassieker, het een lekker country, folk achtig nummertje dat zo van “We Shall Overcome” zou kunnen komen. Wederom een nummer dat we nu al tot een klassieker van Bruce kunnen noemen: “Life Itself”. Ik heb iemand hier zien zeggen dat dit het beste is wat de man de afgelopen 20 jaar heeft gemaakt en ik durf(met lichte twijfel tegenover “Devils Arcade” en “Land of Hopes and Dreams”) met die bewering mee te gaan, wat een briljant nummer. “Kingdom of Days” mag zich bij “What Love Can Do en “This Life” voegen, uitstekend nummer dat typisch Bruce is maar toch(net als het hele album) toch weer enorm anders is dan de nummers op “Magic” en “The Rising”. “Suprise, Suprise” is dan het minste nummer van het album, het is wel erg cheesy hoor. Toch zou ik blij zijn als ik zo iets kon maken Het nummer dat het officiële album afsluit, “The Last Carnival” is een duidelijke ode aan Danny Federici die helaas vorig jaar veel te vroeg is overleden, en het is ook echt een ode die bij hem past. Het bonusnummer, “The Wrestler” is een prachtig nummer en veel meer kan ik er niet echt over zeggen. We zijn van Bruce gewend dat hij prachtige nummers maakt dus tja…

Al met al is WOAD een geweldig album dat ik keer op keer wil luisteren, repeat, repeat, repeat. Het is nog beter dan “Magic” en dat zegt veel, het is een gevarieerd album en een opgewekt album.

Wat me wel opviel is dat er zeer weinig Sax solo’s voorbij komen en dat drukt me met de neus op de feiten, want hoewel de heren nog een geweldig album hebben afgeleverd worden ze er niet jonger op en vooral bij de 67 jarige Big Man is dit een steeds groter wordend probleem. Ik hoop dat ze in ieder geval nog één keer gaan touren, want een album als dit verdient gewoon een tour.

'One, two, three, foa' roept de jonge Paul McCartney in z'n liverpools accent waarna er een brok vrolijke energie losbarst die amper 3 minuten duurt maar meteen de toon zet. Een geluid dat nog nooit door een Britse rock 'n roll band was voortgebracht was het begin van een mijlpaal in de muziekgeschiedenis, zeker niet vanwege de kwaliteit maar vooral vanwege er nog zou gaan gebeuren. Want hoewel de energie van vrijwel het hele album af spat zijn vooral de covers niet allemaal even sterk.

Zoals gezegd is 'I Saw Her Standing There' een perfect begin, het nummer swingt, is opwindend en McCartney's stem is onnavolgbaar. In een tijd dat eigen nummers schrijven helemaal niet vanzelfsprekend was knalde dit nummer door dat taboe heen, een eigen nummer dat ook nog eens zo ijzersterk was! De drie covers die meteen daarna komen; 'Misery', 'Anna(Go to Him)' en 'Chains' zijn een stuk rustiger en ook totaal niet opwindend. Het zijn veilige nummers die destijds door iedere band in Engeland werden gespeelt. Kort gezegd zijn ze gewoon saai. Het door Ringo gezongen 'Boys' heeft weer diezelfde energie en uitbundigheid als het eerste nummer waar we vooral Paul's kenmerkende gillen in de achtergrond kunnen horen. Ondanks de energie is 'Boys' niet echt geweldig, Ringo's zang is een grote oorzaak maar ook de rest van de uitvoering is niet heel speciaal. Ook 'Ask My Why' is niet echt opwindend maar wel aangenamer dan die eerste drie covers.

Het nummer dat daarna komt echter is zonder twijfel het beste nummer van het album. 'Please, Please Me' knalt uit de speakers vanaf het overbekende intro en houdt dat de volle 2 minuten vol. Het nummer is alles wat The Beatles toen waren; energiek, opwindend, krachtig, nieuw en vooral heel goed. Producer George Martin drong er bij The Beatles op aan om het nummer niet als tweede single te kiezen(de eerste was het geflopte volgende nummer, 'Love Me Do') maar 'The Way You Do It' te kiezen, The Beatles hielden vol en niet veel later werd 'Please, Please Me' een knallende nummer 2 hit.

Het hierboven genoemde 'Love Me Do' komt meteen hierna, ook weer een eigen nummer. Maar in tegenstelling tot 'Please, Please Me' pakt dit nummer een stuk minder goed uit. Het is geen rampzalig nummer maar het klinkt(zeker na het vorige nummer) een beetje saai en braaf. Het mist de energie en passie. Meteen hierna komt een nummer dat te vergelijken is met 'Love Me Do' ook 'P.s. I Love You' is een eigen geschreven nummer dat helemaal niet slecht is maar toch niet echt spannend of memorabel is. 'Baby It's You' is een cover maar net als 'Boys' is het een leuk en energiek nummer dat het toch niet helemaal is.

'Do You Want to Know a Secret' werd door Paul en John geschreven voor George. En hoewel George geen echte slechte zanger is kon hij zich niet meten met McCartney en Lennon(zeker niet ten tijde van dit album) en dat is te horen. Het nummer is het minste nummer van het album voor mij, het mist de energie zoals de meeste andere covers en daarnaast is de uitvoering matig. Het volgende nummer is 'A Taste of Honey' een 'pop standard' dat hier door Paul redelijk word gecoverd. Wederom is het niet speciaal maar kan het ermee door. De laatste twee nummers zullen je de mindere voorgaande snel doen vergeten.

'There's a Place' is ook weer een eigen compositie van McCartney en Lennon(Op 'With The Beatles' werd het omgedraaid naar de bekende volgorde). En dit nummer past in het rijtje van 'I Saw Her Standing There' en 'Please, Please Me'. Het nummer zit weer vol met de pakkende energie, lekker ritme, spanning en opwinding. Ook word het op een ijzersterke manier gezongen door Paul en John die respectievelijk de hoge zangpartij en lage voor hun rekening nemen. Maar zelfs dit krachtige nummer valt in het niets bij de cover 'Twist and Shout' die het album afsluit.

Neem de energie en opwinding van de eerdere nummers op het album die daar door gekenmerkt werden, vermenigvuldig die met in ieder geval 5 en doe daar een John Lennon bij die na een dag z'n keel kapot te hebben gezongen vanwege verkoudheid zonder shirt alles geeft wat hij nog over heeft bij en je hebt iets spectaculairs. Misschien is spectaculair nog wel een understatement. Op sommige momenten is het meer schreeuwen en gillen dan zingen maar het past perfect. Velen hebben deze klassieker gecoverd, waaronder de grootste ter aarde, maar niemand wist het nummer geweldig neer te zetten als The Beatles dat destijds deden. John's stem zou nog een lange tijd niet meer hetzelfde zijn.

Het debuut album van The Beatles is een klassieker maar dan, zoals gezegd meer vanwege het feit dat dit het debuut album van The Beatles is. De nummers die ik hierboven in een lofzang heb bezongen zijn zeker klassiekers maar de meerderheid is dat niet. Toch is duidelijk te horen dat er iets gebeurd hier en dat het nog lang niet over zou zijn.

Na het enorm succesvolle debuut, 'Please, Please Me' dat het begin van de landelijke Beatlemania betekende(die in 1964 pas echt wereldwijd losbarste) kwam de populairste band in Groot-Brittannië ongeveer acht maanden, en talloze succesvolle optredens die vaak genoeg eindigde in chaos vanwege de op hol geslagen tienermeisjes, met de opvolger: 'With The Beatles'

Op dezelfde dag dat John F. Kennedy werd doodgeschoten in Dallas draaide de plaat bij minstens een half miljoen Britten die hem al op voorhand hadden besteld op de platenspeler. De plaat was een nog groter succes dan het debuut, 'With The Beatles' stootte die plaat van de eerste plaats wat er uiteindelijk voor zorgde dat The Beatles 51 weken op nummer één stonden in de album lijsten. Waneer de je de eerste woorden hoort weet je dat het eigenlijk al goed zit, 'It Won't Be Long' knalt John Lennon er vol overtuiging uit. De bekende 'yeah, yeah's' van 'Please, Please Me' klinken vertrouwd. Het is een leuk, swingend, goed nummer dat meteen de toon zet voor de rest van het album. 'All I've Got to Do' is een nummer dat mooi verder gaat waar het vorige nummer ophield, een stuk rustiger en wat meer RnB maar toch heeft het dezelfde vorm van enthousiasme die ook het vorige album zo kenmerkte. Het derde nummer is echter een nummer dat een stuk verder gaat dan de twee voorgaande, 'All My Loving' is één van de voorbeelden die liet zien dat de kwaliteiten The Beatles van een stuk hoger niveau waren dan de (inmiddels redelijk grote groep) bandjes die in hun voetsporen waren getreden. Het is tot dan het meeste perfecte nummer dat ze hadden gemaakt, het is het perfecte popliedje net zoals al die andere perfecte popliedjes die ze nog zouden maken. Het is geen typische Rock 'n Roll of RnB zoals andere nummers, het was iets totaal nieuws!

Het volgende nummer is het eerste nummer geschreven door George Harrison dat The Beatles ooit opnamen namelijk 'Don't Bother Me'. Het is duidelijk van een lager niveau dan het voorgaande nummer en eigenlijk dan de meeste nummers op het album maar het kenmerkt wel al meteen de stijl van Harrison. Waar John en Paul hun meisjes liefdesbrieven stuurde, vraagt Harrison of ze hem eens met rust willen laten. Het volgende nummer, 'Little Child' schreven Lennon en McCartney oorspronkelijk voor Ringo Starr maar hij zong toch liever 'I Wanna Be Your Man' op het album. Het nummer is simpel en mischien ook wel een beetje saai maar toch ook meteen slecht, niets gedenkwaardigs in ieder geval.

'Till There Was You', de eerste cover van het album en het enige Broadway nummer dat The Beatles ooit opnamen, is een mooie rustige akoestische ballad die vooral de veelzijdigheid van de band aantoont. De afsluiter van kant A is ook een cover, 'Please Mr. Postman' is een opwindend, swingend en vooral enorm lekker RnB nummer dat qua enthousiasme van 'Twist and Shout' van 'Please, Please Me' in de buurt komt.

En de lijn met covers word doorgezet met de Chuck Berry klassieker: 'Roll Over Beethoven' gezongen door George. Niet een heel speciale cover, het blijft redelijk dicht bij het origineel maar ook dit geeft aan dat de band eigenlijk alles wel kon spelen, ballads, RnB en recht toe, recht aan Rock 'n Roll. Nummer 9 van de plaat, 'Hold Me Tight' was een overblijvertje van 'Please, Please Me' en is ook vrij weinig meer dan een filler op dit album. Samen met 'Don't Bother Me' en het opvolgende 'You've Really Got a Hold on Me' de minste van het album.

En daar is dan eindelijk de altijd vrolijke Ringo, en hoewel hij geen geweldige zanger is komt 'I Wanna Be Your Man' er redelijk vanaf. Geschreven voor The Rolling Stones door Lennon/McCartney, die het nummer eerder (en beter uitbrachten) en zoals gezegd gezongen door Ringo met hulp van Paul en John op 'harmony vocals'. Een typisch Ringo nummer, leuk, opbeurend en simpel. En het zal nog één nummer duren tot één van de twee belangrijkste leden van de band zal zingen, George zingt de cover 'Devil in Her Heart' eerst nog. Ook weer niets speciaals (vooral de monotone stem van George staat het nummer in de weg) maar met het nummer opzich is niets mis. 'Not a Second Time' is een nummer vooral geschreven door John en dus ook door hem gezongen, en dat doet hij op uitstekende manier. John's stem is op dit album wat dat betreft heel erg sterk zoals ook op de afsluiter 'Money(That's What I Want)', een zeer goeie cover met een aantal piano overdubs van producer George Martin.

'With The Beatles' is te vergelijken met z'n voorganger en ligt er volkomen mee in lijn, een aantal nummers zijn saai, de meeste nummers zijn goed en een paar zijn van speciaal niveau(hoewel dat er wel minder zijn dan op 'Please, Please Me'). Iets sterker dan het debuut. Het echte vuurwerk zou echter pas losbarsten op het derde album: 'A Hard Day's Night'