The Beatles - Please Please Me (1963)

Bij The Beatles gaat mijn voorkeur uit naar de latere periode. Het experimentele werk vind ik altijd wel te gek. Natuurlijk moet ik in mijn achterhoofd houden dat The Beatles hier ook vooruitstrevend was en de popmuziek wordt voor mij vanaf 1963 pas echt interessant. Misschien dat ik me ooit nog ga verdiepen in de jazz van de jaren vijftig, maar flauwe rock-n-roll a la Elvis Presley, Bill Hailey etc doet me echt helemaal niks.

The Beatles hebben duidelijk meer ballen. Eigenlijk valt dit debuut me ook behoorlijk mee. Love Me Do en Twist And Shout kende ik al en kon ik al best waarderen, maar de algemene sound van Please, Please Me staat me sowieso wel aan. Af en toe borduurt het nog wat voort op de makke popmuziek die daarvoor nog de norm was (Anna (Go To Him), blegh). Vergeef mijn makker en cultuurbarbaar Lennert, want Lennon en McCartney kunnen wel degelijk zingen. A Taste Of Honey is hier nog een verborgen pareltje. Leuk begin, maar ik verwacht wel dat het beter gaat worden.

om Please please me te doorgronden is een beetje culturele kennis wel op zijn plaats. Tuurlijk, de Amerikaanse Rock and Roll scene had daar al heel wat teweeg gebracht met Elvis als absoluut boegbeeld, maar vergeet Buddy, Gene, Chuck en Jerry Lee niet.
In Europa lag dat anders. In Nederland had men Corry Brokken en in het zeer armoedig kleinburgerlijke Engeland was het meest ruige Cliff.
En toen ineens waren deze vier mannen uit Liverpool er die de boel flink wakker schudde. Vandaag klinkt Please please me leuk, vrolijk en pretentieloos maar in 1963 veroorzaakte het een aardverschuiving met teksten met dubbele boodschappen. De brave titelsong gaat, zoals Lennon later toegaf, over orale seks, iets wat in 1963 in Engeland nog bij wet was verboden. Toe maar.

Geruzie verwijderd en de rest verplaatst naar naar Genres > Rock > Elvis of Beatles?

Herbeluister dit album weer eens (want het blijft voor mij een onverwoestbare klassieker) en het moet me van het hart dat de stereo-remaster minder krachtig klinkt dan de mono-versie. Anderen op dit forum, zoals bijvoorbeeld Kaaasgaaf hadden dit ook al opgemerkt. De eerste cd-versie van dit album die ik ooit kocht was trouwens ook een mono-versie: wát een geluid! Zie ook het topic: Monomanie

Ik moest dit bandje ook maar eens wat serieuzer gaan ontdekken. 2020, ruim op tijd toch?

Te beginnen bij het begin. Best een aardig album van The Beatles, met leuke nummers als A Taste of Honey, Do You Want to Know a Secret en het titelnummer. Maar ook regelrechte troep als Boys en Chains. Wat wisselvallig dus. En nog lang niet allemaal eigen materiaal maar dat is niet zo gek op een debuut.

Ik zelf vind de opvolger With The Beatles Beter dan dit debuut. In de 100 Greatest Albums of 1963 staat dat album echter op 4 en dit op 2. Ook in de BestEverAlbums van 1963 staat dit op 3 en de opvolger op 5. Maakt ook niet zoveel uit. Het is het begin van de Britse Invasie! Zelf heb ik Britse popmuziek ook wat hoger zitten dan Amerikaanse. Kortom, ik verheug me al op de lijst over 1964.

The Beatles heb ik altijd maar wat links laten liggen om onbelangrijke redenen, maar nu ik dit debuut eens opzet merk ik dat dit me wel heel erg bevalt. Fijne opzwepende, doch voor de moderne tijd brave pop. De verschillende zangers vind ik verrassend goed een veelzijdig, en vooral de zelfgeschreven nummers blijven goed in het hoofdje hangen.

De bekende hits I Saw Her Standing There, Please Please Me en Love Me Do zijn hier duidelijk de krenten.
De rest is als je eerlijk bent toch wat opvuling, nog altijd zeer smakelijk maar veelal toch Amerikaanse rock n' roll/doo-wop pastiches.

3,5*

Please Please Me klinkt voor mij als een swingend debuutalbum van een band die barst van het talent. Ja hier en daar klinkt het wat zoetsappig, maar ik vermaak me er prima mee. Lennon & McCartney zingen gewoon ontzettend goed en ook Harrison klinkt niet onaardig (zelfs Ringo klinkt best aardig).

In 1963 moest dit album vast als een openbaring hebben geklonken.

Ik geef het 4 sterren

Debuutalbum van een veelbelovend rock & roll bandje uit Liverpool die met hun enthousiasme, prima zang, lekker gitaarwerk en ook een paar sterke nummers die ze nota bene zelf hebben geschreven een veelbelovende toekomst te wachten staat als ze zich zo verder ontwikkelen.

Wat is dit debuutalbum onverwacht leuk.

Ik heb wel een heel aantal nummers van The Beatles in mijn afspeellijst staan, maar nog nooit heb ik de moeite genomen om heel hun catalogus eens te doorgronden.

Te beginnen met deze, het debuut van deze legendarische band.

A Taste of Honey, I Saw Here Standing There en Twist & Shout vallen me het meest op, maar toch zijn er nog heel wat leuke songs te vinden op deze plaat.

3,5*

Ga je alle albums af? Dan staat je met de latere albums nog heel wat moois te wachten. Jaren geleden had ik hetzelfde, ik kende de hits maar meer niet eigenlijk. Ik ben toen ook eens alle albums afgegaan, sindsdien staan The Beatles op plaats twee in mijn artiesten top tien lijst...
Ik snap nog steeds niet hoe ik als muziekliefhebber dat al die jaren heb gemist...

Ik ga zeker een poging doen, al ga ik er mijn tijd voor nemen.

Hun topalbums heb ik ooit wel eens beluisterd en daar dan vooral de voor mij beste nummers uitgehaald. Die albums ga ik gaandeweg ook nog eens opnieuw volledig herontdekken.

Nog eens beluisterd gisteren en mijn stem maar eens flink verhoogd. Wat een fris en energiek album is dit. en wat moet het allemaal als een bom hebben ingeslagen in die tijd.