Bruce Springsteen - Working on a Dream (2009)

Nog een beetje ondefinieerbaar voor mij na 3 keer luisteren maar wel een echte Bruce CD die prima bevalt. Heb gemerkt dat de kwaliteit van de diverse downloads nogal varieert want mijn eerste klonk nogal beroerd. Nog een ander binnengehaald en gepindakaast en die klinkt erg goed. Uiteraard ga ik het origineel met bonus DVD bestellen.

My Lucky Day klinkt zeker niet onaardig, misschien ga ik deze binnekort wel beluisteren.

Soms vraag ik me wel eens af hoe het kan, zoveel artiesten en bandjes beginnen tegenwoordig zo veel belovend en dan een paar albums later willen we ze weer snel vergeten. En dat terwijl Bruce Springsteen al decennia lang vrijwel alleen ijzersterke albums maakt. Natuurlijk zijn ze niet allemaal even goed of briljant maar echt middelmatig of erger word het nooit. Zelfs de grote der aarde zoals Paul McCartney of Bob Dylan hebben matige tijden gekent, Bruce echter niet. De man blijft zich opnieuw uitvinden en schuwt het niet om na een succesvolle formule een totaal andere aanpak te kiezen, zo kwam hij na het succes van “Born to Run”, “Darkness on the Edge of Town” en “The River” met een album dat eigenlijk bestond uit demo’s dat daarna door velen als z’n beste werkt word beschouwd genaamd “Nebraska”

Na twee wat mindere albums begin jaren 90 zonder de geliefde E Street Band(minder ten opzichte van Bruce andere werk in iedergeval) en het ingetogen “Ghost of Tom Joad” keert hij met diezelfde E street band terug met het briljante “The Rising”. Na nog twee projecten zonder de E street band(“We Shall Overcome” en “Devils and Dust”) zette Bruce de samenwerking met z’n oude makkers weer voort en dat brach “Magic” wat wederom een geweldig album was. De tour die bij dat album hoorde was behoorlijk succesvol gezien de 100 shows die vrijwel overal ter wereld helemaal uitverkocht waren. Je zou verwachten dat je tijdens zo’n tour weinig spirit over hebt(zeker gezien de gemiddelde leeftijd van de band) om tussendoor nog een album op te nemen, nou dan ken je Bruce en de leden van de E Street Band niet.

En wat een album is het geworden zeg!

Het begint meteen goed met de geweldige opener “Outlaw Pete”, je hebt gelijk door dat je met Bruce te maken hebt. Hoewel het toch ook wel weer een ander geluid is dan op “Magic”, zo word maar weer bewezen wat ik hierboven al heb gezegd. Het tweede nummer “Lucky Day” is voor mij de “Radio Nowhere” van WOAD, het rockt, je krijgt het niet uit je hoofd, echt een lekker nummer. “Working on a Dream”, opgedragen aan Barack Obama en kenmerkend voor het hele album. Het nummer straalt hoop voor de toekomst uit, in tegenstelling tot “Magic” dat eerlijk gezegd een stuk somberder was. “Queen of The Supermarket” is een nummer dat aangeeft wat de voornaamste kwaliteit van Bruce is; alledaagse dingen die de gewone man meemaakt en voelt op een briljante wijze verwoorden. Nog nooit werden alle clichés zo prachtig samengegoten! “What Love Can Do” en “This Life” maken wat minder indruk maar dat heeft niets met de kwaliteit te maken, het zijn gewoon nummers zoals bijvoorbeeld “Girls in Their Summer Clothes” van “Magic” rock nummers met een poprandje en typisch Bruce. “Good Eye” maakt dan weer wel veel indruk, een nummer dat je totaal niet zou verwachten. Bluesy, ruig mischien wat vaag en enorm goed. “Tomorrow Never Knows” is zoals bekend niet de Beatle klassieker, het een lekker country, folk achtig nummertje dat zo van “We Shall Overcome” zou kunnen komen. Wederom een nummer dat we nu al tot een klassieker van Bruce kunnen noemen: “Life Itself”. Ik heb iemand hier zien zeggen dat dit het beste is wat de man de afgelopen 20 jaar heeft gemaakt en ik durf(met lichte twijfel tegenover “Devils Arcade” en “Land of Hopes and Dreams”) met die bewering mee te gaan, wat een briljant nummer. “Kingdom of Days” mag zich bij “What Love Can Do en “This Life” voegen, uitstekend nummer dat typisch Bruce is maar toch(net als het hele album) toch weer enorm anders is dan de nummers op “Magic” en “The Rising”. “Suprise, Suprise” is dan het minste nummer van het album, het is wel erg cheesy hoor. Toch zou ik blij zijn als ik zo iets kon maken Het nummer dat het officiële album afsluit, “The Last Carnival” is een duidelijke ode aan Danny Federici die helaas vorig jaar veel te vroeg is overleden, en het is ook echt een ode die bij hem past. Het bonusnummer, “The Wrestler” is een prachtig nummer en veel meer kan ik er niet echt over zeggen. We zijn van Bruce gewend dat hij prachtige nummers maakt dus tja…

Al met al is WOAD een geweldig album dat ik keer op keer wil luisteren, repeat, repeat, repeat. Het is nog beter dan “Magic” en dat zegt veel, het is een gevarieerd album en een opgewekt album.

Wat me wel opviel is dat er zeer weinig Sax solo’s voorbij komen en dat drukt me met de neus op de feiten, want hoewel de heren nog een geweldig album hebben afgeleverd worden ze er niet jonger op en vooral bij de 67 jarige Big Man is dit een steeds groter wordend probleem. Ik hoop dat ze in ieder geval nog één keer gaan touren, want een album als dit verdient gewoon een tour.

Ik heb nog maar 3 nummers gehoord en als groot Springsteen liefhebber kan ik bijna niet wachten op de release ervan (Hij is al besteld). Zeker na het stuk dat frankieman erover heeft geschreven. Als recensie vind ik het, een prima geschreven stuk. Ik begrijp dat je nog jong bent, frankieman, dus dat zit voor de komende tijd wel goed met zulke goed geschreven stukken. Ik heb alleen één kritiek punt. Je zegt in je artikel dat Bruce nooit geen matige periodes heeft gehad. Daar ben ik het niet mee eens. Tussen Tunnel Of Love uit 1987, een groot artistiek en commercieel sukses en zijn volgende grote sukses The Rising in 2002 liggen maar liefst 15 jaar. In die tussentijd kwamen het matige Human Touch, Lucky Town en The Gost Of Tom Joad (en nog een 'live"cd ) uit. Alle drie cd"s, die bij het grote publiek niet als een bom insloegen. Nu heb je je zeker gelijk dat alle "groten" der aarde wel eens een matige periode hebben gehad, maar die 15 jaar waren wel degelijk Bruce"s matige periode. Zowel commercieel als artistiek.

Matig gezien de verkopen,maar artistiek mankeert er toch weinig aan Lucky Town en Tom Joad dacht ik .Human Touch daarentegen is idd niet zo geweldig.

Ik wil ook niet al te negatief zijn maar die periode(en 15 jaar jaar is best lang), was zelfs voor The Boss best een lange periode. Men sprak ook niet voor niets over een geweldige comeback met The Rising. En die was ook groots en sindsdien lijkt het wel of Springsteen alleen beter wordt. Zelf vermoed ik en vind ik zelf ook, dat in die periode niets vernieuwends kwam en die cd's al snel gingen vervelen. Human Touch en Lucky Day lagen al heel snel in de uitverkoopbakken, weet ik nog wel.

Ik weet niet hoe die albums verkochten en hoe men ze toen beleefde maar ik vind zoals Twinpeaks zegt Lucky Town en Tom Joad echt wel goeie albums. Tom Joad vind ik zelfs een heel goed album, inderdaad is Human Touch niet geweldig maar ik vind 'm nog steeds niet matig hooguit middelmatig.

En als ik die 15 jaar in vergelijking zet met de matige periodes van bijv. Dylan of McCartney vind ik het bij Bruce toch heel erg meevallen.

Ik heb ze trouw altijd gekocht, maar een groot deel van de vaste fans haakten af en kwamen in grote getale weer terug plus een hele nieuwe generatie jongere fan na The Rising. En dat is natuurlijk buitengewoon knap. Maar in die 15 jaar is hij gescheiden , weer getrouwd. Dus in zijn privëleven zal ook wat deukjes opgelopen hebben. En ed negentiger jaren vond ik voor de muziek nou ook niet de leukste periode en voor artiesten ook niet de makkelijkste. De opkomst van downloaden van internet e.d. gingen natuurlijk niet aan de muziekindustrie voorbij. Maar THE BOSS IS BACK!!! En dat is het belangrijkst.

Bruce Springsteen een man waarvan slechts de naam mij wat zei maar waar ik tot voor kort geen muziek van kende. Vanwege het hoge gemiddelde werd ik toch nieuwsgierig en toen ik My Lucky Day aanklikte om te beluisteren had ik het idee dat ik deze cd wel eens heel mooi zou kunnen vinden.

En al snel blijkt dat ik het meer dan de moeite waard vind; mede door het geweldige Outlaw Pete kom ik er al meteen goed in. De stem van Bruce spreekt me aan, het heeft iets rauws en kent de nodige emotie; bovendien is het bijzonder krachtig. Daarnaast vind ik de instrumentatie gewoon erg sterk; het straalt iets heel massaals uit en het ligt heerlijk in het gehoor. Dit komt weer terug bij de eerste single; My Lucky Day met onder meer een prachtige blazer.

De titeltrack zelf ligt mij iets minder, het klinkt allemaal wel erg verzorgd en Bruce laat nogmaals horen een mooie stem te hebben, maar hier mis ik wel een echte uitspatting en had het ook nog wat spannender kunnen zijn. Tekstueel gezien vind ik dit nummer ook wat minder, mede door alle herhalingen in de tekst. Queen of the Supermarket vind ik meteen een stuk beter; een lekkere opbouw van rustig naar krachtig en weer terug naar de rust; een fraai refrein en een prachtige instrumentatie; misschien wel mijn favoriete nummer op deze toch al zo fraaie cd.

What Love Can Do zou ik willen prijzen om het fantastische gitaarspel; het beste element op dit nummer. De veelzijdigheid van de zanger komt goed naar voren, zo zingt hij dit nummer met nog meer gevoel dan dat hij op de eerdere nummers deed; de emotie is goed te voelen voor de luisteraar. This Life ligt mij muzikaal misschien ook wel wat minder, hier vind ik de zang ook net wat minder, de positieve nood is dat het tekstueel wel goed in elkaar met telkens drie regels die op elkaar aansluiten: “The stars, a brief string of shining charms//Rushing in right out of our arms//Into the drifting dark” Ook het einde van het nummer, het koorgedeelte en ik neem aan de saxofoon zorgen toch voor een overwegend positief gevoel bij dit nummer.

Good Eye vind ik typisch zo’n ouderwets rocknummer, Bruce laat hier zien ook een aardig potje te kunnen schreeuwen (zonder dat het hard klinkt); het gitaarspel zorgt ervoor dat het wat country aandoet. Dit kent zijn vervolg op Tommorow Never Knows; de zang zelf is rustiger en hoewel het gitaarspel hier weer heel anders is blijft er een wat country achtige sfeer over. Het is een zeer beheerst nummer; zang en instrumentatie gaan hier hand in hand en dit geeft een mooi geheel.

Life Itself kent net als de meeste voorgangers een zeer acceptabele tekst; de refreinen zorgen voor de nodige herhaling en dus herkenning. Opnieuw is het allemaal heel rustig uitgevoerd, geen uitspattingen; op dit nummer moet ik zeggen dat ik het ook niet echt mis. Het is gewoon een fijn nummer om aan te horen. Met Kingdom of Days heb ik wat minder affiniteit, ik vind het zelf aan de zoete kant; daardoor stoor ik me bij dit nummer meer aan de vaak herhalende tekst, de productie zelf is zeker niet verkeerd, het middenstuk is zelfs een fraai gedeelte.

We gaan naar het einde toe Suprise, Suprise vind ik eigenlijk al een goede afsluitende track met een echte feel-good tekst die op een leuke manier gezongen wordt. Ik voel de warmte die Bruce uitstraalt en het plezier waarmee hij het nummer zingt. Tegenstrijdig is dat het mij hier weer erg weinig uitmaakt dat het allemaal wat zoeter is. De overstap met het rustige The Last Carnival is groot en dat maakt het weer wat wennen. Hier zijn de belangrijkste instrumenten de rustige stem van de zanger en de sombere sfeer die het met zich mee draagt.

Toch is Working on a Dream nog niet afgelopen met The Wrestler komt er nog een toegift. Een zeer warme en bemoedigde tekst die op een goede manier gebracht wordt. Ik had misschien wel een uitspatting verwacht, dat die niet komt is lichtelijk teleurstellend, maar dan nog mag dit slotakkoord er zeker zijn.

Mijn eerste ervaring met Bruce Springsteen is achter de rug; het is een zeer prettige ervaring geweest. Hij heeft een zeer fijne stem die over de juiste kracht beschikt; dit combineert hij met rustige- en soms wat rauwere momenten: het is met name de emotie die erg goed over komt. Niet elk nummer ligt mij goed, maar het leeuwendeel heb ik toch met erg veel plezier beluisterd.

Ik twijfel nog wel welk cijfer ik dit ga geven, het kruipt naar de 4* toe; ik begin met 3,5* dan kan het altijd nog groeien.

Tot nu toe is eigenlijk alleen het nummer Suprise, Surprise voor mij een ondermaatse bijdrage aan dit voor de rest zeer goede album. Niet doet het mij alleen teveel aan Henny Huisman en Snuitje denken, maar ik vind het een beetje te voorspelbaar en niet echt een hoog suprise-gehalte hebben.

Maar nogmaals: Outlaw Pete --> nu al een klassieker!

De eerste prijs is al binnen :Golden Globe voor The Wrestler (het nummer dan )Nu die Oscar nog,Twee staat leuker dan 1 op die schoorsteenmantel

Outlaw Pete heette in 1979 nog I Was Made For Lovin' You.....

Geen enkel slecht nummer, dat moet ik toegeven..., maar er staan er wel een stuk of wat tussen die bij mij na wat luisterbeurten behoorlijk gaan vervelen en eerlijk gezegd, daar hoort Outlaw Pete ook bij.
Van de week The Wrestler gezien, het nummer bij de aftiteling maakt het helemaal af.

Deze volg ik niet hoor... Twee totaal verschillende nummers...

Mee eens. Ik had overigens veel eerder een assocatie met David Bowie: "Can you hear me........ major Tom?"

Luister maar naar het gitaar loopje dat je na 1:44 en na 3:25 minuten hoort. Dit vind ik overigens geen schande. In de filmwereld noemen ze dit soort dingen buiten filmische verwijzingen (zinnetjes, situaties oid die naar de realiteit of naar een andere film verwijzen)

Ik wel... ergens in Outlaw zit een riffje wat exact die van Kiss is. Je moet er wel met een vergrootglas naar zoeken

I Was Made for Lovin' You dat haalt deze hiphop liefhebber er zelfs uit (dus niks vergrootglas ).

Hmmm oke, er zullen wel elementen inzitten die erop lijken, dat is vaker in muziek. Maar om te beweren dat de nummers feitelijk hetzelfde zijn vind ik dan weer overdreven . Maar ik ga de tracks nog eens vergelijken . Ben nu wel ERG nieuwsgierig.

Op welke versie komt de 14e track te staan ??

Geen enkele volgens mij... was een gerucht?

Outlaw Pete lijkt toch wel plagiaat. Heeft erg veel overeenkomsten met 'I was made for loving you'. Is dit toeval of heeft Bruce dit bewust gedaan?? Overigens zie ik geen enkele overeenkomst tussen Bruce en Kiss, hooguit dat ze van dezelfde plek op deze aardbol komen. Overigens vind ik dit een erge lekkere plaat, vol vuur en energie gespeeld. Hoewel sommige nummers feitelijk eentonig klinken wordt dit door de passie en de goede muzikanten verbloemd. Zeker niet één van zijn beste maar wel Springsteen waardig.

Inderdaad, dat is gewoon hetzelfde als bijv. bij Noel Gallagher. Je luisterd naar een nummer en je denkt: Hey dat zou echt perfect passen in mijn song of je word er onbewust door beinvloed en je gebruikt het dus ook onbewust in je song.

Helemaal niets ergs aan imo, ik zou het zelf een grote eer vinden als iemand als Springsteen het zou doen bij één van mijn nummers.

Bij de weg, vanavond zullen we waarschijnlijk al een voorproefje kunnen verwachten van de Super Bowl Halftime show. Bruce zal namelijk ook optreden op het concert voor Obama.

Niemand die met mijWhat Love Can Do en Tommorow Never Knows tot de beste nummers vind horen ? Naar mijn smaak komt The Boss altijd het beste tot zijn recht op zulke,wat meer up-tempo, nummers.

Net als Magic een album dat moet indalen door middel van meerdere luisterbeurten. Hij groeit mettertijd. Tomorrow Never Knows, de gospel The Last Carnival zijn vooralsnog mijn favorieten. Het is de 1e plaat van Bruce die begint met een lied van bijna 8 minuten. (toch?). Grappig is het sneaky gebruik van het woord "fuck" in Queen Of The Supermarket.

Het is helemaal niet erg, vooral niet als het zo'n fantastisch album betreft als deze. IJzersterk en wat mij betreft nu al één van de betere van 2009.

Lol ik merkte het net pas voor de eerste keer op ja, er sneaky

Het is een vrolijk niemandalletje. In de VH1-special vertelt Bruce dat het, naast alle serieuze stukken, soms hartstikke leuk is om een echt popliedje te schrijven. Dit nummer is niet zijn beste, maar je moet hem echt vaker beluisteren. Wat Wigwam was voor Dylan is Surprise, Surprise voor Springsteen (of moet ik daar beter Pony Boy zetten?) Ik hoor een picknick-sfeer waarbij Patti en Nils ook even meezingen. Als ze dit in een stadion spelen gaat het dak eraf. Hetzelfde niveau als Waiting On A Sunny Day (net als bij Queen Of The Supermarket..)

Waiting on a Sunny Day vind ik toch echt wel stukken beter dan Suprise, Suprise hoor, net als Qeeun of The Supermarket.

Over Bruce optreden voor het Obama concert, nogal tegenvallend. Hij speelde alleen The Rising en de vertolking was(mede door de kou denk ik) niet echt geweldig.