Ik ben blij verrast met de aandacht voor deze CD. Zoals altijd weer voortreffelijk gerecenseerd door potjandosie en waar niets aan toe te voegen is.. Dank hiervoor. Ik leerde Thad Cockrell kennen zo'n twintig jaar geleden kennen toen hij optrad tijdens een van de edities van het Blue Highways festival. Op deze site door mij totaal over het hoofd gezien. Toen ook deze cd aangeschaft en van het weekend maar weer eens beluisterd.
Bij deze vier sterren score toegevoegd en luister ook eens naar zijn cd warmth & beauty opgenomen met nagenoeg hetzelfde team.

In de eerste helft van de jaren tachtig kwam er een nieuwe lichting bands opzetten aan de westkust van de USA welke teruggrepen naar vertrouwde patronen uit de r&r en country.
Vertegenwoordigers waren o.a. Blasters, Los Lobos, Long Ryders en Rank and File.
Zo ook deze Beat Farmers welke met Van Go hun tweede album uitbrachten.
Fris van de lever met veel gitaarwerk en prima zang door Craig Leon op band gezet.
Als ik weer eens zin heb in westcoast pop en rock zonder pretenties mag ik deze Van Go graag een draaibeurt geven.

The Blasters live band pur sang. Aangevoerd door de gebroeders Alvin die hier maar weer eens aantonen wat een geweldige gitarist en zanger zij zijn.
De rhythm sectie staat als een huis en Gene Taylor vult een en ander op met zijn piano.
Moeiteloos switchened van rootsrock naar blues en r&r en weer terug knallen ze op deze liveplaat.
Einde van het jaar als we weer gebukt gaan onder de top zoveel terreur denk ik wel eens waren er maar meer band als The Blasters!

In mijn beleving had Parsons nog een contract met LHI waar hij een plaat maakte met the international submarine band. Columbia wilde geen juridische toestanden met Lee Hazlewood van LHI en dus werden er wat vocalen vervangen. Hoe dan ook goed dat deze tracks in originele vorm boven water zijn gekomen.

Naar aanleiding van de berichten van blaauwtje, potjandosie en ouwecock heb ik deze cd toegevoegd. The Seldom Scene had een repertoire van traditionele bluegrass maar schuwde ook de meer recente nummers niet. Getuige deze cd waarop veel gasten zoals Emmylou en Linda. Een dwarsdoorsnee van hun werk waar ik altijd met veel plezier naar geluisterd heb.

Deze week weer de nodige aandacht voor Tom Russell op deze site. En dat is meer dan terecht.
Tom Russell bracht meerdere albums uit waar de western thematiek centraal staat.
Zo ook op dit album welke destijds door Munich in Nederland werd uitgebracht.
Daardoor zijn er nog al wat overlappingen op de diverse cd's.
Dat is niet erg want missers zitten er niet tussen.
Bijgestaan door leden van zijn toenmalige band zoals Fats Kaplin en Andrew Hardin geeft hij hier weer een staaltje van zijn kunnen weg.
Een tweetal duetten met Ian Tyson ook een artiest die het western genre een warm hart toedraagt.
Ik mocht Tom Russell een aantal keer live zien en horen en dat was elke keer top.
Als laatste een extra vermelding voor "Indian Cowboy" van de deze week helaas overleden Joe Ely.
Dus om met de woorden van Tonio af te sluiten: blijf Tom Russell beluisteren.

Het eerste wat mij opvalt aan deze cd is de variatie in de songs en de stijlen afgezet tegen zijn vroege werk. Tom Russell toont zich hier wederom een meester. Stevige rock afgewisseld met een ballad wat praatzang en zelfs jazz. Hij draait zijn hand er niet voor om. Prima begeleiders uit zijn oude band aangevuld met sessiemuzikanten uit Austin. Het niveau van zijn platen is constant en hoog daardoor komt het over als iets vanzelfsprekends. Dat is het natuurlijk niet en daarom is mijn jaren geleden stem te laag en dus een punt erbij. Mocht hij nog eens naar Nederland komen wil ik dat niet missen.....

Door deze lp/cd kwam Tom Russell voor het eerst bij mij op de radar. Niet zijn debuut maar bij mijn weten wel de eerste met zijn band. Uitstekende muzikanten met een excellerende Fats Kaplin. Een paar uitgekiende covers en prima eigen nummers. Al met al een plaat die alles al in zich heeft die later Tom Russell tot zo'n buitengewone artiest maakt. Voor de liefhebber niet te versmaden.

Tommy McLain mag gerust een Louisiana Legend genoemd worden. In een ver verleden scoorde hij grote hits met "Sweet dreams" en "Before I grow too old"
Lange tijd opereerde hij in de marge tot hij enkele jaren geleden de kans kreeg op een herstart.
Producer C.C. Adcock trok niet de minsten aan als daar zijn Steve Riley, Augie Meyers en Van Dyke Parks.
Het zorgt voor een uitgebalanceerd en ook wel vernieuwend geluid.
Verwacht dus geen "old school" swamp pop echter storend is dit zeker niet.
Veelal midtempo songs met teksten verwijzend naar het verleden. Voor een krasse tachtiger natuurlijk niet zo vreemd.
Ik zou dit een groeiplaat willen noemen die op mij althans een lichtelijk verslavende werking heeft.

Tony Joe White had ik een beetje uit het oog en oor verloren. Zijn vroege werk was altijd top echter vanaf zo ergens in de jaren tachtig werd het voor mij wat te gelikt en de ruwe kantjes waren er wel af.
De uitgebreide bespreking door potjandosie maakte me weer enthousiast en het moet gezegd TJW met een klein combo trok me na beluistering toch weer over de streep.
Aanschaf van de cd was best nog lastig want min of meer out of print.
Gelukkig bood internet soelaas en viel de cd gisteren op de mat.
Vandaag weer geluisterd naar de "late verrassing" van TJW met dank aan de input van de reageerders op dit platform!