Wolf Alice is voor mij een band die met originele songs and song structuren komt, zang met urgentie, het contrast van de mooie hoge stem van de zangeres, en - met regelmaat - de rock, drive en bombast van de volledige groep. Op dit album is de rock echter verdwenen. Er is nagenoeg geen moment van elektrische gitaar meer te bekennen. En daarmee valt een heel stuk ruggegraat weg voor mij.
Er is nog genoeg te beleven; Bloom Baby Bloom, The Sofa, Leaning Against The Wall. En ook het lekkere Just Two Girls en White Horses nestellen zich eenvoudig in je hoofd waardoor je ze steeds op nieuw wil opzetten. Alle songs zijn eigenlijk op goed niveau. Op Play it Out na dan. Die had wat mij betreft nooit gemaakt hoeven worden.
Al met al een solide album, dat ik wellicht meer zou waarderen als het hun eerste was geweest. Maar met de wetenschap hoe goed Wolf Alice is met het volle, stevigere band geluid op alle voorgaande albums, voelt dit toch meer als een ‘Unplugged’ achtig avontuurtje dat leuk is om af en toe te draaien, maar je altijd weer doet terug verlangen naar het ‘echte’ werk.
Net terug van mijn eerst St Vincent concert. Man man man wat is dit goed. Ik kon haar albums veelal al waarderen, maar live gaan alle registers open. Los Ageless met geweldige gitaren, Broken Man is venijnig, en ze rebelleert op de snaren met haar gitarist (die ook nog de nodige zoenen kreeg als beloning). Alles rockt meer, steviger, intenser. Wat een vrouw, wat een artieste!
