stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Terwijl de gemiddelde mening hier neigt naar Clutching at Straws boven Misplaced Childhood, ervaar ik het anders. Clutching is een uitstekende plaat, maar mist voor mij de bezieling die ik voelde bij Childhood. Daarnaast hinkt het album op twee gedachten. De start met Hotel Hobbies, Warm Wet Circles, en At that Time of the Night is weergaloos. Marillion pakt de draad op van Misplaced in een concept album set van in muziek en thema aan elkaar verbonden nummers die ook in elkaar overlopen.

Dan wordt de flow doorbroken. We gaan over in ‘normale’ losstaande songs. ‘Going Under’ en ‘Just for the Record’ zijn heerlijke nummers, maar helemaal op zichzelf staand en in sfeer voor mij los van het openingstrio. Zo blijft het dan wat heen en weer gaan. Waarbij ik Torch Song, Sugar Mice, en The Last Straw ervaar als passend in hetzelfde concept als het opening trio, maar een Incommunicado of White Russian net zo goed op een ander album hadden kunnen staan.
Hoe dan ook, Marillion raakt me kwijt gedurende dit album, alhoewel het nergens echt ondermaats is.
Na de laatste tonen van Kant B zet ik snel weer Misplaced Childhood op.

Jammer dat de ziel van Marillion, Fish, de band hierna verliet. Wat mij betreft is de intensiteit hierna nooit meer door de band gehaald.

Vandaag, in de auto, heb ik dit meesterwerk weer eens integraal beluisterd en meegezongen. Wat een plaat. Geweldig, intens, meeslepend, en een aaneenschakeling van hoogtepunten van begin tot eind. Het is moeilijk te beseffen dat het alweer 40 jaar geleden is, 1985, dat Marillion - met Fish als ziel - Misplaced Childhood lanceerde. In het midden van de jaren 80 opeens een prog rock conceptalbum met ook nog hit singles.

Het openingstrio is achter elkaar raak, met Kaleigh en Lavender die de tand des tijds wonderbaarlijk goed hebben doorstaan. Met de B kant gaat het een verdieping verder. Lords of the Backstage en Blind Curve geven me nog altijd kippenvel.

Fish neemt ons op een prachtige manier mee als troubadour in zijn wereld van verbroken relaties, de zoektocht naar het verloren kind in hem, en zijn worsteling met verslaving. De band rijgt de ene fantastische melodie aan de andere, met spanning, met ontlading, met overpeinzing, met melancholie.
Het is een meesterwerk. Punt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik wil dit album zo graag heel goed vinden… maar de klik is er niet. Ik ben groot fan van Coming Up, een flink deel van Head Music, en draaide hun comeback Bloodsports grijs. Toen brachten ze Night Thoughts. What’s not to like? Een set strakke songs, concept album, prachtig uitgewerkt, mooie hoes. En toch wil ik er maar niet verslaafd aan raken.
Outsiders, No Tomorrow, Don’t Know How To Reach You, Tightrope, allemaal prachtig. Maar ik draai ze nooit. Zucht. Vier sterren want het zit te goed in elkaar voor lager.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren