Het beste album van de Noorse band naar mijn mening. A-Ha is altijd een belofte geweest… en gebleven. Fantastische melodieën en diepgaande teksten, die net te vaak met poppie niemandalletjes en oppervlakkige instrumentatie tot een net-niet niveau werden gebracht. Ik geloofde in A-Ha, en had de verwachting dat ze het live wél zouden waarmaken. Maar ook dat was niet het geval, helaas. De tragiek van een band die zoveel moois heeft gemaakt.

Terug naar het album Scoundrel Days. Wat mij betreft kwamen ze hier het dichtst bij hun ware potentie. Vrijwel elk nummer is goed. Het album vormt een mooi geheel in sfeer en sound en er staan enkele tijdloze geweldig mooie songs op, waaronder ik schaar: Scoundrel Days, I’ve been Losing You, en de allerbeste, The Soft Rains of April. Ook de heerlijke flow en filmische feel van October, de uitbarstingen van Manhattan Skyline, en het prachtige refrein van Weight of the Wind mogen er zijn. Zelfs de meer poppie Cry Wolf en Looking for the Wales kan ik erg goed hebben hier.
Ik ben altijd een liefhebber geweest van art work en vind dat het de muziek prachtig aan kan vullen. Dat is zeker het geval hier met de schitterende hoes met de Noorse landschappen die zo goed passen bij de wind, de whales, October, en regen in april.

Scoundrel Days is de fundering onder de belofte van A-Ha. Helaas kwam de belofte nooit uit…

Toen ik me op een avond realiseerde dat Year of the Cat en On The Border toch echt heerlijke nummers zijn, ging ik op ontdekkingstocht. Na een beetje ‘mwah’ gevoel bij de rest van dat album, begon ik aan Modern Times. Wat een geweldige plaat! Nummer na nummer genieten en de muziek blijft groeien. Tot op de dag van vandaag vind ik dit het beste album dat de man heeft gemaakt.

Met Carol als opener begreep ik waar Mark Knopfler zijn sound vandaan heeft. What’s Going On en Next Time hebben een heerlijke flow, Dark and the Rolling Sea is mysterieus met een prachtige melodie. En tot slot het titelnummer. Ik had een paar luisterbeurten nodig, maar nu staat hij bovenaan voor mij. Dit is muzikale storytelling ten top, opbouw, melodieën die veranderen met de verhaallijn, melancholie, de vergankelijkheid van vriendschappen en relaties, en een fantastische gitaarsolo als climax.

De (ex-)vrouw van Gilmour en de auto van Jimmy Page op de cover van Hypgnosis maken het meesterwerk compleet.

Per draaibeurt wordt dit album beter. Ging ik eerst voor Desire en No More Words, Nu staat Suzanne and I, en I'll be your Man hard aan in de auto 's morgens in de file. Geweldige artieste.

Te lang, te wisselvallig, te glad, alhoewel niet een echt slechte plaat, is er ook weinig wat me op doet veren of meesleept. Deze plaat markeerde voor mij het einde van de band waar ik tijdens hun eerste twee platen van kon genieten. Voor Coldplay zelf markeerde het uiteraard de grote stap naar enorm commercieel success en stadion-tours. Wat dat betreft begrepen ze prima wat hen te doen stond

Amsterdam Weeps… Ooit zag ik deze troubadour in het kleine zaaltje van Paradiso. Met zo’n nummer op de plaat is alles goed voor mij. Niets meer te wensen.

Voor mij is X een beetje een after-burner. Er is nog voldoende inspiratie over na Kick om een paar sterke nummers neer te zetten, maar het meerendeel is gewoon ‘aardig’. De urgentie en energie beginnen weg te ebben. Na de opbouw met de albums Shaboo en The Swing, de overwinning met Listen like Thieves, en de knock-out met Kick, is INXS voor mij over het hoogtepunt. Hierna zou het snel bergafwaarts gaan.

Dat gezegd hebbende, ben ik alsnog blij dat ze Disappear, By My Side, en Hear That Sound met de wereld hebben gedeeld

Terwijl de gemiddelde mening hier neigt naar Clutching at Straws boven Misplaced Childhood, ervaar ik het anders. Clutching is een uitstekende plaat, maar mist voor mij de bezieling die ik voelde bij Childhood. Daarnaast hinkt het album op twee gedachten. De start met Hotel Hobbies, Warm Wet Circles, en At that Time of the Night is weergaloos. Marillion pakt de draad op van Misplaced in een concept album set van in muziek en thema aan elkaar verbonden nummers die ook in elkaar overlopen.

Dan wordt de flow doorbroken. We gaan over in ‘normale’ losstaande songs. ‘Going Under’ en ‘Just for the Record’ zijn heerlijke nummers, maar helemaal op zichzelf staand en in sfeer voor mij los van het openingstrio. Zo blijft het dan wat heen en weer gaan. Waarbij ik Torch Song, Sugar Mice, en The Last Straw ervaar als passend in hetzelfde concept als het opening trio, maar een Incommunicado of White Russian net zo goed op een ander album hadden kunnen staan.
Hoe dan ook, Marillion raakt me kwijt gedurende dit album, alhoewel het nergens echt ondermaats is.
Na de laatste tonen van Kant B zet ik snel weer Misplaced Childhood op.

Jammer dat de ziel van Marillion, Fish, de band hierna verliet. Wat mij betreft is de intensiteit hierna nooit meer door de band gehaald.

Vandaag, in de auto, heb ik dit meesterwerk weer eens integraal beluisterd en meegezongen. Wat een plaat. Geweldig, intens, meeslepend, en een aaneenschakeling van hoogtepunten van begin tot eind. Het is moeilijk te beseffen dat het alweer 40 jaar geleden is, 1985, dat Marillion - met Fish als ziel - Misplaced Childhood lanceerde. In het midden van de jaren 80 opeens een prog rock conceptalbum met ook nog hit singles.

Het openingstrio is achter elkaar raak, met Kaleigh en Lavender die de tand des tijds wonderbaarlijk goed hebben doorstaan. Met de B kant gaat het een verdieping verder. Lords of the Backstage en Blind Curve geven me nog altijd kippenvel.

Fish neemt ons op een prachtige manier mee als troubadour in zijn wereld van verbroken relaties, de zoektocht naar het verloren kind in hem, en zijn worsteling met verslaving. De band rijgt de ene fantastische melodie aan de andere, met spanning, met ontlading, met overpeinzing, met melancholie.
Het is een meesterwerk. Punt.

Ik was een jaar of 15 en luisterde op donderdagavond naar de LP Show met Wim van Putten op Radio 3. Daar draaide hij integraal Shine On You Crazy Diamond van het toen nieuwe live Pink Floyd album. Ik luisterde ademloos, had zoiets nog nooit gehoord, en was meteen verkocht. Dit was magisch, ongelooflijk, wat een muziek!
Delicate Sound of Thunder werd voor mij de toegangspoort naar de wereld van Pink Floyd. Shine on leidde me naar Wish You Were Here, Time en Money leidde me naar Dark Side of the Moon, en het legendarische Comfortably Numb naar The Wall. Wat een uitvoering was dat. Met nog altijd kippenvel als Gilmour zijn gitaar laat scheuren op het einde van de solo.

Nu, decennia later, als doorgewinterde Floyd fan, ken ik de meerdere perspectieven. Ik weet hoe zwak A Momentary Lapse was (alhoewel de songs live veel beter uit de verf komen). Dat de ziel niet meer in de muziek zat, en dat de magische jaren voorbij waren nadat Roger de band had verlaten.

Alsnog 5 sterren voor deze geweldige registratie, deze gateway naar Pink Floyd voor een nieuwe generatie, en de unieke plaats van dit album in mijn eigen muziekgeschiedenis.

Het universum liet iets magisch gebeuren dat groter was dan de optelsom van Roger, David, Rick en Nick. Iets van blijvende schoonheid waar generatie op generatie van mag genieten. Want eigenlijk is er nauwelijks een rationele verklaring te geven hoe het kan dat het tijdloze en intens mooie album Dark Side Of The Moon zo goed is als het is.
Natuurlijk kwamen er veel ingrediënten samen op het juiste moment. De band had veel geëxperimenteerd, en Echoes op Meddle maakte al duidelijk dat er songs konden ontstaan die bijna je bevattingsvermogen te boven gaan. De balans tussen de mannen was op het hoogtepunt; iedereen mocht bijdragen, meedenken, schrijven, schaven, inbrengen. Roger’s teksten werden beter, mooier en filosofischer. De magie van de Abbey Road Studio en de samenwerking met Allan Parsons.
Maar er gebeurde meer; Clare Torry zong zoals ze nog nooit had gedaan op Great Gig in the Sky, het nummer dat Rick met kleine dissonanten spelend onsterfelijk maakte. Clare wist niet meer hoe ze het had gedaan en kon het nooit meer op dezelfde manier herhalen. Dick Parry speelde de saxofoon lijnen van zijn leven op Us & Them, Roger kwam met de epic Money baslijn en bracht alles samen in een verhaal over leven, dood, macht, en afscheid. David creëerde de prachtige flow van Breath en Time.
Dit magische moment in de muziekgeschiedenis werd ten slotte samengebracht met 1 van de meest iconische platenhoezen aller tijden; het prisma en de hartslag. Eigenlijk is er niets dat niet magisch is aan dit album, en daarom is het voor mij de nummer 1 aller tijden.

Bij Procol Harum heb ik altijd het gevoel dat er nog zoveel meer potentie voor meesterwerkjes in zat, maar dat het er maar deels is uitgekomen.
Beyond the Pale en Strong as Sampson behoren direct tot mijn favorieten en ik draai ze veel. Idol en Nothing But The Truth zijn prima. En daarmee is de plaat dan ook meteen klaar. De gehele B-kant kan zo de prullenbak in. Bizar!
Daarmee heeft dit album de dubieuze eer dat ik het erg goed vind voor 20 minuten en daarna moet stoppen, ook al had ik zoveel zin in nog meer echte goeie PH muziek. Zonde

Laatst bladerde ik door de albums in de plaatselijke platenzaak hier in de VS (waar ik woon) en kwam Out Of Time tegen. Op weg terug draaide ik het album in de auto en besefte weer eens hoe goed de plaat is.
Toen het album verscheen in ’91 was ik niet overtuigd. Natuurlijk was Losing My Religion geweldig en stond lange tijd op 1 in de top 40, maar de rest was me iets te blij en te soft.
Nu zowel de LP en ik meerdere decennia ouder zijn, is er geen twijfel meer. Dit was en is een meesterwerk, een icoon die je in de platenkast moet hebben staan. Muzikaal is de band in topvorm. De sfeer en de flow van de plaat vormen 1 geheel en ik kan ‘m nooit afzetten tot alle nummers voorbij zijn. Mooie productie, een meestal optimistische accoustische sound en energie. En als Losing My Religion, Low, Half A World Away en Country Feedback op 1 plaat staan, dan heb je goud in handen.

Daarnaast heeft het album zijn plaats in de geschiedenis verdient omdat het de definitieve doorbraak betekende voor REM als wereldband.

Alles bij elkaar verdient REM hier voor mij dubbel en dwars iedere ster van de 5 die ik heb gegeven.

Met dit album geeft Roger ons wat hij het liefste doet en het beste in is; een conceptalbum met hele sterke cynische en maatschappij kritische teksten. In zijn soort denk ik dat het een meesterwerk is. Ik kom op het respectvolle aantal van 4 sterren. Een heel sterk album dus. Met als hoogtepunten voor mij Perfect Sense pt 1 en Bravery of Being Out of Range. Alles prachtig uitgevoerd door topmuzikanten.

Waarom geen 5? En waarom kom ik eigenlijk nooit op de 5 sterren met Roger? Roger’s beperking wat betreft melodielijnen en songstructuren. Daar merk je echt dat Waters en Gilmour 1+1=3 vormden samen. Het album mist echte uitschieters, is te lang, en vult die tijd met net iets teveel middelmaat zoals Too Much Rope, Late Home Tonight en Watching TV. Daarnaast heeft Roger er een handje van om alles te overproduceren waardoor het te kill wordt en de ziel en warmte wat verloren gaan.

Al met al, een mooi album dat het hoogtepunt in Waters’ solo- oeuvre betekende en tevens bevestigde dat hij zichzelf beperkt door alle touwtjes in handen te willen hebben als hij muziek maakt.

Dark Side of the Moon is één van de mooiste albums die ik ken. Iconisch, de songs, de instrumentatie, de chemie die samenkomt in een tijdloos meesterwerk. Dat willen overdoen in de nadagen van je carrière is bold en pretentieus. Helemaal als we allemaal weten dat Roger ruzie maakte met Dave, Rick uit de band zette, en op alle mogelijke manieren duidelijk heeft willen maken dat hij het is, hij alleen, die Pink Floyd is.

Het is me met moeite gelukt om deze Redux 1x te luisteren en dat zal ook de laatste keer zijn. Het is saai, muzikaal gebeurt er niets, er blijft niets van de songs over, het is gebrabbel, het sleept zich maar voort, en bovenal, het voegt helemaal niets toe. Hij durfde een meesterwerk aan te raken zonder de kracht te hebben om er echt iets mee te doen.

Als deze Redux 1 ding duidelijk maakt, is het wel dat Roger alleen niet de genius is die hij zo graag wil zijn. Het is de chemie van de band samen. Zonder dat, blijft er verdomd weinig over.

Wat een diepe en onnodige teleurstelling, terwijl ik de man zo kon waarderen. Weten wanneer te stoppen is net zo belangrijk als artiest, als de wil om door te gaan. Rick draait zich om in zijn graf, en Gilmour moet besmuikt lachen hoe hun voormalige bandgenoot zichzelf belachelijk maakt.

Net terug van mijn eerst St Vincent concert. Man man man wat is dit goed. Ik kon haar albums veelal al waarderen, maar live gaan alle registers open. Los Ageless met geweldige gitaren, Broken Man is venijnig, en ze rebelleert op de snaren met haar gitarist (die ook nog de nodige zoenen kreeg als beloning). Alles rockt meer, steviger, intenser. Wat een vrouw, wat een artieste!

Ik wil dit album zo graag heel goed vinden… maar de klik is er niet. Ik ben groot fan van Coming Up, een flink deel van Head Music, en draaide hun comeback Bloodsports grijs. Toen brachten ze Night Thoughts. What’s not to like? Een set strakke songs, concept album, prachtig uitgewerkt, mooie hoes. En toch wil ik er maar niet verslaafd aan raken.
Outsiders, No Tomorrow, Don’t Know How To Reach You, Tightrope, allemaal prachtig. Maar ik draai ze nooit. Zucht. Vier sterren want het zit te goed in elkaar voor lager.

Talk Talk is voor mij altijd magisch geweest. Als tiener hoorde ik It’s My Life en Such a Shame. De songs behaalden de hitparade maar klonken al zoveel volwassener dan de meeste andere hits in die tijd. De synths van de 80’s alom aanwezig in de eerste twee albums, maar een melodie en diepgang die me pakte.
The Colour of Spring begreep ik nog net, maar de albums daarna gingen me te ver. Het bleek dat ik ouder en volwassener moest worden. Op latere leeftijd keerde Talk Talk terug naar mij en begon ik steeds meer te begrijpen van de laatste albums, zonder dat de eersten aan belang inboetten.

Terugkerend naar It’s My Life en Colour of Spring: nergens is de impact, energie, muziekantschap, urgentie, en melancholie beter gepakt, dan op het live album London 1986. Iedere song is raak. Alles beter dan op de studio albums. Van de uitgesponnen Caroline Knows tot het majestueuze intro van Tomorrow Started, van de epic Such a Shame, tot het pijnigende Renee. Wat een plaat. Wat een document.
En anno 2024 heeft deze registratie nog niets aan impact ingeboet. Eigenlijk is het album alleen nog maar een krachtiger statement nu dat toont wat een legendarische band Talk Talk is geweest.
Legendarisch en mysterieus; van de eigenzinnige Mark Hollis, tot het niet te vinden zijn van London 1986 op vinyl in de platenzaken, of zelfs de stream van dit album op Spotify en Apple Music.
Een diepe buiging.

Met onder andere Talk Talk was Tears for Fears toch wel 1 van de bands in de 80’s die onder het new wave geluid heel duidelijk diepere lagen, songstructuren en vakmanschap wisten te tonen. Ook met dit nieuwe album tonen de heren opnieuw aan hele goede muziek te kunnen maken.
Ik moest even doorbijten. Eerst de teleurstelling van de beperkte rol van de gitaar, de vaak wat softere songs, en synthesizer sounds die wat warmte missen en je niet snel verwacht op een TFF album.
Maar het is een groeier. Met iedere luisterbeurt grijpen de songs je meer. Nadat eerst Tipping Point, Long Long Time en Rivers of Mercy al pakken, groeien ook Master Plan, End of Night, Stay, en ja.. zelfs Breaking the Man, tot songs die in je hoofd blijven spelen, en die met vooral luid volume (heerlijke diepe bas) steeds weer vonken. Eigenlijk zijn enkel My Demons en Please Be Happy overbodig, maar voldoende om de hele plaat van kop tot staart te draaien. Ook de productie is tip-top in orde. Strak, modern, gelaagd.
Sterk album. Ik ben blij dat ze hem nog hebben gemaakt.

Eindelijk de tijd gevonden om het album tweemaal achter elkaar te beluisteren. Heerlijk. Echt The Cure; in tempo, in mood, in tergende stem, in lang uitgesponnen intro’s die laag voor laag opbouwen, in het gitaargeluid, en zeker ook de drums.
Voorlopig vind ik A Fragile Thing de Curest van alle songs en ook de beste, samen met Endsong. Drone is de minste met de Depeche Mode piepjes.

Ik vind dat het album het meest in het verlengde ligt van Disintegration. Zowel qua kwaliteit als in stemming en tempo (en de nogal harde drum slagen). De toevoeging van het vuile gitaartje van Reeves Gabrels sinds die tijd geeft de nummers echt meer body.

Helaas moet ik me wel aansluiten bij vele andere meningen hier; de productie is niet top. Wat mij betreft te dof, te vlak. Het haalt de diepte uit de songs. Gelukkig zijn vrijwel alle songs sterk genoeg om alsnog in je hoofd te kruipen en je mee te slepen. Ik wacht nu al ongeduldig om de plaat morgen weer hard te draaien!

Wie had gedacht dat deze band na 40 jaar zo groot zou zijn, volle arena’s trekt, en nog zo’n goed album zou kunnen afleveren. Het is een kado, en ik geniet ervan.

Aanvullend moet me, na een week lang Rome draaien, even can het hart hoe Eucalyptus eruit springt van de nieuwe nummers. Wat een geweldig lekkere bombastische rocker maken ze ervan. Stevige gitaren, de geweldige drums, en Matt die alles geeft.

Deze plaat is heel langzaam blijven groeien. Sonnet, Drugs Don’t Work, Bittersweet en One Day stonden op enkele van mn playlists. Tijdens een roadtrip het album opgezet. De flow, de atmosferische langgerekte stukken die maar door blijven gaan begonnen me te pakken. Eerst Lucky Man, Velvet Morning, Rolling People, en toen greep Come On me bij de strot, wat een nummer! Uiteindelijk is dit album, dat ik eerst te lang en te vlak vond, uitgegroeid tot een epische ervaring die ik altijd van begin tot eind moet horen. Een meesterwerk dat ze nooit meer zouden herhalen, en zo is het goed.

Briljant album met alleen maar lekkere high energy top nummers. De combinatie van pop met een ontzettend lekker gitaartje. Een echte een-dags-vlieg. Het bandje heeft nooit meer iets vergelijkbaars weten te produceren, maar deze is raak nummer voor nummer.

Het derde album van U2 schreeuwt urgentie. Van de getergde en toen nog geweldige stem van Bono, de titel van het album in fel rood, de meerendeel up-tempo songs, tot de teksten ‘tonight, tomorrow’s too late’, ‘how long must we sing this song’, ‘say goodbye, push the button and pull the plug’, ‘rise up, rise up with wings’, plus de rauwe authentieke no-nonsense productie.
Het is de U2 waar ik destijds zwaar onder de indruk van was. De tijd van War, Under a Blood Red Sky, en Unforgettable Fire. De tijd van foto’s in de sneeuw. En vooral de tijd van een onstopbare stroom van epische rock songs.
Niet iedere song is raak op dit album (Red Light, Two Hearts), maar de plaats die het voor mij heeft in de magische jaren van U2, mijn persoonlijke muziekgeschiedenis, en in all time classics met Sunday Bloody Sunday, New Years Day en “40”, maken het alsnog een dikke 4,5 sterren.

Wolf Alice is voor mij een band die met originele songs and song structuren komt, zang met urgentie, het contrast van de mooie hoge stem van de zangeres, en - met regelmaat - de rock, drive en bombast van de volledige groep. Op dit album is de rock echter verdwenen. Er is nagenoeg geen moment van elektrische gitaar meer te bekennen. En daarmee valt een heel stuk ruggegraat weg voor mij.

Er is nog genoeg te beleven; Bloom Baby Bloom, The Sofa, Leaning Against The Wall. En ook het lekkere Just Two Girls en White Horses nestellen zich eenvoudig in je hoofd waardoor je ze steeds op nieuw wil opzetten. Alle songs zijn eigenlijk op goed niveau. Op Play it Out na dan. Die had wat mij betreft nooit gemaakt hoeven worden.

Al met al een solide album, dat ik wellicht meer zou waarderen als het hun eerste was geweest. Maar met de wetenschap hoe goed Wolf Alice is met het volle, stevigere band geluid op alle voorgaande albums, voelt dit toch meer als een ‘Unplugged’ achtig avontuurtje dat leuk is om af en toe te draaien, maar je altijd weer doet terug verlangen naar het ‘echte’ werk.