Na een dag deze nieuwe plaat op repeat ben ik positief gestemd. Dit is een goed album.

Ik geniet ervan dat The Strokes het experiment niet schuwen. Tijdens hun recente concert was Gen-Z hier luidkeels mee aan het zingen, allemaal fan geworden tijdens de New Abnormal, terwijl Gen X, zoals ik, nog altijd van Is This It en Room On Fire houden. De makkelijkste en commercieel aantrekkelijkste stap zou zijn geweest om verder te gaan op die lijn. Maar The Strokes doen gewoon rebels wat ze willen.

Daarbij hebben ze ten eerste een paar echt goeie strakke nummers neergezet (Dine N’Dash, Lonely In The Future, Falling Out Of Love, Going To Babble On). Dine N Dash is The Strokes >> go >> The Cure. En dat pakt erg goed uit. Falling Out Of Love noemde ik eerder nog een draak van een nummer. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik inmiddels de auto-tune ben gaan zien als algeheel onderdeel en de song heb omarmd. Going to Babble On is ook een pareltje. Aanstekelijk, ik blijf ’m draaien.

Ik denk dat er twee dingen zijn die in de weg kunnen staan voor luisteraars om dit album als sterk te waarderen. Ten eerste de auto-tune. Het is niet een beetje, maar vol in-your-face, en dat op vrijwel ieder nummer. Het kost wat tijd, maar zoals gezegd heb ik het omarmd als onderdeel van de stijl, de sound. Het album is een sterk geheel, een concept. Als je dat kunt accepteren en waarderen, dan is de auto-tune geen issue meer.

Tweede punt is dat er een paar zwakkere broeders op staan. Niet veel eerlijk gezegd. Maar van mij had Psycho Shit wat korter gemogen, en halen Fruits of Conquest en Tyrants niet het niveau van de rest van het album. Dat gezegd hebbende: dit heb ik eigenlijk bij iedere Strokes plaat, het valt dus binnen de verwachting als Strokes-fan en zegt weinig over dit album specifiek.

Pak nummers 2 t/m 7, de durf om nieuwe stijlwegen in te slaan, en tel daarbij op die geweldige hoes: top album. 4.0 sterren

stem geplaatst