menu

Hier kun je zien welke berichten Carolaah als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Azure Ray - Burn and Shiver (2002)

4,0
Azure ray, een Amerikaans duo, waar maar weinig mensen van hebben gehoord.
Zelf weet ik ook niet meer precies hoe ik bij dit duo gekomen ben,
het had wellicht iets te maken met Last.fm en experimenteren met muziek.

Na mijn kennismaking met het gelijknamige album, ging ik de opvolger eens proberen,
'Burn and shiver' dus. Het begint wederom weer met een vertrouwd geluid,
zachte zwevende klanken, benieuwd naar wat nog komen gaat.

Na enkele seconden beginnen daar dan de vocals, die erg kenmerkend zijn voor Azure Ray. Zachte, bijna fluisterende, lieve en rustgevende klanken. Doet me denken aan Joshua Radin, in vrouwelijke vorm. Er wordt (gelukkig) niet continue gebruik gemaakt van de vocals,maar er wordt ruimte gegeven aan de prachtige klanken van, ja wat is het, een synthesizer(?).
Ik ben helaas (nog) niet erg goed met muziektermen/instrumenten, zeker niet als het elektronisch is.

Desalniettemin, Burn and shiver bevat een warm geluid, wat je meeneemt naar
een eigen wereldje. Ik zie dat het in Wikipedia onder het genre 'Dream pop' wordt gegooid. Bliepjes in het nummer 'The new year'die je doen denken aan The Postal service, maar zich daar toch van weten te onderscheiden.
Verder komen er weinig bliepjes en geluidjes voor.
Deze muziek is veel vager, veel zoeter. Burn and shiver is een plaat die perfect is als je toe bent aan een momentje van rust. Goede plaat om mee in slaap te vallen.

Wat wel een minpuntje aan deze cd is, is de eentonigheid. Als je de muziek kunt waarderen maakt het niet veel uit,
maar anders, lijken alle nummers op elkaar en ben je snel 'uitgeluisterd'.
De vocals blijven steeds hetzelfde, wat ik eigenlijk jammer vind, daar hadden ze veel meer mee kunnen doen.

Instrumentaal is het mooi, een licht gitaartokkeltje hier en daar, een pianowijsje, een emotionele ondertoon met viool,
trompetgeluiden die af en toe opduiken.

Qua lyriek is er niet veel bijzonders aan, het zijn geen slechte teksten, maar ook geen teksten van geweldig hoog niveau.
Deze cd zou ik meer opzetten voor de rust die het uitstraalt.

Het is niet één van de meest toegankelijke platen, traag, melancholisch, maar wel mooi. Op z'n tijd. Als je deze plaat waardeert, zal ik zeker de EP November aanraden, want eerlijk gezegd, vind ik dat Azure Ray's mooiste werk.

Mijn favorieten op deze plaat zijn: Favorite cities, We exchanged words, Rest your eyes en Raining in Athens. (en The new year heeft ook wel iets)

3,5 - 4,0 sterren, vanwege de originaliteit en het aparte geluid ben ik toch bij een 4,0 uitgekomen.
Burn And Shiver is een bijzondere plaat, voor men die deze slag van muziek kan waarderen.

Damien Rice - 9 (2006)

3,5
@Eveningguard: ik heb 'Elephant' altijd een soort van 'The blowers daughter part II' gezien, zal me niks verbazen als dat ook werkelijk zo is. Sterker nog, na het typen van voorgaande zin heb ik het opgezocht en blijkt de originele titel zelfs letterlijk 'The blower's daughter part 2' te zijn.. Hehe..

Anyway.. Tijd voor een uitgebreide mening. Onder het motto: beter laat dan nooit!
Damien Rice, één van mijn favoriete singer-songwriters, dan wel niet dé favoriet.

'O' staat al jaren bovenaan mijn top 10. Echter heeft '9' me nooit zo kunnen pakken. Ondanks dat dit album wel mijn ultieme Rice favoriet 'Dogs' bevat. De eerste helft is een mooie opvolger op 'O', met name rustige, breekbare nummers. '9 crimes' is toch een opmerkelijk ander nummer, de release single, waar piano op de voorgrond staat, in plaats van gitaar getokkel dat eigenlijk altijd een hoofdrol speelt in de muziek van Rice. Een prachtig opgebouwd nummer, een grotere rol voor Lisa Hannigan en schitterende lyrics m.b.t. overspel/trouw ("to give my gun away while it's loaded, if you don't shoot it, how am I supposed to hold it?"). Een nummer wat een groot publiek trekt, maar waar een aanzienlijk deel af knapt wanneer ze meer van Rice gaan luisteren.

Te diep, te kwetsbaar, te moeilijk.

The animals are gone en Elephant (blower's daughter part II dus), kabbelen voort op het oude werk. Het is voor mij indrukwekkend hoe weinig Rice nodig heeft om mij te blijven boeien. Het zijn gewoon ijzersterke lyrics en diepgang, dat simpele (maar toch ook niet), dat kwetsbare is wat het voor mij doet.

'Rootless tree' is de 'ruige' uitsteker, mijn op 1 na favoriete nummer van dit album. Ik weet dat ik dit nummer grijs heb gedraaid tijdens een voormalige relatie die met de minuut dieper zonk. Waar ik zo ongeveer verdronk in de hoeveelheid liefde die hij me gaf, het werkte gewoon niet vanaf mijn kant. De lyrics waren toentertijd nogal toepasselijk "Could you hate me, hate me, hate me so good, that you could let me out, let me out, let me out, this hell when you're around".. Ondanks de 'tragische' inhoud zal dit ook altijd één van mijn favorieten blijven.

Dogs, all time favourite.. Vanaf de eerste gitaartokkel kruipt dit nummer onder mijn huid, in m'n ziel. De lyrics die zo simpel klinken, maar zoveel dieper gaan. Verliefheid of zelfs houden van, de manier waarop hij haar beschrijft, wetend dat zij hem nooit zal zien zoals hij haar, zij heeft haar eigen held al. Het zij zo.. het maakt niet uit. Prachtig.

En dan de tweede helft. Niet mijn ding. Met 'Coconut skins' heb ik altijd een haat-liefde verhouding gehad.. Ik vind het bijna een soort singer-songwrite polonaise/'YOLO' song.. Soms kan ik het niet uitstaan, soms vind ik het juist wel lachen. Humoristische tekst en een wat opzwepender gitaarslagje.

De haat-liefde verhouding gaat door met 'Me, my yoke and I'.. Ik vind de opbouw in dit nummer mooi gedaan, van fragiel naar bijna headbangend (slome versie van headbangen dan ), maar soms vind ik het nummer gewoon saai.

De twee na laatste nummers moet ik zelfs opnieuw luisteren om te weten hoe ze klinken, hoe vaak ik ze ook heb gehoord, ze blijven me gewoon niet bij, ze boeien me niet genoeg. Al moet ik zeggen dat als ik 'Grey room' hoor, ik dit toch wel een mooi nummer vind, maar niet zo goed als de nummers op 'O' of de eerste helft van '9'. Accidental babies skip ik regelmatig wanneer hij bijv. per shuffle op m'n Ipod klinkt, ik vind het een té zeikerig nummer en dan gevolgd door 'Sleep, don't weep' een soort van verlenging hiervan..

Ondanks dat ik van de diepe, kwetsbare muziek houd, heb ik liever de romantische dan wel mannelijke Rice dan de wat afhankelijke, boehoe, klinkende Rice..
Al ben ik me ervan bewust dat de lijn tussen die twee soms wel heel dun is..
Gelukkig voor mij meestal aan de juiste kant van de lijn...

Ik zou dolgraag 4,0 sterren geven, maar het lukt me gewoon niet door de laatste helft en dat is meer persoonlijke mening dan kwalitateit, want qua kwaliteit is dit absoluut een viersterren plaat.

Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy (2014)

4,0
Poeh,.. wat een plaat weer..
Rice's 'O' staat al jaren bij mij op één en ik had niet verwacht dat hij ooit nog een plaat zou maken die toch wel enigszins van dezelfde klasse is.

'Poeh', vanwege de inhoud, de wederom, diepgaande emotie, van Rice die hij op '9' regelmatig een andere, wat vrolijkere, soms wat cynische wending, liet nemen. In eerste instantie vond ik het een redelijk tot goede plaat, maar wanneer ik me dan ga verdiepen in de achtergrond van de plaat en de lyrics van elk nummer er bij zoek, begint de plaat een zwaardere lading te krijgen en komt de inhoud veel sterker naar voren.

"My favourite faded fantasies", een schitterend nummer, vooral qua tekst. Zo mooi, zo treurig. "I’ve hung my happiness upon what it all could be", de zin waar alles op terug lijkt te komen.

Het dal waar Rice in lijkt te zitten of zat is toch behoorlijk. De eenzame romanticus die langzaam weg lijkt te kwijnen. Ergens komt de gedachte omhoog of Rice misschien ooit in het rijtje van "Nick Drake, Elliott Smith en Kurt Cobain" eindigt.. Zij die zodanig hun emotie in teksten en muziek stopten dat de melancholie er vanaf spatte en de kern werkelijk diep lag. Iets te diep misschien.

Voor mensen die meer zijn van het 'stel je niet aan en ga verder' is deze plaat dan ook niet weggelegd, uitzonderingen daar gelaten.
Ook niet alles aan deze plaat kan me bekoren, "I don't want to change you" begint prachtig mooi, maar het einde is mij toch iets te dramatisch qua zang (waar Rice nooit een ster in is geweest, maar dat heeft vaak ook zijn charmes), evenals 'The greatest bastard', het is de instrumentale toevoeging die het voor mij met name aan het einde weer recht trekt.
"The box" is een prima nummer, maar voor mij momenteel niet meer dan dat.

"It takes a lot to know a man" komt toch dicht bij een muzikaal meesterwerk. De lyrics zijn redelijk, maar de opbouw is fantastisch, plus de ruimte voor het instrumentale deel. Negen volle minuten genot.
"Colour me in" is momenteel daaropvolgend mijn favoriet. Meer in de stijl van 'dogs' (één van mijn favo Rice nummers), een rustig nummer, een fijne gitaartokkel, simpele maar toch mooie lyrics, niet meer dan het is. Al denk ik wel dat ik dit nummer op langer termijn minder zal vinden.

"Trusty and true", haat en liefde met de opbouw, enigszins wat cheesy met de koorachtige vocals op het einde erbij, maar toch ook wel weer mooi.

En dan ten slotte: "Long long way". Een perfecte afsluiter. Die me raakt, weinig woorden, sterk ondersteund door de instrumentale opbouw. Prachtig. En dan is het voorbij..

Een bittere nasmaak, maar toch zet ik het album weer opnieuw aan en opnieuw... en opnieuw..

Muse - The 2nd Law (2012)

3,0
Wow. Dit is wel weer echt even wat anders van Muse.

De eerste vijf(of 4) nummers zijn vernieuwend, ´spannend´, toch ook weer typisch Muse.
Ik was even geshockeerd toen ik ineens een dubstepbeat hoorde bij 'Follow me',
what the.. ??? Gemengde gevoelens, vind ik dit nou mooi of niet? Het klinkt niet mismaakt,
tegelijkertijd ben ik teleurgesteld, één van mijn favoriete, dan wel niet de favoriet, bands die meegaat in de dubstephype?? Nu ben ik gelukkig wel een liefhebber van o.a. dubstep, maar tegelijkertijd, waarom wordt er nú voor dubstep gekozen? Is dit om even goed in de markt te vallen? Ik had het, bij wijze van, leuker gevonden wanneer Muse dit 2 jaar eerder had gedaan, nu vind ik het meer schapengedrag.. kuddegedrag dus.

Goed, dat zijt ze vergeven, want de rest van de tracks toont toch wel weer originaliteit. Hoewel iedereen blijft vergelijken met bands als U2 en Queen, maar je kunt mij veel vertellen, maar dit is absoluut wel anders dan een Queen of een U2. Muse staat bekend om onder Queen-invloeden te staan en die hoor je her en der wel terug, maar dat is dan ook alles.

Ik vind het prachtig hoe Muse zich blijft ontwikkelen, experimenteert en toch ook Muse blijft. De piano komt toch op elk album weer terug, hetzij op de voor- of achtergrond.
Toch bevat elk album ook weer een mooie ballad, alhoewel vanaf BHAOR dat wel is afgenomen, United states of Euphoria kan ik niet aanhoren en op deze plaat kan 'Explorers' me ook niet heel erg bekoren..


Big Freeze, oké, dit is een nummer wat wél door Queen gemaakt had kunnen zijn.. Alhoewel het refrein toch wel weer wat typischer Muse is, maar het scheelt niet veel.
Even vind ik de cd instorten, maar Liquid state schudt me weer wakker.. het bombastische keert terug.. om daarna weer om te keren in totale shock..

Unsustainable.. Het 'wtf-moment' keert terug.. het begin klinkt episch dan vervolgens kickt de computervoice in, best leuk en dan weer die dubstep, WAT MOET DAT DAAR?! jammer, jammer, jammer.. ik vind het oprecht jammer. De dupstep verprutst werkelijk het hele nummer, laat dubstep nou toch alsjeblieft over aan de echte dubstep-producers.. Wat een belachelijk abrupt einde ook. Ik vind dit nummer een schande en een gebrek aan respect voor dubstep.

Isolated systems begint gelukkig wel veelbelovend, maar goed, dat dacht ik net van Unsustainable ook. Pfew, het valt mee.. een mooie afsluiter van het album.

Toch blijft Unsustainable steken.. ik zit eigenlijk nog steeds vol argwaan.. Bah.
Ik vind het moeilijk om nu het album te beoordelen, het begint met een aantal sterke nummers, stort dan weer even in, keert even terug om vervolgens volledig de mist in te gaan en toch enigzins mooi af te sluiten..

Verschrikkelijk jammer die dubstep, dat doet me toch momenteel de score op 3 sterren zetten. 4 sterren zie ik hierdoor niet meer gebeuren, terwijl een behoorlijk groot deel van de nummers hier wel voor in aamerking zou komen, maar het totaalplaatje kan ik niet hoger krijgen.