Ik heb eens een recensie geschreven voor dit album. Als niemand er iets tegen heeft, plaats ik 'em hier even (ik doe het toch lekker )

Een creatieve geest moet je vrij laten. Dat is iets wat Wes Borland al lang begrepen heeft. Met de stijgende verkoop van de Limp Bizkit-albums daalde de creatieve uitlaatklep van Borland. De excentrieke gitarist voelde zich opgesloten binnen de strakke regels van de commerciële rock en verliet het nest. Na enkele mislukte omzwervingen (Eat The Day en Big Dumb Face) en een korte terugkeer naar Limp Bizkit vond Borland het hoog tijd om een industrial rockband op te starten. Hij verzamelde Danny Lohner, Josh Freese (beiden Nine Inch Nails en A Perfect Circle) en Joshua Eustis (Telefon Tel Aviv) voor Black Light Burns.

Na een eerste luisterbeurt lijkt debuutplaat ‘Cruel Melody’ nog het meest op een terugkeer van de jonge Trent Reznor. De Nine Inch Nails-stijl is geen verrassing als je weet dat twee van de vier groepsleden jaren met de Peetvader van de industrial rock hebben gewerkt. Hun inbreng is cruciaal, maar toch zijn bijna alle nummers ontsproten uit het brein van Borland zelf. Opener ‘Mesopotamia’ is daarvan het ideale voorbeeld. Borland schreef het bizarre openingsnummer na een nachtmerrie. Het overheersende gevoel dat je krijgt bij het beluisteren van het nummer vind je in de tekst: “Mesopotamia, Mesopotamia, you fucking give me the creeps”.

Hoe vreemd en misschien zelfs teleurstellend ‘Cruel Melody’ ook begint, bij het tweede nummer bloeit de plaat helemaal open. Borland vindt een perfecte harmonie in zijn muzikale invloeden en gooit er zijn eigen sound tussen. De gitarist voelt zich duidelijk op zijn gemak en herontdekt zich zelfs als zanger. Hoewel niet altijd perfect op de noot gezongen, past zijn stemgeluid perfect binnen het genre. Een nummer als ‘Lie’ toont de zuivere én ruige vocale kwaliteiten van Borland. Bij andere nummers laat de kersverse frontman zich bijstaan door gastzangeres- en zangeressen.

Toch is Borland geen frontman pur sang. Hoewel hij het enige bandlid is dat op tournee gaat met de groep, profileert hij zich niet als muzikale dictator. Zware solo’s of groteske gitaaruitspattingen laat hij achterwege zodat ook de andere bandleden hun ding kunnen doen. Klein minpunt is dat niet alle teksten even sterk zijn. Een refrein dat enkel bestaat uit een herhaling van “Now i'm burning alive, just like you” is nogal mager. Maar dat vergeven we Borland graag.

Bij de laatste drie nummers komt de invloed van A Perfect Circle naar boven. De keyboards ruimen plaats voor viool en cello. Het rustige, ietwat experimentele geluid geeft de plaat een extra impuls. Een vreemd begin, een stevig maar afgewogen midden en een rustig einde. Muziek kan simpel zijn.

Wat.een.album!
Ik ben al heel lang grote fan van Mastodon en ik heb altijd hun verschillende kanten gewaardeerd. Ze zijn doorheen de jaren blijven evolueren maar hebben telkens een aantal elementen veelvuldig laten terugkomen in hun albums. Is dit album meer rock dan metal? Ja, zeker, maar ik hoor wel veel progmetal, zelfs jazzy invloeden. Mastodon overstijgt zoveel genres en speelt gewoon in de Champions League van de hedendaagse rock/metal, al bijna 20 jaar intussen.
Zijn al hun albums van begin tot eind perfect? Zeker niet, soms zitten er nummers tussen die ik wel eens skip of wat meer laat doorspelen op de achtergrond omdat ik ze wat meer op routine gemaakt vind.

Ook bij Hushed and Grim zijn er zo'n aantal nummers, en is niet elke seconde even spannend of baanbrekend. Dat is ook moeilijk met een album van 86 minuten. Dagger is zo'n voorbeeld, zet wel wat sfeer, maar is voor mij eerder een interlude die korter mocht zijn. Maar daar tegenover staan er zoveel pareltjes. Soms rechttoe-rechtaan (Pain with an Anchor, The Crux), soms met een gezapigere opbouw en een geweldige hook naarmate het nummer vordert (More Than I Could Chew).

Mastodon heeft intussen een patent op epische sluitstukken van hun albums, en Gigantium past perfect in dat rijtje. Geweldige opbouw en héérlijke solo. Als je door de tekst nog geen kippenvel had, dan ongetwijfeld wel door wat Brent Hinds weer uit zijn gitaar tovert.

Tekstueel is dit opnieuw een heel sterke, diepgaande en emotionele trip. De heren hebben spijtig genoeg al voldoende grieven gehad om veel materiaal uit te putten. Maar het is zo gebracht dat alles vocaal ook gewoon goed klinkt, met zoals steeds de leuke afwisseling van stemmen. Brann Dailor brengt een soort catchyness mee, met veel diepgang, toch écht een meerwaarde dat hij is mee beginnen zingen sinds Crack the Skye. Maar ook de "Ozzy-stem" van Brent Hinds is altijd leuk om in een nummer te horen, toch wat aangenamer dan het "varkensgekrijs" van de eerste albums (hier ga ik mogelijk wel wat andere fans mee op mijn nek krijgen).

Het vorige album vond ik goed, maar ik had niet verwacht dat dit album daar nog zoveel boven zou komen te staan. Na zoveel jaar actief, blijft Mastodon toch echt nog boeien. Ik hou van de thema's, de zware en originele riffs en complexe structuren in Blood Mountain en Leviathan, maar ik ben nog net iets meer geboeid wanneer er prog en wat meer muzikaliteit aan te pas komt. Hushed and Grim komt voor mij daarom gewoon achter Crack the Skye (die is buiten categorie), zonder discussie.

Goed album. Ik zet het zo nu en dan eens op, maar er zijn nog altijd enkele nummers die ik skip. Soldiers Poem zegt me echt niks, en Invincible spoel ik altijd door naar ergens in het midden. Exo- Politics zat vroeger ook bij de skippers, maar ik ben er wel fan van geworden. De drums en de solo maken veel goed. Eigenlijk is dit écht een Muse-nummer, raar dat ik er dan wat moeite mee had aanvankelijk.
Het begin van Hoodoo is geweldig, maar dan is het nummer alle spanning kwijt, ook een skipper.

Toppers zijn: Take a Bow (geweldige opbouw), Supermassive Black Hole (lekker funky), Map of the Problematique (ode aan Depeche Mode zonder ze te kopiëren), Assassin (volle gas) en Knights of Cydonia (leuk ritme, veelzijdig, origineel).

Nog een speciale vermelding voor Glorious. Blijkbaar een bonus-track, maar moet gewoon op elke versie staan. Heel mooi nummer!

Al bij al een goed album, maar toch geen meesterwerk als OOS.

Zo, mijn beloofde recensie. Gemaakt voor een doelgroep die er niet zoveel van kent:

Trent Reznor heeft het niet zo begrepen op de muziekindustrie. Hij maakt er geen geheim van dat hij de cd-prijzen veel te duur vindt. Daarom geeft hij af en toe eens een cadeautje aan zijn fans. Zo kan je totaal onverwacht sinds begin mei het nieuwe album The Slip volledig legaal downloaden van de website van Nine Inch Nails. Een gegeven paard kijk je niet in de bek, maar wij zijn zo vrij geweest dat wel even te doen.

Waar Reznor vroeger nog jaren broedde op een nieuwe verzamelaar, is The Slip al het tweede NIN-album van het jaar. Toch is de kwaliteit er niet minder op. Na de zachte intro 999,999 vlieg je met het agressieve 1,000,000 en Letting You meteen keihard in een typische NIN-trip. De meerdere lagen in de muziek zijn weer niet te tellen en geven net dat beetje extra aan de nummers. Natuurlijk zijn er mensen die de muziek als lawaai omschrijven. De onberekenbare muziekstijl van NIN is nu eenmaal niet zo toegankelijk. Vrolijk gaat het er in de teksten ook niet aan toe (“watching you drown, i’ll follow you down”). Maar dat wil niet zeggen dat het geen mooie muziek is.

Na nog drie stevigere nummers is het even goed geweest. Lights in the sky ruilt de agressie in voor een ingetogen piano en een breekbaar tweede deel van de cd. Corona Radiata en The Four of us are dying gaan zelfs nog een stapje verder. Je kan ze nog het best omschrijven als atmosferische bundelingen van geluiden die perfect in het rustpunt passen. Na deze welgekomen pauze geeft Reznor er met Demon Seed nog een laatste lap op. Om dan de luisteraar weer in de grote leegte te laten.

The Slip is een heel sterk album, maar je moet er wel wat geduld mee hebben. Pas na vier of vijf luisterbeurten grijpt de plaat je bij je nekvel, om je vervolgens niet meer los te laten. Na twintig jaar komt de groep rond Trent Reznor al lang niet meer verrassend uit de hoek, maar dat verwacht je ook niet. De duistere sfeer van eerdere albums is behouden, zij het onder een andere vorm. Het klinkt allemaal wel agressief en somber, maar de plaat is veel toegankelijker dan veel ander werk van de groep. Ondanks het feit dat NIN niet meer gebonden is aan een platenmaatschappij, spreekt deze laatste telg een breder publiek aan. Die hards zijn daar misschien minder mee gediend, maar voor andere muziekfans is de hoge instapdrempel voor de groep daarmee een stuk verlaagd.