menu

Hier kun je zien welke berichten aletheia als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

John Lennon - Imagine (1971)

4,0
Niet het meesterwerk dat hij nog ergens diep in zich had verborgen, maar over de gehele keper het meest consistente en beluisterbare album uit zijn solotijd.

John Lennon & Yoko Ono - Double Fantasy (1980)

2,0
Hoe je het ook wendt of keert, dit album is een vreselijke, sentimentele draak. Dit wil niet zeggen dat het album niet zijn momenten heeft. "I'm Losing You" is een van de betere solosongs die Lennon heeft gemaakt (jammergenoeg staat op dit album niet de superieure versie met Cheap Trick). "Watching the Wheels" en "Woman" zijn op zijn best aardig en "Walking on Thin Ice" is het beste nummer dat Ono ooit heeft gemaakt. Ook de bonussong "Help Me to Help Myself" kan door de beugel. De rest....nou ja...in de woorden van de meester zelf: "The sound you make is muzak to my ears."

Vreemd genoeg laten de song die niet op dit album verschenen (Nobody Told Me, Living On Borrowed Time, Serve Yerself") horen dat de angel bij Lennon er nog lang niet uit was. Volgens biograaf Albert Goldman is dit te wijten aan het feit dat Lennon een concessie deed aan Ono door haar song op dit album te laten verschijnen- en zijn eigen beste song bewaarde voor "zijn" album dat hij met Ringo Starr zou gaan maken. Gemiste kans dus.

Manic Street Preachers - Journal for Plague Lovers (2009)

3,5
Gewoon een verrassend goede plaat, die een stuk geinspireerder klinkt dan wat ze hiervoor en hierna maakten.

Manic Street Preachers - The Holy Bible (1994)

4,0
Netals Six van Mansun is deze plaat groter dan de artiest zelf. Kan niet zeggen dat ik een fan ben van Manic Street Preachers, eerder het tegenovergestelde. Desondanks zijn ze op deze plaat er in geslaagd een volstrekt uniek geluid te ontwikkelen, gepaard aan grotendeels catchy songs.

Wat betreft de alom geprezen teksten moet gezegd: qua poetische waarde stellen ze niets voor. De meeste songs handelen om thema's als anorexia, de holocaust, prostitutie zonder hier ooit een poetische blik op te werpen. Ook als intelligente analyses schieten de teksten te kort: het betreffen veelal pretentieuze, depressieve wanhoopskreten van een puber die ze niet meer helemaal op een rijtje heeft.

Hiermee wil ik niet zeggen dat de teksten binnen de context van het album niet werken: op een of andere manier zijn de Manics er in geslaagd de muziek en teksten tot een onlosmakelijk, organisch geheel te smeden. Geen 5 sterren vanwege een bij tijd en wijle inzakkende momenten.

Mansun - Six (1998)

5,0
Ik kan niet nalaten dit album 5 sterren te geven, alleen al vanwege het feit dat ik dit destijds netals Herman maanden en maanden heb beluisterd. Overigens ben ik van mening dat er in dit album wel degelijk een commercieel, aanstekelijk popalbum schuil gaat, het is eerder het knip-en-plakwerk dat het geheel ontoegankelijk doet lijken. Luister wat dat betreft maar eens naar de single-versie van Six.

De leden van Mansun zelf lijken vooral geschrokken te zijn van hun eigen creatie, waarna ze heel bedeesd terugvielen in slappe poprock. Op Kleptomanie staat trouwens een overblijfseltje van deze plaat. "I Care", zeker de moeite waard.