Met Intervention in het achterhoofd pikte ik deze laatste van Arcade Fire in de bib mee. Mijn eerste impressies:

Black Mirror belooft veel goeds.Een leuk gelaagd nummer met een mooie opbouw.

Keep the Car Running zou een ideaal nummer zijn om de dag mee te starten. Een vrolijk nummer dat je direct goedgezind maakt.

Neon Bible doet het wat ingetogener. Een nummer waar niet veel op aan te merken valt.

Intervention is dan een beetje het tegengestelde; een bombastisch nummer doorsponnen met die prachtige, emotievolle stem van Win Butler. Genieten geblazen!

Black Wave / Bad Vibrations springt er niet echt boven uit. Niet super maar ook niet slecht.

Ocean Of Noise is aan het begin ietwat saai maar popt zich uit tot een mooie song mede door de mooie strijkers.

The well and the Lighthouse kent mooie wisselingen en wordt weer beter naar het einde toe.

(Antichrist Television Blues), een catchy popsong a la keep the car running en kan me zeker bekoren.

en Windowsill start als Black Mirror maar groeit langzaam uit tot een Intervention. Lekker bombastisch allemaal .

No Cars Go: leuk basloopje, refrein en strijkers en een prachtige song is geboren

My body is a Cage laat de orgel weer te voorschijn halen. Een waardige afsluiter.


Zoals verwacht een zeer leuke plaat die zeker nog kan groeien.
Ik begin met een 4*, maar dat zal waarschijnlijk binnenkort nog omhooggaan

Man man, wat een heerlijk album is dit toch.

Die echoënde gitaren in Untitled, de bas van Obstacle 1, de outro van PDA, de ingetogenheid van Hands Away... Verbazend trouwens hoe die monote riffs steeds opnieuw spannend klinken.

Het venijn zit hem echter achteraan, wanneer je nog nazindert van The New en denkt dat het volgende nummer alleen nog maar kan teleurstellen. Dan openbaart zich voor mij een van de mooiste nummers ooit: Leif Erikson.

De wijze waarop ze de beginriff en het lied telkens verder uitbouwen is zo geniaal. Om nog maar te zwijgen van de zang van Banks (kippenvelmoment bij ''She feels that my sentimental side should be held with kid gloves. But she doesn't know that I left my urge in the icebox'') En dan dat moment waarop alles helder wordt. En de solo en en en...

Maar het is o zo jammer dat dit album 2 nummers bevat die me totaal niet raken nl. Say Hello To The Angels en Roland. Zonder deze was dit ongetwijfeld een vette vijf.

4,5*

Dit lijkt wel een beetje de lenteplaat van Radiohead.

Naarmate de liedjes vorderen komen er meer elementen bij en vormen ze meer en meer een totaal plaatje (net als de natuur in de lente niet? ) Af en toe komt er ook een donkere onweersbui voorbij (als de climax in Weird Fishes). En er is vast en zeker plaats voor opvolging (het kinderkoor van 15 step). En zo zijn er nog voorbeelden..

De sterkte ligt vooral in de ingetogenheid. Het klinkt nergens geforceerd, waar dat bij de vorige plaat wel wat aanwezig was.

Maar erg jammer van Videotape, die ik absoluut niets vind en dan ook meestal niet beluister. Misschien ligt het aan die drums of aan dat monotoon pianoriedeltje, ik weet het niet.

4,5*!