Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Als je een keer betere opnames hebt(waar je zelf meer tevrede over bent), zou je dan een linkje kunnnen pmen.

Zou leuk zijn als Interpol binnenkort weer met nieuw materiaal komt, kan me herinneren dat Carlos in een interview iets vertelt over dat ze al met nieuw materiaal bezig zi jn dit was net na de release van Our love to admire.

Interpol.

Deze band ken ik nu zo'n 2 maanden en ik ben er nu he-le-maal weg van! Turn on the Bright Lights vind ik een van de puurst albums die ik ooit geluisterd heb, en de band produceerd de meets fantastische outor's die je bij een nummer kunt bendenken, zoals PDA ,Say hello to the Angels, The New. En niet te vergeten de wrede baslijnen!
Untiteled heeft een geweldige sfeer. Het geeft je een zalig gevoel als je om 5.15 de fiets op stapt en de ochtend krant gaat bezorgen. Obstacle 1 is echt een lekker nummer met een fijn intro en één van de intiemste openingszin die ik heb gehoord in een nummer.
Mijn echte nummer 1 van het album is Stella Was a Diver and She Was Always Down. Ik kan het nummer opnieuw en opnieuw afspelen zonder dat ik er zat van word.

5 Dik verdiende sterren vind ik!

Ik hoop dat ze met het 4e album meer deze sombere kant weer ingaan.

Volgens mij is het de bedoeling dat eind 2009/begin 2010 de nieuwe verschijnt. Nog even wachten dus. Ik weet niet of je de b-kantjes al geprobeerd hebt? Daar kun je ook nog wel wat plezier aan beleven. Precipitate, Directions, Mind over Time, Specialist, 5, Song Seven, stuk voor stuk de moeite waard

Ik weet precies wat je bedoelt . Toen ik nog kranten deed had ik ook altijd Turn on the Bright Lights op. Dat hielp me enorm om die ongelofelijk saaie klus, die mijn tere ziel te wachten stond, te overleven.

Maar ik snap wat je bedoelt

Ik weet niet of iemand het met me eens is, maar soms denk ik echt dat Carlos D een steekje los heeft zitten met die ongelofelijke baslijnen zeg. vooral goed te horen in Obstacle 1 ...

Opsluiten die gast.

Ja he, wat een bassist! Als er een strafwet zou zijn voor het maken van zulke geniale baslijnen, zou Carlos D in een tbs-kliniek zitten.

Hahaha, schitterend! Ik doe ook altijd Turn on the Bright Lights op als ik kranten ga doen . En halverwege is hij afgelopen. Dan zet ik Antics op. Next Exit is echt zalig als je boven de huizen het licht ziet worden.




Klopt! De baslijnen op TOTBL en Antics zijn echt super vet. Op OLTA valt me het een beetje tegen maar misschien heb ik niet goed geluisterd.

Nah je hebt goed geluisterd. Die vallen best wel tegen daar. Volgens mij was het ook niet de bedoeling dat dat album zo zwaar ging leunen op de basgitaar..

Al bij de eerste klanken van Untiteld voelde je dat er iets bijzonders aan de hand was. Dit is niet de zoveelste nieuwe gitaaract uit NYC; dit zijn de eerste akkoorden van een debuutalbum dat wel eens legendarisch zou kunnen worden.

In 2002 was iedereen het roerend eens; Interpol is een gitaarband die je eens in de zoveel jaren nodig hebt. Een nieuw geluid dat de muziekwereld eens goed wakker schudt. Alhoewel, nieuw? De donkere new wave uit Engeland, begin jaren tachtig, is overduidelijk de belangrijkste inspiratiebron van Paul Banks & co. Joy Division was een veelgehoorde vergelijking, maar dan doe je Interpol eigenlijk tekort.

Daarvoor heeft hun sound te veel smoel. Donkere staccato gitaar rifs, pulserende baslijnen, strakke drums en monotone zang zorgen voor een intense sfeer en een van de spannendste debuten van de laatste jaren. En ook al lijkt de stem van Paul Banks op Ian Curtis, en klinken die basschema's af en toe als Peter Hook...

Untiteld zet de toon, als een sobere aankondiging van wat je allemaal mag verwachten. En als Interpol bij Obstacle 1 een tandje hoger schakelt, dan blijkt hoe imposant deze wall of sound is.

Moeilijk om hier favorieten aan te wijzen; nog moeilijker om hier mindere nummers aan te duiden. NYC en Hands Away zijn nummers die je laagje voor laagje inpakken, heel langzaam en met een meesterlijke melodie. PDA en Say Hello To The Angels done hetzelfde, maar dan in een hogere versnelling. Als je één nummer zou mogen aanwijzen dat Turn On The Bright Lights het beste samenvat, dan is dat Stella Was A Diver And She Was Always Down.

Interpol produceert geen hapklare brokken. Het duurt even voor de nummers onder je vel kruipen, maar dan blijven ze er ook stevig zitten. Cool en retestrak album.

En nog steeds een album wat ik veel luister en wat blijft het goed.

Dat zou wat mij betreft wel zo een beetje het laatste nummer zijn dat ik zou aanwijzen.

Stella is voor mij vaak een skip nummer.

Voor mij het prijsnummer!

Idem. Wil niet zeggen dat het een slecht nummer is, maar ik moet er in de mood voor zijn wil ik dit nummer in zijn geheel horen. Vaak skip ik hem na 2 minuten.

Stella is een van de betere nummers op een album dat alleen maar betere nummers heeft

Stella is het absolute hoogtepunt, maar je moet er een paar keer naar luisteren. Hoe noemen ze zoiets...een groeibriljantje?

Of je maakt er een leuke contaminatie van:
"een plaat met groeipotentie"

Hoeft niet voor iedereen te gelden, ik heb er dan ook voldoende naar geluisterd.

Ik had net het omgekeerde feitelijk: het was Stella die me in eerste instantie kon overtuigen van het enorme potentieel van Interpol. Maar intussen is het voor mij één van de mindere momenten op TOTBL (voor zover die er uberhaupt zijn) geworden. Jaja, het kan verkeren.

toch blijft het hoogtepunt van deze cd voor mij the new... echt e krak van e nummer da alles heeft. enige mindere nummer voor mij is Leif Erikson, daar kan ik nooit mijn concentratie bij houden.

Mooi deze laatste posts, iedereen heeft weer een andere favoriet, wat wil je ook met alleen maar geniale nummers de cd.
Voor mij is Leif Erikson juist de topper van de cd. Echt een magisch nummer.

Leif Erikson is inderdaad een prachtnummer, een ware beloning voor wanneer ik het een keer tot het einde volhoud.

Leif Erikson is inderdaad een van de betere nummers, en staat op gelijke hoogte met Say Hello to the angels en the specialist. Vooral het laatste heb ik deze week pas ontdekt, zo ontzettend veel wisselingen in de muziek maken het een super nummer.

Ik zag net weer 2 live versies van PDA en Leif Erikson en het kippenvel stond alweer op mn armen. Mooi dat ze weer bij elkaar zijn voor cd nummer 4.

Man man, wat een heerlijk album is dit toch.

Die echoënde gitaren in Untitled, de bas van Obstacle 1, de outro van PDA, de ingetogenheid van Hands Away... Verbazend trouwens hoe die monote riffs steeds opnieuw spannend klinken.

Het venijn zit hem echter achteraan, wanneer je nog nazindert van The New en denkt dat het volgende nummer alleen nog maar kan teleurstellen. Dan openbaart zich voor mij een van de mooiste nummers ooit: Leif Erikson.

De wijze waarop ze de beginriff en het lied telkens verder uitbouwen is zo geniaal. Om nog maar te zwijgen van de zang van Banks (kippenvelmoment bij ''She feels that my sentimental side should be held with kid gloves. But she doesn't know that I left my urge in the icebox'') En dan dat moment waarop alles helder wordt. En de solo en en en...

Maar het is o zo jammer dat dit album 2 nummers bevat die me totaal niet raken nl. Say Hello To The Angels en Roland. Zonder deze was dit ongetwijfeld een vette vijf.

4,5*

Uitermate goed verwoord, jammer dat Roland niks voor je doet. Ikzelf vind Roland wel alleraardigst. Ik stel me er een beetje een agressief pyscho-sfeertje bij voor. Zal wel door die tekst komen. 'my best friend is a butcher and he has sixteen knives , he carries them all over town, at least he tries

Oh Look it stopped snowing.... Tovert altijd een glimlach op m'n gezicht

Ik vind Roland echt een heerlijke knaller. De bizarre teksten. De ruige gitaren en dan nog die geweldige outtro. Dit nummer mag zeker niet op het album ontbreken.

Typisch, ik had vroeger ook een vriendje wat Roland heette. Dat geeft te denken . Gelukkig heb ik hem nooit met messen zien sjouwen.

Roland heeft overigens ook een geweldig intro ("c'mon, c'mon").