Naar mijn idee is deze plaat bewust een hommage aan bands als Iron Maiden, Metallica, AC/DC, Guns N's Roses en vast nog wel eentje.

Doing Time = overduidelijk Guns N'Roses
This Means War = overduidelijk Metallica
Coming Home = overduidelijk Iron Maiden.

Aan creativiteit geen gebrek bij de jongens van A7X, want dat is wel gebleken uit het nieuwste album. Dus misschien betekend Hail to the King wel stiekem Hail to the Kings of Rock/Metal en hebben we te maken met een eerbetoon..

Ik ben in elk geval blij dat ze dit album gemaakt hebben.

Ik vind Absolute Power al een vrij stevige plaat, maar dit is echt 35 minuten lang beuken. Straight to the Dome knalt er lekker in en weet dat niveau eigenlijk prima vast te houden. Het is weer het herkenbare Pro-Pain geluid, maar toch weer net even anders dan de eerdere albums. Dit keer ligt de nadruk echt vooral op de hardcore. Dat maakt het voor mij een hardcore/groove/metal plaat. Wat Pro-Pain ook gewoon is. Ook trakteert de nieuwe gitarist Adam Phillips die Tom Klimchuck heeft vervangen ons op een paar rete snelle solo's. Luister maar eens naar Pure Hatred (tevens mijn favoriete nummer) en nummers als Bloodlust for War en Zugabe. Die laatste is een beetje afwijkend van de rest. Beetje heavy metal achtig.

Er is ook nog limited edition met een cover van de Beastie Boys - Egg Raid On Mojo en nog 3 nummers live.

Dit is toch wel weer Pro-Pain op zijn best. Laat ik beginnen met een dikke 4 sterren! Klein nadeel is misschien toch wel een beetje dat veel nummers meer van hetzelfde zijn.

Wanneer een band weer eens probeerd zichzelf opnieuw uit te vinden dan respecteer ik dat. Maar het pakt lang niet altijd goed uit. Daarom is het dus fijn dat er bands als Pro-Pain zijn. Je weet wat je kan verwachten en als fan is het voor mij altijd goed! Maar zelfs Pro-Pain heeft geexperimenteerd en dit sloeg bij de meeste niet aan. In 2008 was daar No End in Sight. Deze viel niet echt in de smaak bij de fans. Bij mij toevallig wel. Al is de CD Absolute Power uit 2010 ook wel enigzins afwijkend. En soms zit er op een CD een nummertje tussen die wel echt even anders is zoals Beyond the Pale op de CD Age of Tyranny: The Tenth Crusade. Topnummer!

Ik kan niet veel zeggen over Voice of Rebellion, want het is gewoon weer Pro-Pain zoals Pro-Pain dat gewoon voor 90% altijd is. Heerlijke beuknummers, zware gitaren, niet al teveel melodie en natuurlijk de solo's. Sommige songs lekker snel, andere wat minder snel. Het nummer Voice of Rebellion is meteen een lekkere knaller. Er zitten wel wat inzaknummertjes tussen, maar de kwaliteit is weer bovengemiddeld!

Even een tip! Pro-Pain speelt zondag 12 juli in Leiden op Werfpop wat een gratis festival is!

Zo, ik was even verbaasd toen ik Sparta luisterde. Ik dacht, hey dit klinkt als Sabaton, maar toch anders! Als hiermee de toon wordt gezet, dan komen er vast nog wel meer (aangename) verassingen. Maar nee, natuurlijk niet! Oké Blood of Bannockburn is wel redelijk verfrissend, maar wellicht toch iets te vrolijk.

Ja, vanaf Carolus Rex begon het voor mij een herhaling van vorige albums te worden. Nieuwe nummers die aanvoelen als varianten op oudere nummers. Neem op dit nieuwe album eens Winged Ussars met een keyboard riedeltje dat wel heel erg overeenkomt met dat van The Art of War. Of The Lost Battalion dat ook haast een mash-up is.

Maar als groot Sabaton liefhebber kan ik zo'n 5 luister beurten toch wel weer heel erg genieten hoor. Geen daadwerkelijk zwakke tracks. Wel wat matige, maar met (voor mij) toppers zoals Winged Ussars, The Last Battle, Rorke's Drift, The Last Stand, Shiroyama en toch ook wel Sparta kan ik hier niets anders dan een dikke 4 sterren voor geven! Alleen de echte goede tracks komen pas na The Lost Battalion. Maar Sparta zou nog wel eens een hele leuke kunnen worden voor live omdat het publiek dan lekker mee kan doen!

De twee bonustracks zijn overigens ook wel oké. Camouflage en All Guns Blazing en die laatste lijkt net een Judas Priest song. Dat komt waarschijnlijk omdat het een cover is van Judas Priest.

De verwachtingen waren wederom hoog vanwege For Evigt, Seal the Deal en The Devil's Bleeding Crown. Deze waren al een tijdje vrijgegeven op youtube. For Evigt of (The Bliss) kwam ongeveer 1,5 week voor de release en die andere nog eerder.

Maar eenmaal het volledige album geluisterd dacht ik hmm is het nou goed of matig? Ook de volgorde van de tracks beviel mij totaal niet (net als bij het vorige album overigens) en nog steeds niet! Voor mij komt dit album veel beter tot zijn recht in een andere volgorde van luisteren. The Devil's Bleeding Crown als opener is erg terecht, maar vervolgens haalt Marie Laveau meteen de vaart er weer uit, dus deze schuift voor mij al meer naar achter! The Bliss (For Evigt) is fantastisch en prima voor een derde track. Uiteraard veel beter met de Deense gastzanger Johan Olsen. Hem kennen we natuurlijk al van The Guardian's Tail op Rock the Rebel Metal the Devil. Dan op 4. The Gates of Babylon, daar moest ik even aan wennen, maar wat een awesome nummer! Het refrein misschien wel iets te hoog qua vocalen als enige puntje van kritiek. Let it Burn.. Mwa, matig en past beter later op het album. Black Rose klinkt vrolijk en catchy. Leuke track! Rebound als cover van Teenage Bottlerocket. Geinig, maar iets te simpeltjes en gaat al snel vervelen merkte ik. Mary Jane Kelly. Hier ben ik ook niet kapot van. Een serieuze track wat weinig in mij losmaakt. Goodbye Forever daarentegen! Hier krijg ik op de één of andere manier een brok van in mijn keel! Dit lied raakt mij en speel ik af als 5e track! Seal the Deal. Ja, heerlijk! Stevige snelle Rock met veel melodie! Battleship Chains voelde meteen al afwijkend en dat klopt, het is een cover van The Georgia Satellites. Ja, en ik vind het voor de afwisseling nog leuk ook! You Will Know. Hier vind ik weinig aan en valt voor mij in dezelfde categorie als Let it Burn, Mary Jane Kelly en Marie Laveau en zijn dus matig tot redelijk. The Loa's Crossroad. JAA! Super! Deze luister ik altijd meteen na Devil's Bleeding Crown. Jammer van de doedelzak, maar vooruit, dit is ook 1 van de sterkere en meer metal georiënteerde tracks. Dus Marie Laveau zit ergens net over de helft, Let it Burn en Mary Jane Kelly komen op het eind en sluit ik dit album af met het gezellige Battleship Chains!

Minstens 5 tracks anders indelen maakt een wereld van verschil voor dit album! En uiteindelijk 4 tracks die ik vaak zal overslaan. Daadwerkelijk slecht zijn ze niet en Marie Laveau is best oké hoor, maar die andere zijn wel echt matig. Nou, 9 van de 13 songs waar ik erg van geniet is meer dan goed. Dus ja, ik kan dit album wel een 8,5 geven nu! Had het wel iets meer een metal sound willen horen, maar toch krijgt Volbeat het weer voor elkaar om veel sterke en afwisselende songs op dit album te gooien! Dus ja, een 4,0 of afgerond een 4,5*?

P.S. Evelyn blijft nog altijd het beste Volbeat nummer ooit!