Zornik is hier voor mij juist veel beter dan op de voorgangers. Weg zijn al de kitscherige opvullingen met de uitgesponnen gitaren en plots is er plek voor eerlijke emoties na de relatiebreuk tussen Buyse en Troonbeeckx. Nooit heeft Zornik zo eerlijk geklonken en dat vertaalt zich dan ook in een uitstekend en meeslepend plaatje.

Op momenten doet dit plaatje je zelfs wat denken aan Joy Division en Sisters Of Mercy. Er zit een donkere ondertoon in maar toch is het meesterlijk wat het duo hier brengt. Ben eens benieuwd of ze nog met iets nieuws naar buiten gaan komen. Toch weer een mooi album dat op een van de fijnste labels van Nederland werd uitgebracht.