Een matig album van Ceremony tegenover Violence Violence. En moesten ze nu nog het tempo van Black Flag in hun muziek steken zou het nog beter zijn, maar ceremony wilt teveel een manusje van alles zijn.

Album dat voor mij persoonlijk van meesterlijke klasse is, Thurston Moore weet hier weer zijn gitaar uit de bol te laten gaan als nooit tevoren. Hij laat met de lang uitgesponnen riffs en de spanning die er rond hangt weer denken aan een geweldig album als Daydream Nation. Enkel spijtig dat het samenspel tussen hem en Kim weg is.

Prachtig album dat een mooie plek in iedere collectie verdient. De nummers zijn een van de mooiste dingen die Chet Baker ooit op plaat heeft gezet.

Beste album van coldplay, niet omdat het hun eerste is, niet omdat ze toen nog "onbekend" waren en dus geen stadionband waren. Maar gewoon omdat er prachtige songs opstaan, die je precies meenemen naar een andere wereld, waar je gewoon kan wegdromen voor de rest van je leven. Het album begint met Don't Panic, met de beklijvende woorden op het laatste: Everybody here got somebody to lean on. Dan gaat het verder in het iets hevigere Shiver dat fantastisch begint met de gitaren. En dat begint met de fantastische woorden So I look in your direction
But you pay me no attention, do you?

En dan zijn er nog een hoop goede nummers terug te vinden.

Dit album is voor mij gewoon een van de beste metal/hardcore platen ooit. Wat The Age Of Quarell was voor de Cro-Mags is Axe To Fall voor Converge. Ze openen het album met het snoeiharde Dark Horse dat eerder aanleunt naar de hardcore kant. Een nummer dat je direct inpalmt met de gitaarrifs die je rond de horen slaan en de vocals van J. Bannnon natuurlijk. Reap What You Sow is dan weer een nummer dat eerder naar de trashy kant opgaat. Dan krijgen we het titelnummer dat gewoon een mix is tussen de hardcore en trashy kant is en dus weer meer leunt naar de mathcore. Ook een logisch gevolg want converge staat ook wel bekend als mede grondleggers van mathcore/metal genre. Wat ook positief aan het album is dat is dat het tempo hoog ligt en je dus meeneemt naar een snelle luisterbeurt terwijl het album wel goed is voor 42 minuten muziek.

Het volgende nummer dat je te horen krijgt is Effigy waar Converge meer de melodische kant toont van hun muziek. Het begin van het nummer Worms Will Feed lijkt dan weer meer op een gewone klassieke hardcore band. Tot als het wat openbarst en je meer te horen krijgt. Wishing well is dan weer een trager nummer, en evolueert dan in Damages dat dezelfde richting opgaat. Het laat je even naar adem snakken. Je krijgt dan meer invloeden van sludge/post-metal te horen. In Losing Battle evolueert het weer naar meer trash. De andere nummers laten zich wat van dezelfde kant zien. Maar het is en blijft een top album.

De eerste track die je te horen krijgt vertelt al veel over het album: We Gotta Know. Een meezinger tot en met maar ondertussen er wel de beuk inhouden. Verder krijg je world peace dat begint met de mega lijnen Het is verder ook een album dat het tempo hoog houd en nummer na nummer heeft wel iets speciaals. De perfecte mix tussen hardcore en metal. Het producen kan uiteraard beter, maar voor de beperkte mogelijkheden toen in het hardcore wereldje klinkt dit album nog altijd niet ouderwets, de songs blijven overeind staan.

Daarom een 4,5

Prachtige jazzverzameling, met ook de beste bossanova van de 2de generatie ! Echte aanrader, ik ben normaal niet echt de verzamelalbumliefhebber. Maar dit album heeft toch echt een meerwaarde in de collectie!