Recensie die ik geschreven heb op mijn blog:

The Band stond bekend als de begeleidingsband van Bob Dylan. De band was voor Dylan wat Crazy Horse voor Neil Young was. Het inspireerde hem voor betere nummers en inspiratie. Het album is uitgebracht in 1969 en was eigenlijk een tegenbeweging tegen de hippiecultuur die toen alom heerste. The Band maakte folkmuziek terug hip. The Band is hun tweede album na Music From Big Pink. Het resultaat was dat het een echte Amerikaanse plaat was geworden dat terugging naar de Delta Blues en Woody Guthrie. Woody Guthrie heeft ook een grote invloed gehad op Bob Dylan. En die invloed horen we nu nog.

Het album begint met het meest bekende nummer van The Band, Across The Great Divide. Across The Great Divide gaat over het kiezen tussen het vrijgezellenbestaan of getrouwd zijn. The Great Divide blijft wel hangen. Rag Mama Rag is een nummer dat gaat over gemis naar betere tijden. The Night They Drive Old Dixie Down is geinspireerd door de burgeroorlog.Het nummer werd ook gecoverd door Joan Baez. In het tweede deel krijgen nog meer van de mooie harmonie tussen de zang van de bandleden te horen. En gaan ze steeds meer de rock ‘n roll toer op, maar ze behouden nog steeds het bluesy folk gevoel in de muziek.

The Band is een album dat het echte Amerikaanse gevoel opwekt, dat terug gaat naar de Blues uit de jaren 20 en 30. Het was een goede kennismaking voor de jongeren in de jaren 60 om terug te gaan naar de roots van de Amerikaanse muziek. Het klinkt nog altijd even “modern”, omdat je nu ook terug het gevoel krijgt dat je terug naar Robert Johnson en Woody Guthrie bent aan het luisteren. De nummers zijn eigenlijk allemaal opgebouwd rond de folk, maar met wat rock ‘n roll invloeden erbij. Ze gaan op dit album ook verder waar ze op Music From Big Pink waren gestopt. Voor mensen die dit album wel smaken luister ook eens naar Music From Big Pink, en ook naar The Basement Tapes van Bob Dylan.

Het album verdient om in de “echte” platenkast terecht te komen!

Toen werd er toch alles gedaan om albums te verkopen, een kerst-album inblikken. Maar het is toch weer iets speciaals dat ze er van hebben gemaakt, het album klinkt heel zomers voor een kerstalbum. Maar gaat hier toch wel opstaan bij kerstmis, zeker voor een foute kerstmis met de nodige traditie en versiering . 3 sterren voor de zang vooral van the beach boys. Ben nog al heel beach boys fan-achtig te worden.

Ik denk hierbij ook aan het kerstalbum van Bob Dylan en het kerst-album van Phil Spector.

Voor mij persoonlijk is dit een van de hoogtepunten in de muziekgeschiedenis. Zonder dit album hadden The Beatles niet verder gegaan dan de grenzen die toen geschreven regels waren in de studio. Wilson ging verder en je hoort fietsbel, toeters, ...

Er staat volgens mijn bescheiden mening geen enkel slecht nummer op dit album maar uitschieters zijn toch god only knows, sloop john b, wouldn't it be nice

Dik verdiende 5!

De eerste helft vind ik echt tegen het saaie aan, maar tweede helft vanaf Why Do Fools Fall in Love maakt het behoorlijk beter voor mij. Maar wat wil je dat de kwaliteit daalde, 4 albums op een jaar maken en daarna pet sounds nog maken. Er zijn er maar weinig die het kunnen en willen.

Na al heel veel naar The Beach Boys te luisteren, vind ik dit toch wel de nr 2 in hun discografie. Je hoort hier zeker wat Wilson wou bereiken op pet sounds. Voor de opnames van dit album was Wilson gestopt met te touren en je hoort het resultaat al aan dit album. Het was een proevertje voor het jaar daarop toen Pet Sounds er aan kwam. De diverse studioexperimenten die op pet sounds gingen komen horen we hier nog niet volledig. Maar de zanglijnen zijn al meer uitgewerkt in de richting van pet sounds.

Toch zeker een 4,0 omdat het schitterend album ook is en tevens voorloper van pet sounds!

Ik ben nu eenmaal verzot op the beatles, en voor mij is dit een van de 3 grote werken van hun. Revolver, Rubber Soul en Sgt. Peppers zijn mijn favorieten. Ik vind hem net iets minder dan revolver en rubber soul, maar toch nog goed genoeg om een dikke 5 te krijgen!

Are You Experienced is voor mij toch echt wel de plaat waar we de talenten van Hendrix echt horen. Maar bij Electric Ladyland evolueerde het nog meer. Ook Mitch Mitchell toont zijn kunnen met op alle nummers de drums voor zijn rekening te nemen en er zitten ook fantastische baslijnen in van Noel Redding die eerst een goede gitarist was bij onder meer The Loving Kind maar dan een fantastische overschakeling heeft gemaakt naar de basgitaar.

De productie verrast mij keer op keer hoe goed ze wel gedaan is voor toen en zeker voor een debuutplaat. Ook hoe fris de nummers wel blijven klinken, er zitten veel solo's in en gitaarlijnen die nog niemand echt heeft kunnen bereiken.

4,5!

Het is een zeer invloedrijk album, ben hier ook opgekomen door het boek. Maar het slaagt toch een beetje tegen. Het zijn allemaal countrynummers, maar na een tijd klinkt het allemaal hetzelfde. Maar het instrumentale vind ik dan weer veel vlotter en leuker. 2,5 *

The Specials hun debuutalbum is een album dat de nieuwe richting van Ska aangaf in Groot Brittanië. Maar ondertussen ook wel de roots ska niet onder stoelen of banken stak. Een mooie combinatie van de invloeden die ze toen te horen kregen in Groot Brittanië. Skainvloeden waren datzelfde jaar ook al te beluisteren op London Calling van The Clash.

Het is een album dat leuk weg luisterd en waarvan je wel vrolijk wordt en wilt dansen maar wel met de nodige teksten die iets te zeggen hebben. Soms beetje langdradig en teveel van hetzelfde dat is het enige minpunt dat ik echt kan vinden. 4* - kan altijd nog meer worden

Ik blijf het zijn beste album vinden. Na elke luisterbeurt blijft er wel heel veel van hangen. En rap kan je het niet echt noemen, maar het is toch verbazend hoe je blijft luisteren naar wat hij te zeggen heeft. De beats zijn heel aangenaam, er zit zowel een soort van feestkant aan, als een chillkant. 4 sterren!

Het is een album dat het songschrijven heeft veranderd. Ineens was er iemand die over meer schreef dan relatie's en goed staan met jezelf en vrienden. Reed schreef over heroine, sm, ....

Het eerste nummer dat we naar ons hoofd krijgen is Sunday Morning die aan Lou Reed vroeg om nog een nummer te schrijven voor een single. Het nummer heeft ook de beste kwaliteit omdat het nadien nog is opgenomen. Dan krijgen i'm waiting for the man, dat eigenlijk over iemand die aan het wachten is op haar dealer. Venus in Furs is dan weer het ultieme nummer dat over SM gaat. Shiny Black Leather, .... Run, Run, Run volgt verschillende personages die wel iets met heroine of andere drugs te maken hebben en dat gecombineerd met de gitaarsolo. All Tomorrow's parties gaat dan weer over de feestjes en de mensen die rondhingen op The Factory. De steeds wederkerende drum heeft iets van een oergeluid, en dan de stem van Nico die de leadvocalen voor haar rekening neemt en je helemaal bedwelmt met haar stem.

Dan krijgen we het meest bekende en controversiële nummer van het album Heroin. Een prachtig nummer waar uit ook blijkt dat er niet veel moet zijn voor een goed nummer. Het nummer bestaat maar uit twee akkoorden. En ze keren zich niet tegen drugs en gaan er niet negatief tegenaan en dat zal wel voor de grootste controverse hebben gezorgd. En als het nummer begint die drums en die eerste aanslagen op de gitaar en word het tempo sneller en sneller tot het uiteindelijk terugkeert. When I'm rushing on my run / And I feel just like Jesus' son / And I guess that I just don't know

Dan krijgen nog There She Goes Again, I'll Be Your Mirror, The Black Angel's Death Song en European Song. Voor mij toch een van de beste uit de 60's!

Prachtig album van deze moderne Franse chansonnier met daarover een sausje van folk gegoten. Nummers als Turlututu en Gypsy Rainbow hebben prachtige teksten en het hele album staat bol van prachtig gitaarwerk en een uiterst verfijnde begeleiding van de band die hij rond zich heeft verzameld.

De soundtrack die Tom Waits maakte samen met zangeres Chrystal Gayle is een huzarenstukje dat bol staat van de emotionele spanning en waar het sentiment volop heerst. Een thema dat ook mooi naar voorkomt in de prachtige film van Francis Ford Coppola. En de soundtrack doet in de film wat een soundtrack moet doen. Maar het zijn vooral de doorleefde woorden van Tom Waits die het hier doen samen met de prachtige wisselwerking tussen hem en zangeres Chrystal Gayle.