Een van de meest onderschatte platen van de Beastie Boys, maar langs de andere kant wel een van de meest toegankelijke. Een plaat die boordevol gewoon vette beats en rhymes zit zonder al te veel poespas.

Deze verzamelaar van de Bee Gees vertelt het allemaal, deze band was van een topniveau. Een nummer als Spicks and Specks is bijna onovertroffen, geweldige song die me keer op keer blijft verbazen.

Deze tweede Best Of verzamelaar van de Bee Gees vind ik toch van een minder niveau als zijn voorganger. Maar toch blijft het steeds verrassend dat een band als deze ook mee deed op de soundtrack van Saturday Night Fever. Want wat hier staat verzameld is toch wel een totaal andere richting van een band die toch meer erkenning verdient.

Ze zingt aardig, de beats zitten regelmatig ook wel goed. Er zitten een aantal uitschieters bij. En qua stem is ze toch wel top.

3,5

Songs About Fucking is een grote brok vol adrenaline en lawaai. Maar in dat lawaai zitten wel melodieuze songs verpakt die me keer op keer verbazen. Het is zelfs jammer dat het album maar een half-uurtje duurt want telkens op het einde wil ik terug die helse rit beleven.

Geweldige plaat van Blood Sweat & Tears met de geweldige mix van jazz, rock en een vleugje blues samengebracht in geweldige nummers als de Traffic cover Smiling Phases en het geniale Spinning Wheel. Dat laatste nummer schreef zanger David Clayton-Thomas origineel voor zijn vorige band David Clayton-Thomas Combine en hij nam het ook met die band eerst op.

Ik waardeer een heel groot deel van het oeuvre van Dylan, maar dit is toch wel een van zijn hoogtepunten. En dit album staat bij mij in dezelfde lijn als Blonde On Blonde, Highway 61 revisited, The Freewheelin Bob Dylan, ...

Een verzameling van prachtige nummers die je meenemen naar zijn gedachten. De wondermooie en slim doordachte teksten van Dylan, met de gitaren en de andere instrumenten laten me telkens weer verwonderd achter over wat een rasartiest Dylan toch wel is. Tangled Up In Blue, Idiot Wind zijn maar 2 van de hoogtepunten, maar er zijn er nog. Dikke 5*

Na ettelijke keren naar blood on the tracks, highway 61 revisited, basement tapes, blonde on blonde te luisteren. Toch deze plaat eens beluisterd, toch de beste plaat uit zijn 00's en 90's periode. Zeker het nummer workingman blues schiet er voor mij persoonlijk uit als een topnummer, waar dylan op zijn best is. De tekst is schitterend, maar ook de compositie van de song.

Voor mij is dit juist een magnifieke compilatie omdat we hier het pure van Dylan te horen krijgen. Nummers die hij opnam zonder al te veel franjes en zonder al te veel te kijken naar de techniek er achter. De Witmark Demo's zijn vooral puur eten en drinken voor diegenen die zich willen laten betoveren door de magnifieke stukken poëzie die onze favoriete songtroubadour schrijft.

Ik ben nu begonnen aan mijn ontdekkingstocht door het repertoire van Boudewijn De Groot, altijd een grote fan geweest van Wannes van De Velde. Mijn moeder liet me het nummer testament horen en ik was verkocht. Ik heb dan de complete studioalbums & curiosa besteld, en dit eerste album begint al wel goed. Prachtige nummers wisselen zich af met covers. Maar de covers zijn ook wel van een behoorlijk niveau. Vooral Mijnheer de president en woningnood vind ik prachtige nummers. Het nummer woningnood is de dag van vandaag nog steeds toepasselijk. 4,0!

Toch nog een heel goed album, maar wat een ommekeer met het experimentele in nacht en ontij en het psychedelische in picknick. Ik vind het wel een tof album, maar het mocht allemaal wat groters en minder ingetogen voor mij. Maar toch nog wel een dikke 4 voor de schitterende teksten, schitterende stem en leuke arrangementen.

Ik ben enorm geschrokken door dit album, na zijn eerste 3 albums te luisteren voor deze. Wat een veelzijdig artiest is Boudewijn De Groot toch. Ik vind dit een van zijn beste albums samen met Picknick. Maar ik ga nog verder op zoek naar meer van hem, heb hier de box met de complete studioalbums liggen.

Om zijn veelzijdigheid aan te tonen begint het met zijn eerste album Boudewijn De Groot, op dat album staat er ook welterusten mijnheer de president. Dat album ademt wel goed de sfeer uit van toen met covers van Dylan en is meer gericht naar de folk. Dan kregen we voor de overlevenden waar hij weer meer naar de kleinkunst richting ging. En dan kregen we picknick waar hij enorm was geinspireerd door Sgt Peppers van The Beatles. En nu weer Nacht en ontij waar ik helemaal in meegesleurd word. De laatste 5 minuten van Heksensabbath ben ik blijven herhalen en herhalen, het instrumentale, het experimentele met de stem. Weinig Nederlandstalige artiesten of zelfs geen die hem dit hebben nagedaan. Dikke 4 sterren verdiend! Het kan nog altijd meer worden bij de volgende luisterbeurt! Ik ben enorm geschrokken door hoeveel talent Boudewijn wel heeft. Ik denk dat hij er een fan bij heeft!

De oude rotten doen het de laatste maanden toch weer, het laatste album van Clapton, Jerry Lee Lewis en nu Buddy Guy! Hij doet het op dit album toch subliem, gewoon het openingsnummer, de gitaarrif die er in zit. En de gitaarlijnen op de rest van het album, nog echte bluesteksten.

It's blues from the devil himself!