stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

De laatste (10”)-EP in de serie is Serpentine. Het is de voorganger van het album It's A Love Cult, wat het laatste album met drummer Gebhardt zou blijken te zijn. Hierna zouden ze voor lange tijd stoppen met deze 10”-singles, maar ze sluiten af met een klepper. Wat mij betreft in ieder geval de eerste keer dat ze het bijbehorende album volledig overklassen.

Het titelnummer is wat mij betreft het hoogtepunt van het It's A Love Cult-album: perfect zomers sfeertje, catchy (bas)gitaren en Snah met een van z’n fraaiste, kwetsbare zanglijnen. Bij deze edit wordt de opbouw na de toffe solo eruit geknipt. Logische edit natuurlijk op zich – en niet dat ik die opbouw in het origineel niet waardeer – maar het schaadt het nummer niet dat het is weggelaten.

Het enige echte typische b-side nummer op deze EP is Shane 2AM. Daar waar zulke kleine nummers op voorgaande EP’s nog wel iets deden, doet deze me niet zoveel – het gaat ook nergens heen. Gelukkig is het vrij kort en stoort het niet zo erg als sommige Geb-tracks van de vorige EP’s. Over Geb gesproken: Little Ricky Massenburg! Op de valreep komt het schrijverschap van Geb helemaal tot wasdom met deze te gekke track. Daar waar het eerder vaak net-niet-nummers waren, schiet hij hier in de roos. De algemene vibe van het nummer is top; de instrumentatie met de klassieke Geb-banjo klopt aan alle kanten.

Kant 2 is vervolgens misschien nog wel sterker dan de eerste. Vanaf die heerlijke drumfill tot de hectische, afsluitende sitaarachtige solo is SNAFU een feestje. Halverwege nog een toffe break waarin het gas even wordt teruggenomen (die fluitjes!), waarna het nummer in stijl wordt afgesloten. Op beide nummers is Baard met zijn toetsen ook een echte toevoeging. Sowieso zaten er wel wat keyboards en synths in het werk van Motorpsycho, maar hier tilt Baard – met onder andere zijn scheurende orgel en pianospel – de nummers echt naar een hoger niveau. Fade To Grey is net zo tof, met in de eerste helft alle kwaliteiten van de voorganger, om vervolgens af te sluiten met een heerlijke stuwende jam. Had deze nummers graag nog eens live gehoord – mogen wat mij betreft terug in de set!

Dit was de eerste 10” die ik ooit heb gekocht (was dan ook de enige die überhaupt nog beschikbaar was in de webshop), en zo aan het einde van de rit is dit ook duidelijk mijn favoriete EP. Is ook wel te zien aan de lap tekst – en dat zonder de cheatsheet van de onofficiële site met allerlei leuke info van Bent! Dit kan sowieso wel eens het stuk vinyl zijn van de band dat bij mij het vaakst op de draaitafel is gekomen. Het is in ieder geval hun uitgave waar ik het vrolijkst van word. De band lijkt er hier ook – in tegenstelling tot op het opvolgende album – zelf ook ontzettend veel lol in te hebben. Jammer van dat ene kleine wegtrekkertje, anders was dit een perfect plaatje geweest. Nu een dikverdiende 4,5*.

stem geplaatst