Hey Jane is duidelijk een andere EP dan de voorgaande singles. Deze waren allemaal eclectische verzamelingen van singles, covers, experimenteren en b-sides welke qua stijl alle kanten op gingen. Deze EP vormt echter een melancholisch geheel. Het begint al met de titeltrack. Wel de meest uptempo nummer van de plaat, maar ondanks het opwekkende (?) refrein is het niet per se een vrolijk nummer. Fraai is het wel! Met Mellow Muffin Stomp zit het zelfs al in de naam. Bij deze remake van het nummer van Trust Us gaat het tempo flink omlaag en gaat het vooral om het sfeertje creëren. Het duurt me net te lang eigenlijk, al is die doorzeurende viool/zingende zaag aan het einde wel tof. Kant twee begint met Celestine. Veel meer dan een schets kan je dit nummer eigenlijk ook niet noemen, maar het stoort ook niet. De Geb special valt deze keer eigenlijk niet eens zo erg uit de toon en past er best wel tussen. Het hoogtepunt van de EP staat uiteindelijk aan het einde met de laatste track van het verloren album uit 1994. The Ballad of Pat + Put is een 7 minuten durende brak klinkende indie-ballad en het verveelt geen minuut!

Al met al is het een prima plaatje, maar het trekt toch allemaal wat aan me voorbij zonder erg veel indruk te maken. De prima single en grote uitschieter aan het einde maken er toch 3,5* van.

stem geplaatst

Ozone zonder de herrie van Psychonaut nog na te horen deinen bij de intro is toch een beetje wennen, maar verder blijft het hetzelfde gave nummer zoals op Trust Us te vinden is. Naar weer wat Tom Waitiaans geGebber komen we uit bij The Skies Are Full of... Wine! Op dit nummer komt de muzikale bijdrage van Geb een stuk beter uit de verf. Tof vrolijk nummer wat door de instrumentale tot een hoger niveau wordt getild.

In tegenstelling tot Heaven and Hell van de vorige EP vind ik vervolgens deze cover van Young Man Blues toch net wat minder goed uit de verf komen. Het voelt allemaal wat te beheerst en hoort, zoals ze dat bij live-uitvoeringen van het nummer wel laten horen, toch meer uit de klauwen te lopen. Niet dat het nummer verder stoort, maar het had wederom een hoogtepuntje kunnen zijn. Back To Source kennen we van de vinylversie van Angels and Daemons (lyrics oorspronkelijk van deze Blissard-demo van Like Always). Heerlijke bak noise over de stoïcijns doorlopende bas. Goeie uitsmijter van deze EP, die wederom 4 sterren binnen haalt.

Op Angels and Daemons at Play klinkt het allemaal wat spontaner dan op Blissard en Starmelt is daar een mooi voorbeeld van. Een fijn pretentieloos popnummer met de ene hook na de ander. Eerste single met Snah op zang? Volgens mij wel! De single-edit wordt nog afgerond met een klein stukje Geb.

Vervolgens uiteraard weer een cover, van Humble Pie ditmaal. No-nonsense rocker met wederom een toffe solo. Ooit hier de eerste 3 noten hiervan live gehoord toen iemand het als verzoek door de zaal schreeuwde. De volgende keer zouden ze het helemaal spelen hoor! (Duurt lang, Bent). Na de traditionele cover is het tijd voor het traditionele 4-track lofi nummer. Wishing Well heeft een heerlijk ontspannen vibe met de simpele percussie, de toetsen en banjo, had zo nog een paar minuten langer kunnen duren wat mij betreft. Met de mooie zanglijnen is dit toch wel 1 van mijn favoriete bsides van de band.

Flick of the Wrist is het grote bakbeest op de b-kant. In tegenstelling tot de meeste nummers van de band heeft deze jam niet 1, maar 2 akkoorden! Het klinkt daardoor wat traditioneler dan ik van de band gewend ben (meer Neil Youngish), maar ze komen er mee weg. Leuke duallead riffjes en een mooi dynamische jam. Niet voor niets een favoriet onder de fans (mag ook wel weer live gebracht worden hoor!). Aan het einde duikt Geb nog eens op. Dit keer flink langer dan zijn andere nummers, maar er gebeurt uiteindelijk net zo weinig in. De rest van de EP is uiteindelijk sterk genoeg om deze te verhogen naar 4,5!

We gaan verder met Manmower, de tweede EP behorende bij Blissard. Deze EP doet aan beide kanten dezelfde truc en aan beide kanten werkt het! Manmower duurt een dikke 10 seconde langer dan de albumversie, maar behalve dat introotje zijn de uitvoeringen identiek. Opzich niet erg, want het rustige nummer is wederom 1 van mijn favoriete nummers van Blissard (of staat gewoon heel Blissard vol met favorieten?). Na wederom een break uit de Gebiversum klapt Heaven and Hell er zonder genade in. The Who coveren is Motorpsycho als trio als op het lijf geschreven met Bentwistle op bas (grap gejat van Bent) en Snah die de show steelt met een heerlijke solo.

Kant twee begint met wederom een rustig nummer in de form van 7th Dream. Net als Mad Sun en een nog komend nummer onderdeel van het “verloren” album tussen Timothy's Monster en Blissard. Nog niet bekend mee? Duik de 4CD versie van Blissard op! Voor zo'n klein nummer zit er stiekem toch een hoop in. Vooral de finale met subtiel leadwerk en ondersteunde mellotron is erg fraai. Het contrast met Sterling Says is vervolgens weer groot. Dit uptempo nummer met een lekkere krautrock-beat heeft echter net wat te weinig om het lijf om echt indruk te maken. De afsluitende drumsolo komt blijkbaar van een tape verkregen in een Indiaans restaurant!

Wederom een ruime voldoende voor deze ep!

The Nerve Tattoo zelf is misschien wel mijn favoriete single/"EP-titelnummer" van de band. Heerlijke voortstuwend bas- en drukwerk met catchy zang en gitaren met uiteindelijk om het af te maken aan het eind die afslag naar de dissonante vioolclimax om het af te maken. De platenmaatschappij wilde graag een single-edit met fadeout na de "masterpiece"-lijn, dus uiteraard voegde de band een gongslag en een langere intro toe.

Het eerste Geb-nummertje is opzich leuk om te horen, maar meer ook niet. Kant 2 van de EP daarentegen meer dan de moeite waard! De live-uitvoering van The Wheel maakt van de originele bulldozer een fraai psychedelisch folk-pareltje. Vooral de viool (van Snah?) zorgt voor een uniek sfeertje. Vervolgens is Pale Day een mooi overgang naar Mad Sun, wat mij betreft het hoogtepunt van de EP. Wederom een mooi popnummer welke weer op unieke wijze kapotgeragd wordt. Bij elkaar weer een zeer geslaagde EP!

Duurt even, maar ondertussen zijn alle 10"-eps van de band allemaal in bezit! Misschien leuk om ze allemaal eens langs te lopen? Kijken hoe ver ik kom!

Het begint in ieder geval leuk met deze Wearing Yr Smell EP. Het titelnummer is een mooie nostalgisch klinkende track. Een van m'n favoriete nummers van CD1 van Timothy's Monster en ook een goeie keuze voor de single. President Block is vervolgens een gave kapotgeragde popsong zoals de band dat in die dagen zo goed kon. Een cover van Epinastic Movements, een band die het nooit lang heeft volgehouden. Wel zonde, want dit nummer klinkt erg gaaf!

Deze versie van Junior op deze 10" is me ooit nog eens aangeraden door de enthousiaste eigenaar Robbie van platenzaak Bullit in Eindhoven de dag nadat na m'n eerste Motorpsycho-concert daar de Timothy's Monster Box kwam halen. Kwam er jaren pas achter dat deze Robbie ooit een van de gitaristen van de Alabama Kids was geweest, dus dat verklaarde een hoop van zijn enthousiasme over de band! (Uiteindelijk dus laatst met het bestellen van de Wearing Yr Smell 10" ook een Alabama Kids-plaat meebesteld, cirkeltje is weer rond!). Maar dat terzijde, wat een mooie akoestische uitvoering van Junior! Uiteraard vervolgens weer professioneel door de audiomangel gehaald. Blijkbaar een soort Tribute voor de Dinosaur Jr, en ik kan inderdaad ergens J Mascis deze zanglijnen wel horen zeuren.

Birds is dan weer een prima liedje, maar niet direct meer dan een b-side. Het couplet werkt niet helemaal, maar het refrein met de viool is wel weer leuk gedaan. De band kon blijkbaar niet kiezen tussen deze versie van Leave It Like That en de versie die uiteindelijk op TM terecht is gekomen, vandaar de keuze om deze edit op de EP te zetten. Het origineel zou ik nu niet direct bij TM aanvinken als 1 van mijn favorieten, maar moet zeggen dat het geen slechte edit is. Deze zakt nergens in en ramt het binnen 3 minuten mooi door naar het einde.

Al met al een leuke EP met President Block en Jr. als uitschieters. Twijfel tussen een 3,5 en 4, maar we ronden het naar boven af.