stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Na 8 jaar maar eens verder met het bespreken van de Primordial-albums? Waarom niet, het is er het perfecte weer voor!

Dit is wat mij betreft het album waarbij de puzzelstukjes van de band op hun plek lijken te vallen. Het missende stukje was de net tot de band toegetreden drummer Ó Laoghaire. Zijn drums vormen direct een essentieel onderdeel van de sound van deze band, dat ik me geen andere drummer meer bij deze band kan voorstellen. In de notities bij de zeer fraaie vinyl-heruitgave van een paar jaar terug beschrijft Averill dat het depressieve en donkere van de vorige platen wordt ingeruild voor een meer episch geluid en dat is duidelijk te horen. Het album opent ook direct fenomenaal met in de vorm van Gods To The Godless hun eerste echte klassieker. Aan dit nummer klopt alles: de sfeervolle folkachtige intro, het epische gitaarwerk en de net zo epische tekst, de opbouw en climax, etc. Het vervolg The Soul Must Sleep is ook een persoonlijke favoriet inclusief een voor de band zeldzaam mooie gitaarsolo. In beide nummers is te horen dat Averill zijn potentie als zanger steeds meer aan het waarmaken is. Nog niet op het niveau wat hij in de toekomst zou laten horen, maar er valt alsnog weinig te klagen.
Hierna kan dit torenhoge niveau net niet helemaal worden vastgehouden. Met bijvoorbeeld The Burning Season heb ik zelf, vooral door de eerste helft van het nummer, zelf wat minder. Echter is de rest van het album alsnog dermate sterk dat ik uitkom op een respectabele 4,5*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst