Silk degrees is zonder twijfel het meest bekende album van Boz Scaggs.
Volgend jaar 50 jaar oud en ik ben blij dat Scaggs nog steeds (blijkbaar) albums maakt.

Wat je automatisch doet, bij elke artiest, is nagaan of er nog een vlaag is van herkenning als je praat over een (meer dan) vijftigjarige 'relatie' met een artiest. Weet hij of zij nog een beetje te klinken als vijftig jaar terug? De man of vrouw die vijftig jaar geleden mede je muzikale smaak vormde?

In het geval van Scaggs, hij is de man die ooit ook bij Steve Miller speelde, na twee albums weer was vertrokken en bij Silk Degrees bezig was met een opmars in zijn solo-carriere. Hij was de man die leden van de nog niet bestaande band Toto had gerekruteerd, wat resulteerde in een dijk van een album en wat tegelijkertijd heeft geleid tot het startsein voor de oprichting van deze beroemde band.

Hoeveel is er nog van over van de durfal Scaggs, zijn stem en zijn muziek? Want er zijn best nog wel wat voorbeelden van leeftijdsgenoten die er nog aardig tegenaan gaan.

De teleurstelling zit er in dat er niet veel meer valt te herkennen, vanuit Silk Degrees bekeken.
Dat neemt niet weg, dat je een liefhebber kunt zijn van deze muziek.
Maar zelf evolueer ik niet mee met Scaggs. Daarvoor zijn de herinneringen aan Silk Degrees mij te dierbaar.

stem geplaatst

stem geplaatst

Een van mijn grootste hits over 2025 is Drum Show en dat trekt uiteraard de aandacht voor het bijbehorende album.
Ik heb bij die song ook geschreven dat Tyler Joseph over een Goddelijke stem beschikt, dus alle ingrediënten voor een meer dan positieve beoordeling leken aanwezig.

Maar toch viel het, in verhouding tot Drum Show, behoorlijk tegen. Ik had gewaarschuwd moeten zijn: The Contract, die uit werd gebracht voor Drum Show, deed het ook al niet best. Twenty One Pilots vliegt meerdere kanten op en zal daarom niet één, coherent album maken. De hiphop in combinatie met de rocksongs als Drum Show is natuurlijk dodelijk. De stem van Joseph wordt het slachtoffer van modernistische vindingen en muziekstijlen, echt zonde.

Toch keek ik verwachtingsvol uit naar de opvolger, dat werd uiteindelijk City walls, de opener van het album. Maar ook hier word ik niet warm of koud van.

In het tweede deel van het album, de laatste nummers, zoals One Way en Days lie dormant, worden de vocalen beter recht gedaan en klinken Twenty One Pilots ook weer meer als een rockband (indie, alternative, whatever). Dat brengt het eindoordeel weer wat omhoog.

Maar zeer spijtig dat het geen album is geworden vol met songs van het niveau Drum Show. Daar zal de band ooit toch eens een knoop over moeten doorhakken, anders blijft het tweeslachtig. En dan liever niet eindigen met een klein draakje.

(reactie op ander bericht)


Goddank, ik was, met al die jonge mensen, al bang dat HIM uitsluitend voor onder de 40 was bedoeld. Maar gelukkig is er enige acceptatie, dispensatie, voor mensen boven de genoemde leeftijd.

Ik zou ook niet weten waarom je in 2000, ten tijde van Razorblade Romance, achttien zou moeten zijn geweest om deze muziek goed te vinden.
Hoe dan ook, ik vind het ook goed, in al die jaren heeft het zijn kracht niet verloren, en sluit mij in de kritiek verder helemaal aan bij mijn voorganger GreenGold.

Ik vind vooral ook de herbewerkte Wicked game erg goed maar er staan verder geen slechte nummers op deze verzamelaar.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Het is natuurlijk vooral een album voor (jonge) mensen die nog aan McCartney & Wings moeten beginnen.
De tracks die op dit album staan vermeld zullen de meesten al in veelvoud in de platen- en cd-kast hebben staan.

Ik heb mij wel afgevraagd of, voor deze nieuwe groep toekomstige luisteraars, alleen nog dit album als 'interessant' Wings-materiaal kan worden bestempeld.
Maar ik denk toch dat je het meer als een tussendoortje moet beschouwen en uiteindelijk alle Wings- en McCartney solo albums tot je moet nemen.

Niet per se alles is even goed maar alle albums kennen afzonderlijk wel hun eigen sfeer. En die krijg je met een verzamelalbum niet zomaar terug.