Ik heb een Greatest Hits en Sweet Freedom, dus ik zal opbiechten dat ik niet een fervente Uriah Heep luisteraar ben geweest, in al die jaren.

Ik vind derhalve de discussie die gevoerd wordt wel boeiend maar ik laat het geheel langs mij heen glijden. Misschien zijn er betere overzichten, misschien zijn individuele albums die beduidend meer zoden aan de dijk zetten. Dat vergelijk gaat geheel aan mij voorbij.

Maar ik heb de twee volle schijfjes van deze verzamelaar beluisterd en dat is een hele zit die ik tegenwoordig nog maar aan enkele bands gun.
En ik heb mij geen minuut verveeld. Natuurlijk heb je betere en mindere nummers. Maar overall was het buitengewoon onderhoudend, waarbij ik toch wil aantekenen dat verreweg de meeste songs uitstekend, ijzersterk zijn. Maar ja, dat kun je nooit bij alle 34 nummers zeggen.

Hier beginnen bij Uriah Heep, zou ik eerste geïnteresseerden aanraden. Daarna kun je je verder verdiepen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Het is een soort van "We leven nog" album.
Hoewel de songs van begin jaren '70 veertig jaar later nog aardig zijn overgedaan. Maar ja. Omdat 15 jaar later nóg eens een keer uit te brengen.
Gelukkig blijven ze vocaal overeind. Muzikaal is er aardig opgeleukt.

America had begin jaren '80 nog een korte opleving, daar komt The Border nog vandaan (waar is eigenlijk de hit You can do Magic gebleven?).
De vraag is altijd in dit soort zaken: zijn de overgebleven leden van America later niet in staat geweest om een interessant vervolg aan hun carriere te geven. Of worstelden ze teveel met het het jaren '70 imago en vonden ook de fans dat het allemaal in zwart vinyl in z'n waarde moest blijven? Net zo goed eigenlijk als de Eagles en Crosby, Stills, Nash (& Young).

Dan kun je als band nog wel blijven bestaan maar wordt toch in z'n algemeen vooral teruggegrepen naar de jaren '70.

stem geplaatst

Hoezen van albums zijn altijd al op de meest wonderlijke wijze samengesteld en tentoongespreid.
De vraag is of AI daar nog veel aan kan toevoegen, qua originaliteit.

Ik ga niet eens in discussie over de hoes van Splat! an sich. Maar wat we zien, zou het iemand wat kunnen schelen of het een eindresultaat is van (kunstmatig) knip- en plakwerk of AI?

Het wordt wat anders als een album wordt volgespeeld door AI artiesten of de originele.
Maar daar zul je Deep Purple niet op betrappen: te oud en te professioneel.

Misschien altijd wel een vraag voor veel bands als ze eenmaal goed op dreef zijn: als we toen alles hadden geweten wat we nu inmiddels weten. Als we toen hadden gekund wat we nu kunnen...

Dan waren er inderdaad vermoedelijk andere albums gemaakt.
Placebo is geen uitzondering op die regel. En in plaats van de volgende geremasterde extended geremixte 30-jarige verjaardag te vieren met vinyl in de meest exotische kleuren, heeft de band het titelloze album "gerecreated."

Het gevoel dat de luisteraar kreeg bij de aanvankelijke beluistering in 1996 krijg je natuurlijk nooit meer terug, dat zal de band zich ook (moeten) realiseren.
Dat neemt niet weg, dat een goed album een goed album blijft, en dat daar door de band gewenste verbeteringen niet zo heel veel aan afdoet.

De vraag is of de recreation nog wat toevoegt aan het origineel, zonder dat het een overkill wordt of dat de band over de schreef gaat met ongewenste of slecht gekozen aanpassingen.
Dat laatste is niet het geval. Het album heeft iets meer power gekregen, zeg ik gevoelsmatig en de nummers an sich zijn geen geweld aangedaan.

Dat kun je een debat aangaan of er een meerwaarde aanzit dat rechtvaardigt om een nieuw album uit te brengen. Dat oordeel laat ik aan iedereen zelf. Mij zit het in ieder geval niet in de weg en het is sowieso altijd goed om Placebo te horen. Een miskleun is het zeker niet geworden.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst