Waar we aan de ene kant bedreigd worden door een fascistische demente ouwe gek die voor verkrachting veroordeeld is en waarbij aan de andere kant de dreiging van een oorlogszuchtige psychopaat met een klein pikkie en een Napoleon syndroom feitelijk nooit weg is geweest, wil bij mij nog wel eens de behoefte ontstaan aan wat oude Deutsche Welle.

De koude oorlog (1945-1990, jonge lezers) was uiteindelijk minder gevaarlijk, want de dreiging kwam van één kant. Maar we hadden wel muziek in combinatie met verzet en oprechte ideeën voor een betere wereld.

BAP had daarin zijn eigen aandeel en ik vind het tijd worden voor een brede herwaardering. Per slot van rekening worden Nederlanders en Duitsers in elkaars armen gedreven en moet het verzet nieuw leven worden ingeblazen. Dit soort albums zijn een prima leidraad. De rockmuziek en de zang sluiten heel goed aan, stemmen menigmaal tot nadenken, en Wolfgang Niedecken staat nog steeds aan het roer.

Ik moet toegeven minimaal de helft van de teksten (in dialect) niet te verstaan maar het is met wat kunst en vliegwerk tegenwoordig makkelijk te vertalen. En dan lees je wat je al wist: het hart van de band zit op de goede plek.

Mijn voorkeur gaat uit naar de rustig opgebouwde songs met een min of meer opwindend einde, zoals Verdamp lang her en Jupp. Juist omdat het niet allemaal even stevig is, is er meer ruimte tot overdenken.

De nummers zijn niet overal even goed, maar uiteraard geef ik vijf sterren als eerste daad van verzet.

stem geplaatst

stem geplaatst