Het is een soort van "We leven nog" album.
Hoewel de songs van begin jaren '70 veertig jaar later nog aardig zijn overgedaan. Maar ja. Omdat 15 jaar later nóg eens een keer uit te brengen.
Gelukkig blijven ze vocaal overeind. Muzikaal is er aardig opgeleukt.

America had begin jaren '80 nog een korte opleving, daar komt The Border nog vandaan (waar is eigenlijk de hit You can do Magic gebleven?).
De vraag is altijd in dit soort zaken: zijn de overgebleven leden van America later niet in staat geweest om een interessant vervolg aan hun carriere te geven. Of worstelden ze teveel met het het jaren '70 imago en vonden ook de fans dat het allemaal in zwart vinyl in z'n waarde moest blijven? Net zo goed eigenlijk als de Eagles en Crosby, Stills, Nash (& Young).

Dan kun je als band nog wel blijven bestaan maar wordt toch in z'n algemeen vooral teruggegrepen naar de jaren '70.

Waar we aan de ene kant bedreigd worden door een fascistische demente ouwe gek die voor verkrachting veroordeeld is en waarbij aan de andere kant de dreiging van een oorlogszuchtige psychopaat met een klein pikkie en een Napoleon syndroom feitelijk nooit weg is geweest, wil bij mij nog wel eens de behoefte ontstaan aan wat oude Deutsche Welle.

De koude oorlog (1945-1990, jonge lezers) was uiteindelijk minder gevaarlijk, want de dreiging kwam van één kant. Maar we hadden wel muziek in combinatie met verzet en oprechte ideeën voor een betere wereld.

BAP had daarin zijn eigen aandeel en ik vind het tijd worden voor een brede herwaardering. Per slot van rekening worden Nederlanders en Duitsers in elkaars armen gedreven en moet het verzet nieuw leven worden ingeblazen. Dit soort albums zijn een prima leidraad. De rockmuziek en de zang sluiten heel goed aan, stemmen menigmaal tot nadenken, en Wolfgang Niedecken staat nog steeds aan het roer.

Ik moet toegeven minimaal de helft van de teksten (in dialect) niet te verstaan maar het is met wat kunst en vliegwerk tegenwoordig makkelijk te vertalen. En dan lees je wat je al wist: het hart van de band zit op de goede plek.

Mijn voorkeur gaat uit naar de rustig opgebouwde songs met een min of meer opwindend einde, zoals Verdamp lang her en Jupp. Juist omdat het niet allemaal even stevig is, is er meer ruimte tot overdenken.

De nummers zijn niet overal even goed, maar uiteraard geef ik vijf sterren als eerste daad van verzet.

Voor mij gelden hoofdzakelijk de klasse albums van de eerste drie jaar van De Groot, later gevolgd door een aardig aantal goede singles.
De (Nijgh) teksten,begeleid met veelal akoestische muziek, zijn geweldig. Afgezet tegen de gemiddelde (bekrompen) opvattingen van de Nederlandse samenleving halverwege de jaren '60, mag het geheel, opgeteld met de stem van De Groot, revolutionair, baanbrekend en en als zodanig behoorlijk spectaculair worden genoemd.

Van de oorspronkelijk 36 nummers van de eerste drie albums staan er 21 op dit overzicht.
De Groot heeft helaas vrij snel gas teruggenomen in elk opzicht en keert al sinds de jaren '70 slechts mondjesmaat terug met albums en optredens.

Gezien wat er momenteel allemaal in de wereld gebeurt, lijkt mij dat er een behoorlijke vacature open staat voor een Nederlandse opvolger van De Groot. Maar hij of zij zal van behoorlijke huize moeten komen zijn niveau ooit te verbeteren. Daar komt bij, dat zijn inmiddels 60-jarige songs nog angstaanjagend weinig aan actualiteit hebben ingeboet.

Silk degrees is zonder twijfel het meest bekende album van Boz Scaggs.
Volgend jaar 50 jaar oud en ik ben blij dat Scaggs nog steeds (blijkbaar) albums maakt.

Wat je automatisch doet, bij elke artiest, is nagaan of er nog een vlaag is van herkenning als je praat over een (meer dan) vijftigjarige 'relatie' met een artiest. Weet hij of zij nog een beetje te klinken als vijftig jaar terug? De man of vrouw die vijftig jaar geleden mede je muzikale smaak vormde?

In het geval van Scaggs, hij is de man die ooit ook bij Steve Miller speelde, na twee albums weer was vertrokken en bij Silk Degrees bezig was met een opmars in zijn solo-carriere. Hij was de man die leden van de nog niet bestaande band Toto had gerekruteerd, wat resulteerde in een dijk van een album en wat tegelijkertijd heeft geleid tot het startsein voor de oprichting van deze beroemde band.

Hoeveel is er nog van over van de durfal Scaggs, zijn stem en zijn muziek? Want er zijn best nog wel wat voorbeelden van leeftijdsgenoten die er nog aardig tegenaan gaan.

De teleurstelling zit er in dat er niet veel meer valt te herkennen, vanuit Silk Degrees bekeken.
Dat neemt niet weg, dat je een liefhebber kunt zijn van deze muziek.
Maar zelf evolueer ik niet mee met Scaggs. Daarvoor zijn de herinneringen aan Silk Degrees mij te dierbaar.

Hoezen van albums zijn altijd al op de meest wonderlijke wijze samengesteld en tentoongespreid.
De vraag is of AI daar nog veel aan kan toevoegen, qua originaliteit.

Ik ga niet eens in discussie over de hoes van Splat! an sich. Maar wat we zien, zou het iemand wat kunnen schelen of het een eindresultaat is van (kunstmatig) knip- en plakwerk of AI?

Het wordt wat anders als een album wordt volgespeeld door AI artiesten of de originele.
Maar daar zul je Deep Purple niet op betrappen: te oud en te professioneel.

Goddank, ik was, met al die jonge mensen, al bang dat HIM uitsluitend voor onder de 40 was bedoeld. Maar gelukkig is er enige acceptatie, dispensatie, voor mensen boven de genoemde leeftijd.

Ik zou ook niet weten waarom je in 2000, ten tijde van Razorblade Romance, achttien zou moeten zijn geweest om deze muziek goed te vinden.
Hoe dan ook, ik vind het ook goed, in al die jaren heeft het zijn kracht niet verloren, en sluit mij in de kritiek verder helemaal aan bij mijn voorganger GreenGold.

Ik vind vooral ook de herbewerkte Wicked game erg goed maar er staan verder geen slechte nummers op deze verzamelaar.

Best een aardig album, eigenlijk.
Je komt niet direct op het idee om het op te zoeken, ware het niet dat hier de klassieker Woodstock (geschreven door Joni Mitchell) op staat wat uiteindelijk leidt tot het afluisteren van het volledige album.

Het niveau Woodstock wordt nergens meer gehaald, maar het staat wel stijf van de muziek voor softies en hippies. Gezien het tijdstip van verschijnen natuurlijk niet zo gek. De harmonieën zijn sterk, maar ik zou toch de geweldige stem van Matthews naar voren willen halen als sterkste troef.

Het is natuurlijk vooral een album voor (jonge) mensen die nog aan McCartney & Wings moeten beginnen.
De tracks die op dit album staan vermeld zullen de meesten al in veelvoud in de platen- en cd-kast hebben staan.

Ik heb mij wel afgevraagd of, voor deze nieuwe groep toekomstige luisteraars, alleen nog dit album als 'interessant' Wings-materiaal kan worden bestempeld.
Maar ik denk toch dat je het meer als een tussendoortje moet beschouwen en uiteindelijk alle Wings- en McCartney solo albums tot je moet nemen.

Niet per se alles is even goed maar alle albums kennen afzonderlijk wel hun eigen sfeer. En die krijg je met een verzamelalbum niet zomaar terug.

Misschien altijd wel een vraag voor veel bands als ze eenmaal goed op dreef zijn: als we toen alles hadden geweten wat we nu inmiddels weten. Als we toen hadden gekund wat we nu kunnen...

Dan waren er inderdaad vermoedelijk andere albums gemaakt.
Placebo is geen uitzondering op die regel. En in plaats van de volgende geremasterde extended geremixte 30-jarige verjaardag te vieren met vinyl in de meest exotische kleuren, heeft de band het titelloze album "gerecreated."

Het gevoel dat de luisteraar kreeg bij de aanvankelijke beluistering in 1996 krijg je natuurlijk nooit meer terug, dat zal de band zich ook (moeten) realiseren.
Dat neemt niet weg, dat een goed album een goed album blijft, en dat daar door de band gewenste verbeteringen niet zo heel veel aan afdoet.

De vraag is of de recreation nog wat toevoegt aan het origineel, zonder dat het een overkill wordt of dat de band over de schreef gaat met ongewenste of slecht gekozen aanpassingen.
Dat laatste is niet het geval. Het album heeft iets meer power gekregen, zeg ik gevoelsmatig en de nummers an sich zijn geen geweld aangedaan.

Dat kun je een debat aangaan of er een meerwaarde aanzit dat rechtvaardigt om een nieuw album uit te brengen. Dat oordeel laat ik aan iedereen zelf. Mij zit het in ieder geval niet in de weg en het is sowieso altijd goed om Placebo te horen. Een miskleun is het zeker niet geworden.

Het album is minder, dat is waar, dan de vorige drie albums.
Die dan ook van bijzondere klasse zijn.

Er staan hier een paar hele goede songs op, zoals het alom gewaardeerde (een van de hoogste van Shed Seven bij RYM) Cry for help en de afsluiter Step inside your love.

Maar er is ook veel middelmaat. Dan kan het nog goed uitpakken omdat Shed Seven geen middelmaat band is. En de nummers blijven dat ook goed in het gehoor liggen. Maar het beklijft niet erg en hier hadden Witter en collega's iets strenger moeten zijn: hoe goed zijn de songs werkelijk of moeten we er nog eens over nadenken?

En dan hou je over een album met een paar uitstekende songs, een paar goede en opgevuld met middelmatige Shed Seven nummers. Per saldo is het dan ook niet meer 5***** sterren maar gemiddeld minder.

Toch spijtig dat deze Australische band niet werd ontdekt in Europa, begin jaren '80.
Aangename, vriendelijke rock die voor newwave door kan gaan zonder stekelig te worden. Interessante gitaarpartijen zonder dat er sprake is van langdurig soleren, daar zijn de songs te kort en te puntig voor. Zanger heeft een mooie stem die de fraaiheid van het geheel alleen maar doet toenemen.

Het doet mij een beetje aan het eerste album van de Mighty Lemon Drops denken, waar juist een 40-jarig jubileum versie van Happy Head is uitgebracht.

Een van mijn grootste hits over 2025 is Drum Show en dat trekt uiteraard de aandacht voor het bijbehorende album.
Ik heb bij die song ook geschreven dat Tyler Joseph over een Goddelijke stem beschikt, dus alle ingrediënten voor een meer dan positieve beoordeling leken aanwezig.

Maar toch viel het, in verhouding tot Drum Show, behoorlijk tegen. Ik had gewaarschuwd moeten zijn: The Contract, die uit werd gebracht voor Drum Show, deed het ook al niet best. Twenty One Pilots vliegt meerdere kanten op en zal daarom niet één, coherent album maken. De hiphop in combinatie met de rocksongs als Drum Show is natuurlijk dodelijk. De stem van Joseph wordt het slachtoffer van modernistische vindingen en muziekstijlen, echt zonde.

Toch keek ik verwachtingsvol uit naar de opvolger, dat werd uiteindelijk City walls, de opener van het album. Maar ook hier word ik niet warm of koud van.

In het tweede deel van het album, de laatste nummers, zoals One Way en Days lie dormant, worden de vocalen beter recht gedaan en klinken Twenty One Pilots ook weer meer als een rockband (indie, alternative, whatever). Dat brengt het eindoordeel weer wat omhoog.

Maar zeer spijtig dat het geen album is geworden vol met songs van het niveau Drum Show. Daar zal de band ooit toch eens een knoop over moeten doorhakken, anders blijft het tweeslachtig. En dan liever niet eindigen met een klein draakje.

Ik heb een Greatest Hits en Sweet Freedom, dus ik zal opbiechten dat ik niet een fervente Uriah Heep luisteraar ben geweest, in al die jaren.

Ik vind derhalve de discussie die gevoerd wordt wel boeiend maar ik laat het geheel langs mij heen glijden. Misschien zijn er betere overzichten, misschien zijn individuele albums die beduidend meer zoden aan de dijk zetten. Dat vergelijk gaat geheel aan mij voorbij.

Maar ik heb de twee volle schijfjes van deze verzamelaar beluisterd en dat is een hele zit die ik tegenwoordig nog maar aan enkele bands gun.
En ik heb mij geen minuut verveeld. Natuurlijk heb je betere en mindere nummers. Maar overall was het buitengewoon onderhoudend, waarbij ik toch wil aantekenen dat verreweg de meeste songs uitstekend, ijzersterk zijn. Maar ja, dat kun je nooit bij alle 34 nummers zeggen.

Hier beginnen bij Uriah Heep, zou ik eerste geïnteresseerden aanraden. Daarna kun je je verder verdiepen.