Ah, Album waarbij ik heerlijke jeugdherinneringen krijg en me weer basisscholier waan. Op vakantie in de auto naar Frankrijk, moest en zou mijn moeder(Spaanse) minimaal drie keer dit album luisteren en dat jaar in jaar uit. Vreemd hoe de constante herhaling van dit album er voor heeft gezorgd dat ik het goed ben gaan vinden. Zelfs nu als ik hem in een nostalgische bui nog wel eens opzet geniet ik weer van alle nummers en krijg ik een glimlach van oor tot oor. Heerlijk

3,5*

Oei. Dit is niet best. Wellicht ben ik ook niet de doelgroep, maar toch een van de zwakkere platen op het topnotch label in een aardige tijd (in ieder geval van wat ik heb gehoord). Zeker wanneer je beseft dat een paar van mijn favoriete platen van de afgelopen jaren op hetzelfde label zijn uitgekomen (Typhoon, Fresku, Tourist LeMC). De beat slaat bij mij niet aan en is nergens echt uitdagend of vernieuwend. als dan de teksten ook niets om het lijf hebben wordt het wel wat mager.

Bij 1,2,3 weet ik niet of ze nu de draak steken met hun hit "drank & drugs" of dat ze oprecht denken een lekkere nieuwe track te hebben gemaakt. Ik hoop ontzettend het eerste, maar ik ben zo bang voor het tweede.

"Alle tieners zeggen nee tegen drugs met een C" - ik hoop echt dat ik het sarcasme of de zelfspot heb gemist.....

In mijn ogen Matchbox Twenties beste CD.
Lekkere pop/rock liedjes, die zonder al te veel pretenties gebracht worden. Nummers als 3 A.M. en Kody schaar ik tot de beste in het genre.

Tegenwoordig kijk ik vaak even wat het dynamische bereik is van een album op Deze site. Hier merkte ik dan ook dat dit album een dynamisch bereik had van 0 decibel. Een prestatie welke je niet vaak tegenkomt en Ik was dan toch wel benieuwd hoe dit zou klinken. Laat ik het zo zeggen, ik heb na tien minuten ales uit gezet omdat ik 1) hoofdpijn had en 2) het niet over mijn hard kon verkrijgen om mijn speakers nog langer te mishandelen (ik was oprecht bang dat mijn cones zouden scheuren).
Dit is echt iets voor liefhebbers en niet voor iedereen. Of het binnen het genre goed of slecht is durf ik niet te zeggen, maar persoonlijk geloof ik niet dat ik ooit iets heb beluisterd wat ik nog slechter vond.

"No matter how dark the storm gets overhead
they say someone’s watching from the calm at the edge
what about us when we’re down here in it??
we gotta watch our own backs"

Misschien wel de beste zinnen die ooit een album hebben geopend. De sfeer is gezet, en de luisteraar weet dat dit geen muziek gaat worden om op een zwoele zomeravond met een wijntje in je hand op de achtergrond aan te zetten.

"if i see you struggle and givin all that you got
i see you work all night burning your light to the last of its dim watts
i’m gonna help you how i can, if you see me struggle all night
and give me a hand cause i’m in need, i’ll call you friend indeed
but i’m going to watch my own back"

Wanneer ik Molina deze zinnen uit hoor spreken krijg ik kippenvel. Nooit is een emotie of belofte zo eerlijk en oprecht op me overgekomen. Nooit eerder raakte het me zo en wanneer hij dan zijn laatste zin uit "But I'm gonna watch my own back", dan breekt er iets in me.

Een half puntje erbij, en naar de eerste plaats in mijn top 10.

5*