Verzamel-cd van het solowerk van Ian Gillan, de zanger die voornamelijk bekendheid geniet als de frontman van Deep Purple.
Dat hij nog meer kan dan hij in Child in Time al liet horen blijkt uit deze cd. Daar waar Coverdale na DP met Whitesnake op eenzelfde - maar wellicht een kwalitatief wat mindere, en commerciëlere - toer ging, daar gooide Gillan het roer eerst helemaal om. Op het album zijn dan ook een flink aantal pop-nummers terug te vinden, met name aan het begin van de eerste cd.
Maar Gillan keerde terug naar de hardrock hetgeen ook uit deze compilatie - en met name de tweede cd - blijkt. Die bestaat voor een groo deel uit nummers van Toolbox en zijn samenwerking met Roger Glover. Op een nummer als Pictures of Hell laat hij horen nog uitstekend te kunnen rocken. Ander hoogtepuntje is wat mij betreft de live-uitvoering van 'Via Miami'.
Verder een aardige cd, maar het blijft een beetje 'hit & miss' wat mij betreft. Leuk als je wilt horen wat Ian Gillan zoal heeft uitgespookt naast zijn Deep Purple werk, maar fans van die band zullen dit niet automatisch de moeite waard vinden.

Vroeger gingen we (mijn ouders, zusjes en ik) met enige regelmaat op bezoek bij mijn opa’s en oma’s. Wij woonden in Almere en mijn opa’s en oma’s in de achterhoek, dus dat waren al gauw ritten van anderhalf uur. Tijdens de ritten mochten mijn twee zusjes en ik om beurten een cassettebandje uitkiezen dat gedraaid werd. Omdat er veel 90 minuten bandjes waren betekende dat in de praktijk vaak dat iemand de heenweg mocht kiezen en iemand anders de terugweg. Voordat ik mijn eigen radio/cassettespeler had (rond groep 7 of 8 kreeg ik die) waren we aangewezen op de bandjes die mijn ouders hadden. Mijn zusjes zijn iets jonger dan ik met als gevolg dat ik tot in de treure bandjes van Kinderen voor Kinderen, de Ministars en Telekids aan heb moeten horen. Hier was ik zelf al vrij snel klaar mee, dus ik koos altijd een bandje uit mijn ouders collectie en zo ontstonden ook mijn eerste voorkeuren voor bepaalde artiesten.
Er was onder andere een zwart cassettebandje met de grootste hits van John Denver. Dit is lange tijd mijn favoriet geweest, hoewel twee zoetsappige nummers het momentum van het bandje enigszins verpestten voor mijn gevoel. Na misschien wel het meest opzwepende nummer op de cassette (the Eagle & the Hawk) eindige kant 1 met Sunshine on your Shoulders, waarna kant 2 begon met ‘Follow Me’, bleh! Maar goed, ik was er toch wel weg van en heb zelfs in groep 6 van de basisschool mijn klas vertegenwoordigd bij de talentenjacht en ‘Calypso’ geplaybacked voor de hele bovenbouw. Een paar jaar later was de liefde over. Ik luisterde naar de top 40 en had de nieuwste singles via de radio opgenomen op mijn cassettebandje, John Denver kon echt niet meer.
Dan komen we in deze eeuw aan, in 2002 om precies te zijn. Internet heeft zijn intrede gedaan en ik maakte daar ook gretig gebruik van. Op een vrije middag besloot ik in een nostalgische bui op zoek te gaan naar de muziek waar ik vroeger naar luisterde. Dan is het eerste nummer van John Denver binnen, “Rocky Mountain High”. De eerste twee zinnen blijken zeer toepasselijk (alleen de leeftijd klopte niet helemaal )
“He was born in the summer of his 27th year/Comin' home to a place he'd never been before”
Al na die zinnen heb ik de tranen in mijn ogen staan en die blijven het hele nummer, terwijl ik in mijn gedachten de geur van mijn opa en oma’s tuin in de zomer bijna kan ruiken en ik tafeltennis speel in de garage. Hoe heb ik dit zo lang niet meer kunnen luisteren? Nog die middag stap ik op de fiets op zoek naar cd’s van John Denver. Ik kom thuis met twee albums. Eentje daarvan heet ‘Best Of’, maar blijkt stiekem een enigszins verknipte versie te zijn van het live-album ‘An Evening With John Denver’. Vroeger was dit een dubbel-LP maar om dit op 1 cdtje te krijgen werden er twee nummers uitgeknipt en werd het laatste nummer met een fade-out ingekort. Het maakt mij dan weinig uit, John Denver is weer terug in mijn collectie, en hoe!  An Evening With John Denver is nog steeds één van mijn favoriete albums ooit, dus ik vond dat ik ooit toch wel een complete versie in bezit moest krijgen. Afgelopen weekend lag de cd op de mat.

Dit is um dan, dé John Denver-cd naar mijn mening, en daarnaast ook nog eens hét live-album. Misschien is de waarneming iets vertroebeld door bovenstaand verhaal, maar het is echt absolute topklasse.

Eerst maar eens het muzikale verhaal. Je hebt wel meer bands die live beter tot hun recht komen, maar meestal klinken de instrumenten dan beter, of vitaler. John Denver klinkt zelf gewoon minstens zo goed als op de studio-opnames en dat is toch wel uitzonderlijk. En misschien wel de grootste aantrekkingskracht in zijn muziek ligt voor mij in het stemgeluid van Denver. Zo helder, zo zuiver en zo warm. Daarnaast is de muziek ook prima verzorgd natuurlijk. Zijn muziek is ook bij uitstek geschikt voor een wat kale akoestische set, maar daar is op dit album absoluut geen sprake van. John wordt begeleid door een puike 5-koppige begeleidingsband, maar het echte verschil wordt gemaakt door een orkest onder leiding van Lee Holdridge, die ook de arrangementen voor het orkest verzorgd. Deze begeleiding geeft net wat extra sfeer in vergelijking met de studioversies. Niet voor niets werden twee nummers grote hits nadat ze in de live-versie op single uitgebracht werden.

Daarnaast blijkt uit dit album dat John Denver niet ‘gewoon een zanger’ was, maar een echte entertainer. Ik kan nog steeds vrolijk worden van het enthousiasme en optimisme wat van deze plaat afspat. En dan niet alleen van sommige nummers, maar vooral ook van de praatjes met het publiek tussendoor. Daarnaast heeft ie ook een paar grappige nummers in zijn set-list opgenomen, die nu misschien een beetje belegen klinken, maar in die tijd vooral erg grappig waren. Een nummer als ‘Toledo’ klinkt nu vooral zo onschuldig en kneuterig en dat is tegelijk ook de charme. ‘Forest Lawn’ blijf ik ook grappig vinden en is nu weer actueel nu Michael Jackson er pas begraven is.

En tenslotte hebben we nog de tracklist die dit album zo goed maakt. Hoe tjokvol publieksfavorieten kun je een concert eigenlijk stoppen? Dit hele concert lijkt wel één grote toegift.
En de volgorde klopt ook helemaal. Het is een achtbaan van emoties omdat de snellere songs en ballads elkaar afwisselen. Het meest opzwepende ‘The Eagle and the Hawk’ waar ik het eerder al over had zit ingeklemd tussen de ballads Annie’s Song en het mierzoete ‘My Sweet Lady’. Waarna we met “Annie’s Other Song” weer wat meer tempo krijgen, enz.

De 6 bonustracks op mijn dubbel-cd blijken opnamen van een ander live-optreden, bijna een jaar eerder dan ‘An evening with..’. Duidelijk is dat de kwaliteit van de opnames niet op hetzelfde hoge niveau ligt als dat van de rest van het album, maar het is nog steeds goed. Het eerste nummer komt ook terug op het gewone album, maar voor de rest zijn er geen doublures met de andere 7 nummers van dit concert. Met name het laatste nummer, een cover van Brel’s Amsterdam, is een aangename verrassing. Juist omdat dit nummer erg on-Denvers is met de teksten over dronken zeelui en hoeren vind ik het interessant om te horen wat hij er van maakt. John Denver is eigenlijk niet geschikt voor dit nummer, want daarvoor mist zijn stem het ‘ruige randje’ en klinkt de begeleiding op zijn gitaar te lief. Maar juist die tegenstelling tussen de mooie muziek en de ‘ruige’ tekst maakt deze uitvoering ook wel weer bijzonder.

Heel complete verzameling van de carrière van John Denver bij het label RCA. Dat betekent dat wat later werk (dat hij bij kleinere labels uitbracht) mist, maar alle hits staan er op, en daarnaast ook veel onbekender werk.
De grote hits (Country Roads, Annie's Song, Calypso, Perhaps Love, e.d.) behoeven vast geen introductie. Maar voor degene voor wie dat niet genoeg is is deze box zeker een aanrader. De heldere stem van John en de voor hem bekende thema's liefde en natuur zorgen voor mooie momenten.
De box is chronologisch en het vroege werk is bij mij favoriet. Dit is ook de John Denver zoals hij bij het grote publiek bekend is geworden. In latere nummers wordt er - helemaal in de geest van die tijd - harder gedrumd en komt er hier en daar ook een saxofoon of een elektrische gitaar in voor. Op zich helemaal niks mee, maar niet geslaagd in combinatie met John Denver imo.

Minder bekende hoogtepunten zijn voor mij de nummers Circus, Isabel, Molly, City of New Orleans en de mooie cover van Kris Kristoffersons' Casey's Last Ride, die mijns inziens het origineel overtreft.

John Denver zei zelf dat hij pas laat in zijn carrière echt leerde zingen. Daarvoor teerde hij vooral op zijn heldere stemgeluid, maar had het technisch weinig om het lijf.
Aangezien dit een (dubbel-)cd uit de laatste jaren van zijn loopbaan is, zou dit dus een cd moeten zijn met een echt zingende Denver. Ik geef zelf toch de voorkeur aan de jonge Denver, want af en toe is duidelijk te merken dat hij hier moeite heeft met een hoge noot. Verder helemaal geen slecht album, waar naast de bekende hits ook wat minder bekende nummers op staan. Bovendien is er enige variatie, want Calypso heeft hier een ander geluid door de veredelde panfluitband die meespeelt (en een John Denver in uitstekende doen) en de 'medley' van 'Leaving on a Jetplane en 'Goodbye Again' loopt naadloos door.
Verder vind ik vooral de minder bekende nummers interessant (de andere zijn vaker - en vaak ook beter - gedaan), met als positieve uitschieters de cover 'You Say the Battle is Over' die qua thema precies in Denvers' straatje past en 'Amazon'.

Onlangs ben ik aan het album Dangerous begonnen. Inderdaad na(ar aanleiding van) Jacksons dood. Iedereen mag daar zo zijn mening over hebben, persoonlijk vind ik het ook jammer dat de beste man eerst dood moest gaan voordat zijn muziek weer wat meer gedraaid werd en ik er dus weer mee in contact kwam. Ik vond zijn nummers in de hitlijsten een verademing en tijdens de non-stop Jackson-uitzendingen op muziekzenders kwam ik een aantal nummers tegen die destijds als 9-jarig jochie totaal langs me heengegaan waren. Met name ‘Who is it’ en ‘Give in to me’ maakten me nieuwsgierig naar dit album.

Het is echt een album met twee gezichten. Het eerste deel staat vol met de liedjes in Jacksons’ (destijds) nieuwe stijl. Een groot verschil met albums als Thriller en Bad en deze nummers zit hem er voor mij vooral in dat op eerdergenoemde albums nummers eigenlijk meteen toegankelijk zijn en toch een lange houdbaarheidsdatum hebben, terwijl je hier wat meer ‘door de beats heen moet luisteren’.
Die beats nemen hier een prominente rol in, hetgeen op zichzelf niet verkeerd is, maar ik heb er niet zo heel veel mee. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er weinig schuilgaat achter die beats en veel nummers zijn aardig repetitief. Misschien dat dit hij deze nummers goed kon gebruiken gezien de militairistische kant die delen van zijn performances live kregen, muzikaal gezien vind ik het minder interessant. De zang is nog wel prima en past ook bij de nummers. Het is niet allemaal meer hetzelfde geluid, maar er wordt ook hees gefluisterd en zo af en toe lijkt hij bijna tussen zijn tanden door te grauwen om de duisterder nummers meer kracht bij te zetten.
In het tweede deel verandert de muziek en komt er meer melodie in. De start is nog wel vals. De boodschap van ‘Heal the world’ is lovenswaardig, de manier waarop het gebracht wordt is dat niet.
Het eerste nummer dat ik echt de moeite waard vind is ‘Black & White’. Maar ook daar is wat op aan te merken; het intro met macaulay culkin had er best af gekund. Daarna is het wel één van de leukere nummers van Michael Jackson. ‘Who is it’ is ook een fijn nummer. Ook hier vallen de beats op, maar is er ook ruimte voor het nummer achter die beats en dat mag er zijn. Wat duisterder dan wat Jackson eerder liet horen, dangerous… ‘Give in to me’ is een mooie rockballad en ‘Will you be there’ is ook een prima nummer. Dit viertal nummers (8 - 11)kan zich moeiteloos meten met het andere werk dat Jackson afgeleverd heeft.
Daarna haak ik weer een beetje af. ‘Gone too soon’ kan er nog mee door en met Dangerous eindigen we weer zoals we begonnen.
Al met al een beetje wisselvallig album, waar ik of nog een beetje aan moet wennen, of dat gewoon minder goed is dan eerder werk. Voorlopig houd ik het op dat laatste.

Vanmiddag dit album nog maar een keer opgezet. Zoals voor velen hier (gezien de posts in dit topic en de hoge notering in de top 250) is 'Origin of Symmetry' voor mij ook dé plaat van Muse. Dat komt naast de uitstekende muziek ook door de goede herinneringen aan dit album.

Toen dit album uitkwam zat ik aan het eind van mijn eerste jaar als student, en daarmee ook aan het eind van mijn eerste jaar op mezelf. Sowieso een mooie tijd en ik merk dat meer albums die ik toen luisterde toch nog iets bijzonders hebben. Ze waren alleen niet allemaal zo goed als deze
De clip van single 'Plug in Baby' kwam regelmatig voorbij op de muziekzenders, met name op The Box. Ik vond het een tof nummer en had het er met wat vrienden over. Eentje wist me te vertellen dat er ook een album uit kwam en hielp me aan een niet zo heel legaal exemplaar, want hoewel Napster wereldwijd furore maakte, had ik zelf nog geen internet op m'n kamertje.

Het was zomer en de cd maakte overuren op mijn zolderkamer, waar het soms van de warmte niet uit te houden was. Om één of andere reden associeer ik dat nog steeds met het nummer Darkshines. Misschien omdat dat één van mijn favoriete nummers was de eerste weken. Het is alleen wat sneller gaan vervelen dan de rest.

Aan de eerste zes nummers zou ik allemaal 5 sterren kwijt kunnen, topnummers. Onze vriendengroep bestond in die tijd uit 6 man. Eentje vond Muse maar een matige Radiohead-kloon, de anderen vonden het een top album en hadden allemaal een ander favoriet nummer op de cd, de nummers 1 t/m 5.
New Born met dat simpele, maar mooie piano -ntro voordat de gitaar je wegblaast.
Opnieuw een simpel maar mooi paino-introotje voor Bliss, voordat die synthesizer-riff erdoor komt en de gitaar het nummer op gang brengt. Een fantastisch zingende Bellamy maakt het nummer helemaal af.
Persoonlijke favoriet was altijd Space Dementia en is dat nog steeds al doet Citizen Erased er nauwelijks voor onder. Een nummer vol met hoogtepuntjes. Opnieuw een piano-intro, dan die opkomende drums voordat het nummer losbarst. Het fijne basloopje dat tijdens het refrein door de woorden heen lijkt te glijden, en opnieuw een Bellamy in vorm die met name dat geweldige tweede couplet er fantastisch uitknalt.
Met Hyper Music gaat het tempo weer omhoog, en opnieuw valt de bas op; erg fijn. En ook - ik val in herhaling - top gezongen.
Tijdens de overgang tussen Hyper Music en Plug in Baby wordt de vaart er een paar seconden uitgehaald, maar daarna gaan we weer in de hoogste versnelling verder. Plug in baby was de eerste single en moet ik eigenlijk nog steeds dankbaar zijn voor het onder mijn aandacht brengen van Muse. Staat nog steeds overeind door de catchy gitaarriedel.
Citizen Erased knalt er ook op een soort logge manier in, om na het eerste refrein het tempo er uit te halen tot en met het tweede refrein.
Vervolgens een korte 'opleving' en er volgt een knappe gitaarsolo.
De rust keert weder en het nummer wordt mooi uitgespeeld terwijl Bellamy het nummer op zijn Thom Yorke's uitzingt.

Vervolgens Micro Cuts waar ik toen nooit wat mee kon. het duurde tot de live-uitvoering op HAARP voordat het kwartje viel bij mij. De onverstaanbare 'opera-zang' van Bellamy werkte aardig op mijn zenuwen. De live-uitvoering sloeg eigenlijk meteen aan. Misschien dat het dramatische in zo'n setting wat beter tot zijn recht komt. Sindsdien heb ik ook minder moeite met de albumversie al zal het nooit mijn favoriet worden.
Screenager is een wel aardig nummer, waar de percussie me wel aanspreekt. Ik mis wat afwisseling in de zang, waardoor het een wat vlak nummer blijft.
Darkshines haalde ik al eerder aan als het nummer wat me doet terugdenken aan mijn warme zomerkamer. Opnieuw valt de drum op. Dit keer kun je er zelfs nauwelijks omheen, want er wordt flink op los gemept tijdens het refrein. Het nummer was in het begin populair bij mij. Het ligt makkelijk in het gehoor en het schudde me wakker na de twee voorgaande mindere tracks. Inmiddels behoort het zelf met de voorgaande tot de mindere goden.
Met de cover van Feeling Good is weinig mis, het is in ieder geval beter dan de nummers hiervoor. Het had van mij ook wel alleen een single mogen blijven, want ik vind het niet echt op het album passen. Had het liever verwisseld met een B-kantje als Futurism, maar goed.
Megalomania sluit het geheel dan wel weer in stijl af. Een wat duisterder sfeertje, lekker orgeltje erdoor en een wat ingetogener nummer voor dit album, dat aan het eind dan toch weer 'ontploft'.

Al met al gewoon een erg goed album. Gezien de wat mindere tracks misschien niet een 5-sterren album onder andere omstandigheden, maar mede door de goede herinneringen krijgt Muse ze toch.

Is dit een goede 'Best Of'-cd? Ik heb geen idee, want ik weet niet precies wat McTell behalve Streets of London op single heeft uitgebracht. Is het een goede cd? Dat vind ik zeker! McTell is een goede gitarist en heeft een stem om bij weg te dromen, zoals de meesten wellicht al weten van de 'Streets of London'.
De muziek varieert van rustige folkmuziek (Girl on a Bicycle, Clown) tot wat meer bluesy repertoire (Too Tight Drag, Blind Blake's Rag) en zit zowel tekstueel als muzikaal gewoon goed in elkaar.
Hoogtepuntjes voor mij zijn Girl on a Bicycle en 'Kew Gardens' waar de lage stem van McTell en het hoge(re) gedeelte van achtergrond zangeres elkaar heel mooi complementeren.