Minder dan ik gedacht had. Het valt en staat per individuele track, vind ik. Mooi is wel dat ze enkel met stem en gitaar een sfeer kunnen scheppen en meenemen. Ik kan slechts nu een voorlopig cijfer geven, gezien deze plaat een lange tijd gaat nodig hebben om te bezinken.

Van een classic naar een goed plaat.

Gisteren na lange tijd deze plaat nog eens opgelegd, de plaat die me in de post-rock trok.
Nu, na al die tijd en andere platen, heeft deze jammer genoeg wat van zijn glorie verloren.

Teveel op veilig gespeeld vind ik, met elk nummer dat hetzelfde klinkt en zelfde vibe doorschemert. Daar waar op de vorige het al eens durfde wisselen per nummer hoe de sfeer eruit zou komen. Sterke nummers als origin, to the wind, given to the rising en water is not enough trekken het album goed, maar de andere blijven teveel steken op 'te gewoon' naar Neurosis-normen. Als je al een aantal klassieke platen uitbrengt die op het hoogste schavot geplaatst mogen worden, dan vervalt alles al snel naar gewoon goed.

Wat niet wil zeggen dat dit een slechte plaat is, ik zie dit eerder als een goede instapplaat van de band, om daarna de discografie te gaan onderzoeken en horen wat ze allemaal nog gedaan hebben.

Binnenkort komt de nieuwe uit, ik mag hopen op een classic, maar ergens vreesk ik ervoor dat het wat teleurstellend zal worden. We shall see...

Mijn eerste cave plaat, op veelvuldig aanraden van mijn oom en omdat men lievelingsband ook een grote fan is van zijn werk.

In het begin was ik wel enorm enthousiast over de hele plaat, maar na een tijdje schoten alleen het derde en de twee laatste nummers over die ik echt de moeite waard blijf vinden. De andere nummers pakken me niet zoals die 3 doen, maar zijn wel het luisteren waard, ondanks dat ik sommige al eens durf skippen.
Ondertussen heb ik zijn hele discografie al, en ga ik daaruit zoeken welke zijn beste is om te kopen, al weet ik zeker dat het deze niet zal zijn, tenzij ik hem ergens voor een goede 6-7 euro vind.

Swans is back!

Recentelijk mij meer gaan verdiepen in het monster dat Swans noemt. Een eerste kennis volgde met hun vorige plaat, en hoewel die een mooie opstart was, is the seer het antwoord, niet het einde en een nieuw begin.

Gezien het een dubbelcd is, heb ik de cd in twee delen geluisterd over twee weekends heen, om zo tot een conclusie te komen. Verrassend is dat hoewel het twee uur muziek is, het nergens saai of voorspelbaar is. De nummers van 20 minuten en meer spelen er snel door, met volle energie.

Zijn er minpunten? Niet echt, wat wel gedient moet zeggen is dat het volwassener klinkt dan het oude werk, het klinkt zelfs best toegankelijk ivm het oude werk als COG en TGA. Wat aan jeugdige agressiviteit is ingeboet, is er aan volwassen rijpheid bijgekomen.

Bijzonder ook is het kleine p.s. in het boekje op de laatste pagina. Waar Gira vraagt om deze cd niet op het net te smijten, omdat je anders zijn bloed, zweet en tranen tot een paar zandkorrels in de wind maakt. Waarom weet ik niet precies, maar het is iets dat ik mooi vind, dat iemand nog zulke aandacht voor zijn werk vraagt.

Een reden te meer om deze cd te kopen en een echte artiest te steunen.