Na 'La Pistola Y El Corazon' grijs te hebben gedraaid is dit het 2e album van Los Lobos dat ik beluister en naar ik heb opgezocht hun eerste echte EP. Wat mij opvalt op dit album is de grote invloed van jaren 50 Rock and Roll ('Let's Say Goodnight','Walking Song, How Much Can I Do? ' en 'Why Do You Do') en het muzikale vakmanschap waarmee ze deze muziekstijl in hun eigen chicanorock hebben verweven. Op dit album staat nog een cover van Richie Valens namelijk 'Come On Let's Go'. En als echte Limburger herken ik hier weer twee nummers die Rowwen Hèze heeft gecoverd namelijk 'Anselma' (wat in hun bewerking een grote hit is geweest namelijk 'Bestel Mar') en 'Ay Te Dejo en San Antonio' bij ons bekend als 'Kroenenberg'. Heerlijk album om op te dansen!

Het eerste echte volwaardige album van Los Lobos laat gelijk zien uit welk muzikaal hout deze heren zijn gesneden. In vergelijking met hun debuut EP dringt de invloed van blues, R&B en country meer door in hun nummers maar wordt de 50's Rock N Roll ook zeker niet vergeten. Dit alles verpakt in een smeuïg texmex jasje waarin de saxofoon van Steve Berlin ook een steeds belangrijkere rol lijkt te spelen. Los Lobos lijkt niet in één hokje te vangen. 'Lil King of Everything' is een instrumenteel juweeltje dat wel langer had mogen duren. Hoogtepunt van het album vind ik het gelijknamige titelnummer, een nummer dat op de dag van vandaag nog altijd actueel is in de Verenigde Staten.

Wat een meesterwerk. Het is niet te vergelijken met de vorige albums die Los Lobos heeft gemaakt. Het is experimenteel, veelzijdig, eclectisch. Het lijkt alsof ze meer volwassen klinken dan voorheen. Ze stuwen de diverse stijlen die ze op hun vorige albums hebben laten horen naar grote hoogte. Als je de live-opnames van dit album bekijkt op Youtube – opnames gemaakt in de Shoutfactory – dan zie je uit welk muzikaal hout deze heren gesneden zijn. Er staan voor mij een aantal kroonjuwelen op zoals ‘Kiki and the Lavender Moon’, ‘Saint behind the Glass’, ‘Wake up Dolores’ en ‘Arizona Skies’. Kippenvel! Dit album wordt alleen maar beter bij iedere luisterbeurt. Voor mij zeker 4,5 sterren. Los Lobos is eigenlijk een erg ondergewaarde band vind ik. Dit album is voor mij het absolute hoogtepunt tot nu toe.

Puik schijfje dat ik ben gaan luisteren nadat ik de film 'Once Upon A Time in Mexico' heb gezien...ben er helemaal verknocht aan. Nu weet ik ook waar Rowwen Hèze zijn muzikale inspiratie vandaan heeft. 'De Maon' van hun album 'Bloem' is een cover van 'Estoy Sentado Aqui'. Aanstekelijke muziek wanneer je met je lief tapas bent aan het eten op een zwoele zomerse avond onder het genot van een glas tequila. Ik ga me eens verdiepen in het oeuvre van Los Lobos omdat ik nu weet dat ze meer zijn dan alleen hun hit 'La Bamba'.

Het vijfde album van Los Lobos laat een ander geluid horen. De nummers klinken wat gepolijster en de produktie ‘voller’ maar toch kunnen me de nummers iets minder bekoren dan hun voorgangers. Alleen ‘Emily’ (waarop zelfs violen te horen zijn in plaats van accordeon) and ‘Little John of God’ schieten er voor mij bovenuit. Voor de rest staan er veel bluesgetinte nummers op die wel behoorlijk klinken maar mij net niet kunnen boeien. ‘The Giving Tree’ heeft nog een aantal luisterbeurten nodig. Ook staan er een aantal nummers op die ik niet zo goed kan plaatsen zoals ‘Angel Dance’, Georgia Slop’ en ‘Be Still’. Het titelnummer kan mij het minst boeien. In zijn geheel genomen vind ik dit een minder album. Ik kijk erg uit naar ‘Kiko’, volgens kenners een meesterwerk.

Ook hier nog geen recensie...verbazingwekkend...album is misschien ook niet het beste wat ze hebben uitgebracht maar wel het meest complete. Er is meer ruimte ingeruimd voor elektrische gitaren zoals te horen is op het titelnummer en op 'One and Only'. 'Guacamole' ligt in het verlengde van '(Hey Baby) Que Paso dat op hun eerste album te horen is. Dit nummer vormt voor mij samen met 'Tus Mentiras' de enige echte hoogtepunten van het album. In 'La Grande Vida' wordt er een zijstap naar reggae gezet echter nog altijd overgoten met dat typische texmex sausje waar Flaco Jiminez met zijn conjunto accordeon een groot aandeel in heeft.'To Ramona' is een cover van Bob Dylan, bijna onherkenbaar vertexmext. Vanwegde de constante kwaliteit geeft ik toch 3,5 ster aan dit album maar meer zal het niet worden.

Wat een aanstekelijk album is dit. Het klinkt allemaal wat melodieuzer dan Los Lobos naar wie ik de afgelopen maand veel heb geluisterd. Rock, country en texmex gespeeld door vier topmuzikanten. Ik heb de Engelstalige versie beluisterd, album is ook in het Spaans opgenomen. ‘Who were you thinking off’, ‘(Hey Baby) Que Paso’, ‘Laredo Rose’ en ‘Soy de San Luis’ vormen voor mij de hoogtepunten. ‘A Man Can Cry’ vind ik persoonlijk wat uit de toon vallen. Die stem van Dough Sam op (Hey Baby) Que Paso is zo retelekker man. Je zou bijna vergeten dat dit album pas in 1990 is opgenomen.