Epische plaat. De covers zijn refreshing, eigen werk erg mooi gecombineerd vanuit raga's naar westerse poppy invloeden. Ik kan deze plaat op elk moment opzetten

Tuktak neemt de term hippiemuziek wel erg breed hier. Geen gitaren, geen zang, geen tambourijn, en 8 jaar te laat om een hippieplaat te zijn.

Dit is speelse synthesizer muziek die opvallend fijn in het gehoor ligt. De composities zijn poppy, mellow en werken lekker als achtergrond muziek. De plaat klinkt erg warm ten opzichte van bijvoorbeeld Jarre's kille stijl. Mijn planten zijn inderdaad gegroeid sinds ik de plaat soms op zet ?

Ok album. Ik las de pitchforkreview en ben het daar behoorlijk mee eens. Het klinkt allemaal erg klinisch en ik had hetzelfde idee hoe dit er inde studio uit zou zien: mannen opeen krukje die rustig een loopje meespelen. Ook het complete gebrek aan een nieuwe toonsoort maakt dat sommige nummers echt wat identiteit missen. Loopjes en synthpatches uit eerdere albums komen 1 op 1 terug en het klinkt allemaal zo ontzettend Tool dat ik vooral weer zin krijg om een andere tool plaat op te zetten. Ik hoop dat de plaat nog wat groeit, maar overdonderend vind ik het allemaal niet. De intermezzo tracks zijn zó slecht dat ik oprecht denk dat Tool de boel aan het trollen is. Jammer.