Je herkent haar iig direct. Dat geeft het geheel nog wat eigenheid.

Maar uiteindelijk klinkt een redelijk deel van dit album een beetje in m'n oren als begin jaren 00-hippe-koffietentjes/strandtent/loungetent-muziek, op een manier dat het voor mezelf net op de grens zit van wel of niet leuk. Het woord 'rock', wat als genreduiding bovenaan staat, is bij dit album iig niet het eerste wat in me op komt.

Er zijn destijds hele goede nummers gemaakt in deze richting, maar anderen roepen weer teveel visioenen op van tot leven gekomen Hed Kandi-cd-hoezen. Daar zit een dunne lijn tussen. De mindere kanten van dit album roepen ook een beetje dat gevoel op.

De relatief rustige nummers vormen wel een aardig behangetje als je ergens mee bezig bent.