Beiden ademen een soort van experimenteel electronisch gevoel, uitgaande van Baby milk snatcher.

De kennismaking met Baby milk snatcher was pas recent, en dit nummer spreekt me op het moment wel meer aan. Die gaat nog vaak gedraaid worden, met z'n mooie accoorden e.d..

En er is inmiddels al meer opgezet van dit album. Suicide kiss heeft ook iets heel aantrekkelijks, met die dreigende gitaren en dat iets opgejaagde drummetje.

Ik zit nu wat te googelen, en dit artikel over het album en alternatieve muziek uit dat tijdperk leest best leuk weg. Voor wie er wat later bij was (dat geldt sowieso voor mezelf) staat er het een en ander aan namen tussen, waar je eveneens op kunt googelen.

Pump up the volume van M/A/R/R/S zet ik, naar aanleiding van dit, ook maar weer eens op. Zo'n nummer dat ik al jaren uit het oog verloren ben.

Ik ken alleen nummers 2 en 3. Nummer 3 ongeveer een jaar, en nummer 2 pas sinds enkele weken, in beide gevallen met dank aan directe concurrenten van mezelf - ik beheer een 90's-stream die zoiets ook weleens draait. En deze twee inmiddels ook allebei.

Waarom ik hier in m'n vroege jeugd geen weet van had, komt vast enkel omdat het niet op de Nederlandse radio kwam (internetradio had je toen nog niet) en ook niet op de verzamelcd's stond die ik toen afspeelde.

Was ik er destijds wél mee in aanraking gekomen, dan had ik het vast geweldig gevonden.

Maar toegegeven: die twee nummers nestelen zich ook op 30/31-jarige leeftijd na één keer luisteren op een zeer venijnige manier in je systeem, om er vervolgens niet meer uit te gaan.

Zal Phil Wilde's invloed wel zijn.

Wat kijkt ze glazig op die hoesfoto.

Het varieert voor mezelf van 'best aardig' tot een enkel 'vier sterretjes'-nummer (en vergeleken met de gemiddelde Top 40-muziek van tegenwoordig flink boven de meute uit stekend), maar het voelt over het algemeen wat minder authentiek dan '19'. Ik voel de druk van de platenmaatschappij die er zeven jaar en vele successen later achter zit.

Ook de beste nummers van dit album zullen hier niet zo vaak opstaan als haar eerste singles.

0,5-sterretjes-waarderingen vind ik btw meer iets voor dingen van het kaliber Crazy Frog. Zelfs al houd je niet van Adele, dan verdient het nog steeds íets meer dan dat. Op z'n minst omdat er hoorbaar moeite is gedaan voor deze muziek.

T'is dat de titels/artiesten automatisch ingevoerd konden worden, anders had ik het toevoegen waarschijnlijk halverwege al opgegeven. Excuses aan de moderator die dit vervolgens allemaal na mocht gaan lopen.

Iig is Africa Express een uit de UK afkomstige non-profit-organisatie, die kruisbestuivingen stimuleert tussen muzikanten in Afrika, het Midden-Oosten en westerse landen. En zo klinkt het ook; deels Afrikaans en deels westers.

Op dit album is de naam Damon Albarn opvallend vaak te zien. Hij maakt deel uit van onder andere de eerste track, het sfeervolle prijsnummer op het album. Daarnaast valt track 11 relatief op.

Ook Bonobo en Django Django zullen bij best wat mensen een belletje doen rinkelen.

Vaak is het meer iets voor op de achtergrond dan dat er echt veel van blijft hangen, maar vakkundig gemaakt is het zeker. Mensen die weleens een zender als FIP opzetten kunnen er mogelijk wat mee.

Door de jaren heen heeft er veel van Air op gestaan, maar deze is langs me heen gegaan. Hooguit herinner ik me vaag track 2 weleens gehoord te hebben.

Een van de nummers (6) kwam verleden week in m'n Shazams terecht, want zo vanuit de verte leek het wel wat. Na het opgezet te hebben vond ik het gewoon prima maar gebeurde er verder niet heel veel bij me, en voor de rest gold dat ook. Het is een fraai geproduceerde verzameling liedjes waar op het eerste gehoor weinig aan lijkt te mankeren, maar die niet beklijft.

Jammer, met vroege albums in het achterhoofd. Die niet wezenlijk anders klinken, maar waar nummers tussen zaten met een zogenaamde 'x-factor'.

Misschien is de muziek oppervlakkiger dan 'ie lijkt, óf juist zo intelligent in elkaar gezet dat het me boven de pet gaat. Is ook een mogelijkheid.

Zet hem gewoon op als je een boek aan het lezen bent of zo. Veel van de nummers zijn daar uitstekend geschikt voor.

Aansprekende hoes, btw.

Ik ken op het moment dat ik dit tik enkel Keep me alive (komt weleens op Studio Brussel langs). Het gitaarspel doet me wat aan Alpha beta ga van Air denken. Vooralsnog lijk ik de enige die het opmerkt. Erg leuk nummer, iig.

Van de eerste singles ben ik alvast niet heel wild. Er mist 'iets'.

Terwijl ik wel een liefhebber ben van diverse oudere singles van hen.

Wel vind ik de bedoelingen van de groep, die ze wat dit album betreft hebben uitgesproken, heel goed. Dat ze 'gewoon leuke', goed gemaakte popliedjes terug proberen te brengen.

Chinees-Indisch Restaurent en Een Chinees worden hier wel gemist, hoor. Net als meerdere tedere kerst-songs.

Maar ja, die waren er in 2008 nog niet.

En 12 blijft topvermaak, zeker met de clip erbij.

Maar eigenlijk is álles wat die mensen maken leuker met droge Ed in beeld, met zijn 'ik heb geen idee wat ik hier sta te doen maar misschien vinden jullie het wel leuk'-blik, en z'n altijd lachende vrouw ernaast.

Trouwens, inmiddels 34 jaar in de muziek. Ondanks het hoge cult-gehalte van het geheel (in ieder geval de relatief recente dingen), toch respect ervoor.

Zo, deze ging er goed in, destijds. Dit schijfje kwam toen precies op het goede moment uit, aangezien ik toen best wel into dit soort muziek was. Basement Jaxx draaide ik al veelvuldig, en dit klonk in m'n oren als een meer punky neefje ervan. Met een snufje Stereo Mc's erdoorheen.

Anno nu voel ik me minder aangetrokken tot een dergelijke typisch 'mannelijke' ondertoon dan toen, wat dat betreft zijn de eerste twee (wat liever klinkende en toen al bestaande) Basement Jaxx-albums duidelijk beter bewaard gebleven in huize TNF, maar met enig skippen valt er nog steeds wel wat op te vinden.

De huidige favorieten zijn nog dezelfde als die van toen: De singles + The snow en Face in a cloud. De rest valt er voor mezelf een beetje bij weg. Wel bestaan er van Turned away en The things remixen die ik al vanaf dag 1 behoorlijk vaak draai, respectievelijk de 'Audio Bullys Remix' en de 'Audio Bullys Janitor Remix'. Zéker die eerste.

Hun tweede album heb ik ook nog geprobeerd, maar 'voelde' ik op de een of andere manier niet echt, het behoorlijk leuke singletje met Nancy Sinatra wat eraan vooraf ging ten spijt. Die gaf in eerste instantie veel hoop qua wat er zou volgen. Maar bij dat album leek het uiteindelijk net alsof ze zich te bewust probeerden te conformeren aan wat het publiek van ze verwachtte. Qua stijl in de basis hetzelfde als deze cd, maar met minder 'x-factor'.