Ben L'Oncle Soul is het bekendst van zijn Seven Nation Army-cover van 15 jaar geleden. Voor zover ik weet staan hier geen covers tussen.

Im Gøød blijft het beste hangen, en wordt nogal opgetild door de fraaie stem van Adi Oasis, die er na zo'n anderhalve minuut bij komt. Verder is het degelijk gemaakte, sensuele hiphop/soul.

Een dergelijke omschrijving, met of zonder het woord hiphop erbij, kan je eigenlijk voor de meeste nummers gebruiken. Maar er zit ook een flirt met reggae/dub tussen (The Walls).

De nummers zijn vooral prettig om naar te luisteren en fijn voor op de achtergrond, en hier en daar valt wat meer op. Het is iig een verzorgd vervaardigd geheel.

Zijn stemgeluid doet hier en daar aan Outkast denken - en nummer 11 ook muzikaal gezien. Mensen die plezier beleven aan de eerste van Gnarls Barkley, kunnen misschien ook wat met dit album. Ondanks het vrij tijdloze karakter is de sfeer relatief Y2K/jaren 00, en dan de wat subtielere kant ervan.

En gelukkig zijn de tracks nog steeds googlebaar als je de ø's 'normaal' typt.

T'is dat de titels/artiesten automatisch ingevoerd konden worden, anders had ik het toevoegen waarschijnlijk halverwege al opgegeven. Excuses aan de moderator die dit vervolgens allemaal na mocht gaan lopen.

Iig is Africa Express een uit de UK afkomstige non-profit-organisatie, die kruisbestuivingen stimuleert tussen muzikanten in Afrika, het Midden-Oosten en westerse landen. En zo klinkt het ook; deels Afrikaans en deels westers.

Op dit album is de naam Damon Albarn opvallend vaak te zien. Hij maakt deel uit van onder andere de eerste track, het sfeervolle prijsnummer op het album. Daarnaast valt track 11 relatief op.

Ook Bonobo en Django Django zullen bij best wat mensen een belletje doen rinkelen.

Vaak is het meer iets voor op de achtergrond dan dat er echt veel van blijft hangen, maar vakkundig gemaakt is het zeker. Mensen die weleens een zender als FIP opzetten kunnen er mogelijk wat mee.

De eerste track hapt in ieder geval lekker weg op een lome zomerdag, en die krijgen we komende week een paar.

Er zit een gitaar in, die wat aan de geluidstapijtjes van acts als Khruangbin doet denken. Of, heel lang geleden: The Shadows (maar dan moderner). En dat geluid komt ook elders op deze EP voor, maar die andere nummers zijn wel iets minder sterk.

En verder zit er wat gebrabbel in het Italiaans overheen.

Het is in ieder geval prima behang voor op de achtergrond, als je ergens mee bezig bent.

Dit is alleen al vanwege Golden Tree de moeite waard; een wat duister technonummer dat meer 'luistermuziek' is dan iets om echt op te dansen. Hoofdtelefoonmuziek.

De rest lijkt vaak wel wat op Golden Tree, maar het heeft niet dezelfde herhaalwaarde en je vergeet al snel dat je het überhaupt op hebt staan.

Productioneel is het geheel wel mooi gemaakt. Regelmatig doet de prettig droge en minimalistische muziek (het is geen muziek die je met oorverdovende 'loudness wars' opgedrongen wordt) denken aan best wat muziek die hier in 2005/2006 via een of andere Underground FG-dj-mix mijn kant op kwam. Hip kan je het iig niet noemen.