(reactie op ander bericht)



Beiden ademen een soort van experimenteel electronisch gevoel, uitgaande van Baby milk snatcher.

De kennismaking met Baby milk snatcher was pas recent, en dit nummer spreekt me op het moment wel meer aan. Die gaat nog vaak gedraaid worden, met z'n mooie accoorden e.d..

En er is inmiddels al meer opgezet van dit album. Suicide kiss heeft ook iets heel aantrekkelijks, met die dreigende gitaren en dat iets opgejaagde drummetje.

Ik zit nu wat te googelen, en dit artikel over het album en alternatieve muziek uit dat tijdperk leest best leuk weg. Voor wie er wat later bij was (dat geldt sowieso voor mezelf) staat er het een en ander aan namen tussen, waar je eveneens op kunt googelen.

Pump up the volume van M/A/R/R/S zet ik, naar aanleiding van dit, ook maar weer eens op. Zo'n nummer dat ik al jaren uit het oog verloren ben.

Gethsemane klinkt uitstekend, het heeft veel wendingen maar klinkt toch nog pakkend. De vocalen doen vaag aan 90's-band Supergrass denken (maar dan gerijpter).

Het is zo'n soort nummer dat mogelijk doorgedrongen was tot de massa als het vier of vijf decennia eerder uit was gebracht. In de Top 2000 staan hier en daar nummers met vergelijkbare kenmerken. Alleen gaan de mainstream-kanalen anno nu niet meer achter zo'n nummer staan. En je kunt er ook geen lollige TikTok-dansjes op doen.

Het nummer is nogal lang, maar dat zit me niet in de weg. Inderdaad opvallend dat ze er een single van hebben gemaakt. En de rest varieert ook van 'iig over de drie minuten' (de hedendaagse norm is minder dan dat) tot 'ontzettend lang'. Achttien minuten hoeft niet, maar een beetje de tijd nemen mag wat mij betreft best.

Een nummer als After hours heeft aantrekkelijke geluiden, maar ik vermoed dat ik het (net als andere nummers op dit album) liever had gehoord zonder vocalen. Of met wat diepere/vollere zang met wat minder filtertjes eroverheen.

Die flinterdunne, hoge stem doet denken aan die van Tame Impala.

Ik kan me zo voorstellen dat ik een instrumentale versie van hetzelfde nummer regelmatig op zou zetten.

Jazz die in potentie leuk is voor mensen die van nature vertrouwd zijn met electronica. Het lijkt inderdaad een analoge vertaling van genres als drum 'n bass.

'Fort' was de ingang naar dit album, met dat huppelende basje dat eronder zit. Maar er is meer op te vinden, zoals het dreigend opbouwende klankpalet van Murmuration.

Liefhebbers van dit kunnen ook het werk van Yussef Dayes/Yussef Kamaal uitproberen (begin bij 'Othello' en ga van daaruit verder).

'Is Rob goed genoeg' heeft een intrigerende tekst. Zelfs mij (in de regel geen tekstenluisteraar) valt 'ie op.

Het scheelt dat het Nederlandstalig is, en dat dat wat directer binnen komt dan Engels.

Puur tekstueel deed het ergens denken aan XTC's Making plans for Nigel; weliswaar Nederlandstalig en met heel andere muziek eronder. Iig wordt er in beide nummers gezongen over een of andere knul met een tamelijk grauw bestaan. In z'n totaliteit heeft het een Spinvis-feel.

En zo blijkt er nog wel meer op te staan dat positief de aandacht trekt, en dan steeds meer om de tekst dan om de muziek. Die is overwegend minimalistisch, heeft een jaren 80-tintje (soms roept het vage herinneringen op aan oude computerspelletjes) en is vooral ondersteunend.

Z'n verleden in de jeugdzorg verbaast me niks.