Dit werd me elders aangeraden, bij een of ander onderwerp over late 80's-rock (Pixies en dergelijke). Of eigenlijk: een bepaald soort naturelle energie die die nummers van vroeger hadden, en die de topicstarter anno nu mist. Na een vraag van mijn kant over hedendaagse acts met vergelijkbare eigenschappen (het hoeft voor mij ook niet zo plastic, en je weet nooit waar andere users nog mee aan komen zetten), kwam deze naam bovendrijven.

Het klinkt iig niet slecht, en probeer sowieso 'Under your reach' eens uit. Het nummer heeft fijne drums die iets dwingend hebben, en er zitten op sommige momenten riffs in die het erg herkenbaar maken.

Ook 'Like you'll lose' heeft iets aantrekkelijks, en opnieuw dat dwingende drumgeluid.

Als je het allemaal achter elkaar hoort, had de noise wel wat meer afgewisseld mogen worden met wat kalmere geluiden. Zodat het geheel wat meer zou ademen.

Een op jonge leeftijd vrij prominent aanwezig verzamelalbum, al had ik hem zelf niet. Vele jaren later is 'ie voor 1 euro of zo alsnog ergens vandaan gevist. Voor in het archief, zeg maar.

2 x Right Said Fred, en 2 x The KLF. Misschien waren de rechten relatief goedkoop.

2 Unlimited en Sl-2 zijn sowieso ingekort, ook ten opzichte van de radioversies. Zonde, maar zo konden er wel 22 nummers op gepropt worden. Op jonge leeftijd had ik al het idee dat er iets niet klopte ten opzichte van hoe ik ze kende.

De track van Gordon is altijd standaard geskipt.

En muziek van R. Kelly (in dit geval relatief vlot klinkend) kon in 1992 nog schaamteloos opgezet worden.

De berichten hierboven deden leuke, speelse muziek vermoeden. En de gelinkte profielen hierboven, van mensen waarvan verwacht wordt dat ze dit leuk zouden kunnen vinden, zijn qua muzikale invulling niet heel doorsnee.

Ja, het geheel heeft inderdaad iets speels, in de zin van 'lekker een beetje rommelen met leuke geluidjes'. Maar de nummers gaan vaak niet echt ergens heen. Ook de track met Armand Hammer niet, terwijl die act best tot wat in staat is.

Het is geen lelijke muziek, maar er echt warm van worden? Nee.

Dit album is gevuld met sfeervolle gitaarmuziek die zich grotendeels donker en dreigend voorsleept; deels met electronische elementen. Het is een album dat vooral laat op de avond zal werken - en op een druilerige dag in november waarschijnlijk beter dan op het moment dat ik dit tik (hartje zomer, ver in de 20 graden).

Het is in ieder geval een verzorgd klinkend geheel dat zeer gedetailleerd geproduceerd is. De wat dunne vocalen hadden wel iets meer karakter mogen hebben.

Begin met 'See unit'; dat nummer is erg sterk en het meest pakkend.

Een onspannen klinkend album met een fijne losse 'live'-feel, al is het dat niet. Het is iig typische 'muzikantenmuziek' vol subtiele arrangementen.

De funky en relatief poppy tweede track trok me het album in. Track 1 is rustiger en gaat ook nog vaak opstaan, en de nachtelijk klinkende laatste track valt ook op.

Over de gehele linie lijkt de bovengemiddeld positieve luisterervaring wel meer aan de som der delen te liggen, dan aan individuele tracks.