Dit is dus zo'n plaat, misschien wel DE plaat, die je knijterhard op moet zetten in de cabrio op een mooie zonnige dag ... ik kan hier zo blij van worden. Hoewel ik in 1e instantie toch wat baalde van de crappy geluidskwaliteit, moet ik nu toch onderkennen dat de "ambiance" veel toevoegt. Beste uitgave van DP wat mij betreft ... 1 grote happening met al hun al geweldige platen, soms wel 3 of 4 nrs door elkaar gemixed tot de ultieme orgy

Lastig album. Staan natuurlijk best een paar leuke plaatjes op, maar 't mist over 't geheel toch wat kwaliteit en creativiteit. Technologic is wat mij betreft 't hoogtepunt, wat overigens op Alive 2007 nog 10x dikker overkomt overigens in die live ambiance en workshop mixing

Tja, de plaat nu best vaak geluisterd, maar toch niet met zoveel plezier als verkondigt werd door de hype. De hype is dan ook totaal averechts bij mij geschoten. Misschien moet ik er ook nog in groeien, maar ik vermoed van niet. Meestal vind ik een album eerst slecht om 'm vervolgens in m'n top 10 te zetten. Dat zijn dan complexe meester platen.

Maar dit album pakte ik meteen vrij makkelijk op, maar groeit te weinig. Gewoon matig, ook niet slecht. Er zit verder zo weinig verrassends in. Ik vind 't voorspelbaar en saai bij vlagen. De ballade achtige nummers vind ik helemaal verschrikkelijk. Love songs met een robot stemmetje werkt bij mij schijnbaar totaal niet. Alleen air is er vooralsnog mee weggekomen

Wel heb ik direct de link gelegd met Air. Ik krijg meteen 't gevoel dat die 2 samen eens wat moeten maken.

Hoogtepunt is voor mij toch Giorgio by Moroder. Dit is verrassend, een beetje maf, maar erg lekker en goed in elkaar gezet. Daarbij krijg ik echt 't gevoel dat er creativiteit in zit. Het enige nr waarbij ik, zoals voorheen wel vaker, 't gevoel kreeg van men die Daft Punk zijn zo geniaal.

Verder vind ik Give life back to music en Lose yourself to dance lekker en kabbelt Get Lucky ook nog steeds lekker door.

The Game of Love - verschrikkelijk saai en voorspelbaar. t funky beatje en gitaartje is lekker, maar die stem verneukt 't compleet imo.

Within - is net Celine dion met een robot stem. Als je denkt dat 't niet erger kan ...

Instant crush - ik herken teveel andere nrs hierin. Saai weer dus.

Touch - nog niet, maar misschien dat ik hier nog in kan groeien.

Beyond - Ja hoor heb je weer 't zelfde idee. Funky ritme met Warren G & Nate Dog Regulate erin verwerkt met wederom dat trieste klote robot stemmetje. Niks nieuws wederom en komt op mij goedkoop over.

Motherboard - Tja ...

Fragments of time - Echt zo pulpy.

Doin it right - zucht, het zal wel persoonlijk zijn maar het doet mij geen fluit.

Contact - redelijk, maar ook weer net te pulpy om er lekker op los te gaan.

Kortom, voor mij het slechtste album wat ze gemaakt hebben. Ik vond Tron dan beter. Allemaal net wat te voorspelbaar met continu 't gevoel dat 't covers zijn van de oude funk / disco platen. Daar zul je dan misschien van moeten houden.

Heerlijk album wat mij betreft. Voor een film geschreven, maar wat mij betreft ook heerlijk zonder de film. Zitten mooie en goede opbouwen en melodieën in met de welbekende DP sound, gemixed met meer organische symfony sound. Ik vind 't het eerlijk gezegd wel verfrissend om DP eens op een andere manier te horen. Erg geslaagde fusie wat mij betreft en toch al veel gedraaid. Heerlijk om op weg te spacen en/of te werken

Ben 't er wel mee eens dat (te) veel nrs wat aan de korte kant zijn.

Reconfigures is ook goed te pruimen trouwens

Niet alle nummers zijn even sterk. En er was een amateur competitie op Indabamusic waar zo 10 nummers beter waren wat mij betreft
https://beta.indabamusic.com/opportunities/tron/winners

Vind 't sterk beginnen en dan toch wat afzakken in wat middelmatige malaise. Hoogtepunt is voor mij toch nr 1, Derezzed [The Glitch Mob Remix].

Tja ... Laat ik voorop stellen dat ik best wel een beetje fan van Sandra ben. Ze heeft een unieke klank en stem. En dan doel ik niet eens nationaal, maar wereldwijd.

More was een mooie cover. Zodanig omgetoverd dat 't een heel nieuw nummer werd. Bovendien haar eigen werk en niet van die pipo's van The Voice die werkelijk alles weten te verkrachten.

Daarna werd 't imo een stuk minder. Het was een "Sandra invulling met 't zelfde trucje". Nog steeds mooi en interessant dankzij haar stem, maar daar ontstonden bij mij de eerste irritaties. En dan doel ik met name op herhaling. Met elke cover die volgde begon ik m'n interesse te verliezen.

Nu met dit album wordt 't alleen maar bevestigd eigenlijk. In zo'n korte tijd mag je misschien ook niks verwachten, maar dat neemt niet weg dat er heel veel gemiste kansen te horen zijn.

Voorop gesteld de productie. Haar stem is mooi opgenomen, maar alles eromheen komt op mij wat moffelig en gesloten over. Niet ruimtelijk. Lang niet zo goed als 't zou kunnen. Je hoeft Ben Howard - Keep your head up maar op te zetten en te vergelijken om 't verschil te horen.

De composities zijn wel heel erg "mannetje op de straat met een keyboard" achtig. Erg saai en inspiratieloos. (En dan doel ik niet op Sandra's stem, die is prachtig).
Als je 11 nummers gaat maken moet je gewoon zorgen voor meer variatie, spanning en creativiteit. Dit is nog net geen repeat met vergelijkbare akkoorden.

Sandra zal haar stem ook wat creatiever moeten gaan toepassen. Ze maakt te vaak dezelfde bruggetjes en overgangen waardoor 't mij wat gaat vervelen en irriteren.

Dan de nummers.
01 - Venus: Kende we al. Productie iets getuned en dat is 't. Tov 't origineel geen verbetering of toevoeging imo.
02 - K.y.h.u: Eigenlijk een beetje hetzelfde. Iets spannendere invulling omdat het ritme en overgangen meer afwijken van 't origineel. Maar geef mij maar 10x 't origineel.
03 - Sing it back - Passende cover aangezien moloko en Sandra wel een beetje in 't zelfde straatje zitten. Leuk alternatief, maar gaat me na 1.5 minuut ook wel weer vervelen, met name door gebrek aan ontwikkeling.
04 - Jolene: Wat mij betreft de beste toevoeging op 't album. Andere aanpak, ritme, overgangen en invulling qua zang.
05 - Night like this: Gaap. Ik begin vanaf dit punt echt m'n interesse te verliezen. Origineel alleen maar verkracht imo met matige compositie en productie. En 't origineel kan me al niet zo heel erg boeien - zal ook meespelen.
06 - Beggin: Idem,
07 - New Age: Idem
08 - Ben: Ik wordt weer beetje wakker. Niet door de geweldige productie, maar warempel, zowaar weer een iets ander ritme en compositie. Zit zowaar wat groove in.
09 - Time in a bottle: Verkeerde keuze. Slechte cover. Voegt niks toe.
10 - More: T.o.v. 't origineel de enige cover die echt een heel nieuw nummer geworden is dankzij Sandra's interpretatie. Bovendien imo ook een heel stuk beter dan 't origineel ooit geweest is (toch 't doel van een cover imo - iets beter maken). Jammer dat 't qua productie nog zo "amateur op een keyboard" overkomt.
11 - Love you less: Eigen nummer.. Ik vind 't zelf niet erg spannend of boeiend, maar het is op zich wel lekker dat je 't niet gaat herleiden naar een origineel wat een stuk beter is

Het is zonde dat zo'n mooie stem gewoon uitgemolken wordt omdat ze nu moet scoren ipv de tijd te nemen voor "echt" iets goeds. Ik hoop dat ze hierna meer haar eigen weg gaat en die pipo's die haar nu begeleiden vaarwel zegt en zich dan focust op 't echte werk, want het talent is er echt wel.

Kritische noot richting Sandra: Geef de band ook wel tijd en ruimte om eens een bruggetje of solo te doen (zoals bij Jolene). Het is soms vermoeiend om non-stop de stem te horen. Adele heeft daar imo soms ook last van. Dat geeft wat meer variatie en spanning in een nummer. Niet dat 't met deze productie qua band veel beter was geweest.

@Stickmars: Prima, maar eerst laten zien. Dat ze veel "zou kunnen" kan op zich iedereen wel horen denk. Alleen niet met deze pino's van producenten. Je kunt niet ontkennen dat 't veel beter kan dan dit. Laat ons 't dan ook als zodanig beoordelen Of moeten we op potentie gaan beoordelen?