Daft Punk - Human After All (2005)

Normaal gezien in mei.
Hier zijn de eerste 15 seconden als een oneindige loop: Klik!

Lastig album. Staan natuurlijk best een paar leuke plaatjes op, maar 't mist over 't geheel toch wat kwaliteit en creativiteit. Technologic is wat mij betreft 't hoogtepunt, wat overigens op Alive 2007 nog 10x dikker overkomt overigens in die live ambiance en workshop mixing

Beste nummer voor sommigen is waarschijnlijk on/off

Een album dat bij zijn release en tot op de dag van vandaag erg onderschat werd/wordt. Hetzelfde kan je ook zeggen over 'Always Outnumbered, Never Outgunned' van The Prodigy, dat ongeveer in dezelfde periode uitkwam. Beide albums zijn niet het beste werk van de bands, maar ik vind het nergens vervelend worden.

Het titelnummer hier vind ik echt briljant, Robot Rock ook. The Prime Time Of Your Love, Television Rules The Nation, Steam Machine, Make Love en The Brainwasher zijn prima, uitstekende tot zelfs fantastische nummers.

Technologic is een fijn, aangenaam tussendoortje dat ik toen het uitkwam (ik zat toen in het 1ste middelbaar, nostalgie...) erg leuk vond, maar nu kan ik het niet veel meer aanhoren want na een tijdje wordt hij toch wel irritant.

Volledig mee eens, Johnny Marr!

Waarschijnlijk mijn favoriete album van het duo. Dit album blijft tot op de dag van vandaag het meest nu klinken.

Mijns inziens de muzikaal minste en meest op de wens vd toenmalige consument gerichte plaat van ze. Mijn robo-kop eraf als ze dat zelf niet ook vinden. Robo-Rock diepe ellende, vreselijke track.

Meer een afgeraffeld, in 3 weken geproduceerd albumpje dat hun toenmalige platenmaatschappij nog van ze tegoed had, voordat ze hun contract konden verscheuren.

Vroeger hè, in die goeie ouwe tijd, toen was het nog makkelijk, toen werd een nummer gewoon vernoemd naar de belangrijkste refreinregel, dus als je dan de titel zag herkende je het nummer meteen en kon je het gelijk meezingen. Maar toen kwamen dus al die psychedelici met hun lange haren en hun rare sigaretjes, en prompt kregen nummers titels die in het refrein of soms zelfs in het hele nummer niet meer voorkwamen. Ik bedoel maar, Space oddity, Immigrant song, Firth of fifth, Unfinished sweet, Bohemian rhapsody, Sketches of Spain, Suedehead, Smells like teen spirit, dat is toch wel wat anders dan I can't get no satisfaction en Smoke on the water en Blitzkrieg bop, toch? En dan heb ik het nog niet eens gehad over Elderly woman behind a counter in a small town ! Dus voor een mens op leeftijd zoals ik is het soms knap lastig om me te herinneren welk liedje ook al weer bij een bepaalde obscure titel hoort ("Mooi nummer is dat hè?" "Wacht even, hoe gaat dat ook al weer? Ik moet het eerst even horen").
        Om de een of andere onverklaarbare reden heb ik daar bij dit album totaal geen last van.
        Los van die "teksten" bestaat elk nummer van dit album in mijn ervaring uit precies één riff, en bijna elk nummer klinkt alsof de mannen van Daft Punk die ene riff tot aan de grens van de verveling wilden gebruiken, om dan vervolgens óver die grens heen te gaan en de riff tot voorbij het aanvaardbare uit te melken. En waar mij dat de eerste keren al halverwege het album ontzettend ging tegenstaan, kan ik er inmiddels niet alleen de lol wel van inzien maar heeft het ook een zeker verslavend effect op mij, alsof ik in slaap word gewiegd zonder dat ik doorheb dat het hier eigenlijk om hypnose gaat. Merkwaardig hoe een plaat die niet uitblinkt in variatie toch nergens gaat vervelen. De kracht van een ultieme riff, of het meesterschap van Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo?

Minste album van het duo. De meeste tracks klinken nogal vlak en ongeïnspireerd en zeuren maar een beetje door. Slecht is het niet maar men heeft zich er nogal makkelijk afgemaakt, met een nijpend gebrek aan memorabele songs. En net als op het vorige album eindigt de boel met een vreselijk saai en langdradig nummer, in dit geval Emotion.

Duidelijk hun minste album, de titel is waarschijnlijk ook een soort excuus van de heren aan hun publiek. Wij zijn ook maar mensen, gezwicht voor platenbazen en geld om dit af te moeten leveren.

Je vergeet Random Access Memories

Ik begrijp wel waarom de meesten dit hun minste album vinden. In mijn ogen is dit zeker niet hun minste, wel hun minst toegankelijke. De gemiddelde luisteraar oordeelt over Daft Punk als commerciële dance-act. En in principe zijn ze dit ook, maar als je hun plaatst in de house-techno scene waarin ze als groep, maar ook individueel sterk vertegenwoordigd zijn, is dit album best goed.

RAM is daarentegen een popplaat bedoelt voor het grote publiek en wijkt sterk af van hun roots.

RAM is een popplaat maar ook gewoon een betere plaat dan deze. Gelukkig zijn artiesten niet verplicht in het gareel van 1 genre te blijven.

Homework en Discovery staan gewoon 2 niveaus boven dit album. Terwijl zeker homework niet de intentie had om commerciële singles af te leveren. De niet-singles zijn op die beide albums ook gewoon erg goed, terwijl het hier een lauwe hap is.

Zelf niet akkoord, maar ik vermoed dat ik de uitzondering hier ben.
RAM ervaar ik als een matige door het label verplichte popplaat, die het hoofdstuk moest afsluiten. Maar door de keuze als concept om alles analoog te maken en teveel te werken met gastartiesten die hun stempel willen drukken, gaat een groot deel van de sterkte van de band verloren. Tron vond ik dan een stuk sterker en geïnspireerder.

Homework en Discovery zijn praktisch niet te evenaren.
hun debutalbum Homework had inderdaad volgens mij niet de intentie de pop-luisteraar te bereiken, maar slaagde hier wel in.
Discovery (mijn favoriet) zette duidelijk in op de twee markten, de dance-scene alsook de radioscene en ze slaagden hier perfect in.

In mijn ogen lijken Thomas en Guy-Manuel op Human After All bewust te kiezen om zich terug meer te richten op de dancescene. Ik denk niet dat ze de intentie hadden Steam-machine of the Brainwasher op de radio te horen. Voor de club is het echter zeer geschikt.
Technologic, de toch meer geschikte radio-single werd destijds door heel wat dj's in hun set verwerkt.

Het is trouwens ook opvallend dat in hun Alive 2007 de nummers van dit album vaak de basis vormen van hun nieuwe versies.

Mijn favorieten op dit album zijn toch wel Make Love (top 10 Daft Punk sowieso), Robot Rock (uniek in zijn soort) en Emotion (robot-emotie zoals enkel zij het kunnen)