Eindelijk! BT, één van de grootmeesters op het vlak van electro, is terug met een deftig album na vele jaren ge-experimenteer dat ik niet altijd kon smaken. Elk nummer heeft hier een eigen flavour en de focus ligt toch op invloeden uit orchestrale synthpop en de origins van electro (Vangelis invloeden). Dit is overduidelijk met nummers als Kintsugi en het sublieme Paper Chairs (hoogtepunt van het album), die bijzonder goed in het oor liggen. Confunktion werkt dan weer met funky ritmiek. Met Laurel Canyon Night Drive zweef je dan weer letterlijk weg van deze wereld. BT haalt opnieuw alles uit de kast op het vlak van sonische effecten. Enkel een mainstream nummer als Stratosphere valt hier wat uit de toon. Wat mij betreft is Metaversal het soort muziek waar je naar moet luisteren als je echt van electronische muziek in al zijn facetten houdt. Sterk album. Knieval.

De miskoop van mijn leven dacht ik toen ik snel BT's This Binary Universe kocht... En inderdaad, deze CD zat vol experimentele nummers die een volledige trendbreuk waren met zijn vorige cd's die populaire electro genres aanpakten. Hier moet je de knop toch omdraaien en je instellen op een heel andere BT. Dat deed ik toen niet en weg in de kast ging deze CD met een diepe zucht van teleurstelling. 15 jaar later na even afstoffen dan toch nog eens een kans gegeven en wat blijkt... ik kan deze CD nu veel beter waarderen.

Even terug in de tijd... Ik ben in de jaren '90 opgegroeid met de opkomst van de electronische muziek en ben vrij snel naar trance beginnen luisteren, zowat in de periode van Age of Love. BT ontdekte ik in de VS in 1998, toen ik in New Orleans in een Virgin Megastore door allerlei cd's snuisterde, met de bedoeling om een stukje electro-cultuur naar Europa mee te brengen. Dit werd de geniale CD "IMA" uit 1995, die mijn muzikale smaak heel erg beïnvloedde. BT ben ik sindsdien een genie blijven vinden en ben hem blijven volgen. Armin en Tiësto, dat klonk makkelijk en commercieel. BT, dat klonk vindingrijk en complex... Tot en met 2005 kocht ik zowat alle vinyls en CD's van hem.

Misschien was ik zodanig gewend aan BT's eerdere werk dat ik maar niet kon wennen aan de nagenoeg beatloze TBU cd. Nu ik opnieuw mijn muzikale held aan het werk hoor, heb ik zijn zoektocht naar nieuwe muzikale grenzen en concepten beter begrepen. Als een rups die vlinder wordt, gaat BT hier ook door een transitie die hem op nieuwe gronden moet brengen. In TBU neem je zijn hand vast en volg je hem op die reis. Doe je dat niet dan zie je enkel het startpunt en de bestemming, en niet wat daartussen in ligt.

Ik vind het openingsnummer erg goed, doet me wat aan de betoverende Sigur Ros melodieën denken. Ook de Oosterse invloeden in Internal Locust zijn erg mooi. The Antikythera Mechanism is dan weer spannend opgebouwd en relaxed. Allen nummers waarvan je niet weet waar ze jou als luisteraar naartoe zullen brengen en met soms onverwachte twists. De volle 5 sterren zal dit nooit krijgen, maar met een beter inzicht raak ik toch aan 3,5*