In de lijn van Schillers vorige albums. Ik heb de man live in Trier gezien in het voorjaar en het was s-c-h-i-t-t-e-r-e-n-d. Wie de kans heeft om een optreden mee te pikken, zeker doen. Het doet Jean Michel jarre achtig aan, met lichtshows e.d. De man zelf is ook enorm sympathiek... je ziet dat die man muziek maakt voor de muziek en niet voor het geld. Hij treedt tussen 2 en 3 uur op. Mijn bewondering voor Schiller nam vooral toe met het "Tag und Nacht" Album; met "Atemlos" doet hij het wat commerciëler en de melodieën zijn simpel, maar ze werken steeds.

Ik ben niet erg onder de indruk. Het is goed om nieuwe artiesten te promoten maar dan moet ze wel iets meer in haar mars hebben. Een mix van ragga en R&B spreekt altijd wel aan en klinkt altijd goed. Er zit een beetje Erykah Badu in, een beetje Lauryn Hill, maar te weinig inbreng van een artieste die zich nog moet profileren. De kans is groot dat ik me bij bepaalde platen over enkele jaren afvraag van wie dit nou weer was. Nummers als Black Part Love en Just Because I Do had ik veel meer willen horen. Dit zijn pas nummers die relevant zijn. Slecht vond ik het niet, goed evenmin.

De zomer komt eraan. Sergent Garcia komt naar Couleur Café en brengt zijn trompetten, combo en zonovergoten muziek mee. Semilla Escondida is een mooi staaltje van wat Garcia allemaal kan. Zijn mix van reggae en salsa doet wonderen en haalt zelfs de meest gedeprimeerde mens uit zijn grijze bestaan. De cocktail begint met het happy "long time", het geëngageerde "Revolucion" (kippenvel!!!!), maar de rollercoaster gaat maar door met het ene goede nummer na het andere. Een super album als je wereldmuziek hoog in het vaandel draagt.

Toch nog eens een kans gegeven. Dit was immers één van de belangrijkste electronische debuutalbums van 2023. Hoewel ik het allemaal wat beter vond klinken dan de eerste keren (ja, soms moet je een album vele malen beluisteren vooraleer het wat met je doet) zal dit nooit een favoriet worden. Uiteindelijk vind ik Si Te Portas Bonito het beste nummer van het album, gevolgd door Estacion Esperanza. Portas Bonito klinkt veel zuiverder en dansbaarder dan andere nummers op het album, die vaak experimenteel en ongestructureerd klinken zoals Vajkoczy en How Music Makes You Feel Better. Kourtesis weet wel een eigen sound uit haar mouw te toveren, maar veel langetermijnswaarde hoor ik er niet in.

Solarstone's negende is zijn meest diverse album geworden en vormt volgens zijn zeggen een reflectie over de emotionele rollercoasters die hij in de voorbije jaren doormaakte.
Van Solarstone zijn we doorgaans beats gewend. Dit is hier wel anders. Het openingsnummer Shivelight gaat voor een breakbeat symfonie, iets wat we niet gewend zijn van hem. Ook Boy is zo'n nummer. Het titelnummer Innermost, niet meer dan een pianosolo ontdaan van beats, is een ongewone track in zijn oeuvre.

De betere nummers zijn voor mij de opvallend sterke vocaal ondersteunde nummers met Clara Yates en Evan Henzi. Van hogere kwaliteit dan de meuk die je tegenwoordig hoort. Het eerste, My Sacrifice, is vocal trance met een beklijvende melodie (mijn favoriet op dit album!), het tweede (Underground) klinkt dan meer als melancholische pop. Ook nog even een vermelding voor Over the Moutains, als single uitgebracht bij de betere digitale downloadboer, die verder bouwt op een kinderwijsje. En zo komt Solarstone na dertig jaar carrière (al sinds 2006 solo weliswaar) opnieuw met een heel deftig album af. Minder trancy en dansbaar als gewoonlijk, maar nog steeds even mooi uitgewerkt.

Betoverend mooi . De CD is het fijnste geschenkje waarmee ik mezelf verwend heb dit jaar. Nagenoeg elk nummer is goed. Meteen ook één van de sterkste cd's die ik dit jaar gehoord heb. Wat Stefanie Callebaut zingt is onbegrijpelijk, maar haar stem die doorheen het waas van etherische keyboard-gedreven achtergrondmuziek spookt is meer dan fijn. Gold en Midnight Hour zijn zonder meer geweldig om naar te luisteren. Black Video is het nummer dat iedereen kent maar persoonlijk een beetje overroepen (of grijsgedraaid?). Feit is dat SX door de inbreng van keyboardwerk zowel dansbaar als luisterbaar is. Muzikale climaxen (denk nu maar eens Black Video) worden niet vergeten.

Ik zou die band nu ook dolgraag live zien en dat zal als inwoner van Kortrijk zelf heus niet zo moeilijk zijn denk ik