Hm, als tevens eerste-uur-fan van Perfume Genius ben ik dan juist weer een beetje teleurgesteld in deze plaat. Ik denk dat het werk van Hadreas in grofweg drie categorieën in te delen valt, te weten desolaat en minimalistisch (eerste twee albums), avontuurlijk met ruige randjes (Ugly Season; delen van Too Bright en No Shape), en tot slot verfijnde sophisti-pop (Set My Heart on Fire; andere delen van Too Bright en No Shape). Hoewel de emotionele connectie met zijn eenzame slaapkamerpoptijdperk altijd het sterkst zal zijn bij mij, werd ik ook heel blij van de momenten waarin Hadreas zijn tanden liet zien. Ugly Season blijft dan ook verreweg zijn sterkste worp sinds zijn tweede album voor mij.

Deze plaat valt helaas dan weer terug naar de laatste categorie: het is gepolijst en verfijnd maar ook nogal vergeetbaar. Ik denk dat dat komt doordat deze stijl wat mij betreft het minst goed past bij zijn vrij minimalistische songwriting. Perfume Genius is geen artiest die schittert in het vinden van onverwachte akkoorden of melodieën. Dat hoeft ook niet, maar voor de memorabelheid helpt het wel als je ofwel op emotioneel vlak overtuigt door je liedjes simpel aan te kleden, ofwel als je een wat stekeliger geluid omarmt. Simpele songwriting met een gepolijst, niet-uitdagend instrumentenpalet daarentegen vertaalt zich gewoon in saaie muziek (zie ook: Angel Olsen).

In andere woorden, ik draai It's A Mirror, No Front Teeth en Left for Tomorrow nog een paar keer en verder wacht ik zijn volgende project af. Wel een mooie cover trouwens.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst