stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik had eigenlijk gedacht dat deze plaat me niet ging bevallen, gezien de vele commentaren die ik over het gehalte cornyheid in de teksten had gezien, en die ook al zelf had opgemerkt in de vooruitgesnelde singles. En kort gezegd: het is absoluut een minpunt aan deze plaat dat ieder nummer wel een vrij tenenkrommend tekstueel fragment bevat - voor voorbeelden, zie de gehele tekst van Saoirse. De muziek sluit daar ook bij aan: op momenten gooit de band alle registers open op het gebied van dramatiek, zoals het lijkt alsof we naar de soundtrack in de laatste vijf minuten van een James Gunn-film aan het luisteren zijn.

Maar! De Westerse democratie staat in de fik, op het ongelukkige moment dat we ook in een culturele post-ironische epidemie leven (misschien is er een klein verband tussen de twee). In een tijdperk waarin iedere oprechte maar onsubtiele uiting weggezet kan worden als cringe, is het misschien goed om de cringe soms een beetje te omarmen, voordat we compleet immuun raken voor al dan niet maatschappijkritische passie. Als we dat doel op oog hebben maakt Maruja het ook weer niet zo moeilijk. Als er dan iemand "If [hateful people] were only shown more love, they wouldn't be so spiteful/Love is my God, I don't care what you say" moet voordragen, laat het dan Harry Wilkinson zijn, met zijn oprecht gepassioneerde voordracht. Het helpt dan ook dat de instrumentatie echt voortreffelijk is, zeker in de wat gruizigere nummers als de opener, Look Down On Us en Trenches. Dit album gaat niet behoren tot mijn favoriete platen van dit jaar, maar het is misschien wel een goede eerste stap in mijn cringe-exposuretherapie. Volgende stap: Banksy.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Bij het luisteren van dit album komen de tientallen variaties van memes bij me op die allemaal neerkomen op de boodschap dat als het goed gaat met een artiest, hun kunst eraan onderdoor gaat. Ik weet niet of het daadwerkelijk een verband bestaat in dit geval, maar ik weet in ieder geval wel dat dit album met stip Big Thiefs saaiste is tot nu toe.

Double Infinity pakt precies de bij vlagen ongeïnspireerde songwriting die Dragon New Warm Mountain inconsistent maakte, en strekt het uit over albumlengte. De sterkste nummers van deze band blinken allemaal uit in hun onverwachte muzikale keuzes (Little Things), hun ruige randjes (Not) of juist hun kaalheid (Orange). Niets van dit alles is aanwezig op dit album: het zijn veertig minuten aan aansteker-in-de-lucht-en-schuifelen-maar-knuffelrock, zoals Change en Sparrow op hun vorige album ook waren. Net zoals in die nummers leunt Lenker hier overigens veel te veel op dezelfde combinatie van twee a drie akkoorden die voorbij overdone is in de pop/rockmuziek op dit punt. Het is een holle versie van wat de band ooit was, en al helemaal Lenkers solomuziek.

Ik ben blij voor hoe mijn muzikale idool nu in het leven staat, maar ik vrees dat ze muzikaal een weg zijn ingeslagen waarbij ze me kwijt zijn. Ik had het 2.5 ster gegeven voor Grandmother, wat nog wel een ontroerend liedje is, maar het meteen daaropvolgende Happy with You is misschien wel het irritantste nummer dat de band heeft uitgebracht.

stem geplaatst