stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het leeuwendeel van de recensies die ik tot nu toe van WOR$T GIRL IN AMERICA heb gezien probeert te beantwoorden of dit het nieuwe brat is - wat alleen maar aangeeft wat voor een sensatie die plaat was. Aangezien ik niet een bijster origineel persoon ben heeft deze vraag ook constant door mijn hoofd gedwaald de afgelopen dagen, dus ik meng me hierbij ook in de discussie. Mijn brokkel in de melk: deels, maar de vergelijking doet beide platen geen recht toe. Om te beginnen met de gelijkenissen, beide albums zijn in principe de Bijbel voor gays die van cocaïne houden. Brommende synths, ondubbelzinnige drugsreferenties, en doordrongen van een zelfverzekerd, compromisloos popsterethos waar homomannen naar hunkeren zoals een kalfje naar de uier van z'n moeder. Hedonisme verheven tot kunstvorm.

Zowel de sterktes als de zwaktes van dit album liggen echter in waar dit album verschilt van de groene bengelplaat. Ten eerste: hoe fantastisch ook, brat was uiteindelijk een masterclass in commercialiteit. Niet alleen vanwege de meesterlijke marketingcampagne inclusief Tiktokdansjes en het perfect getimede remixalbum, maar ook in de naadloze fusie van bubblegum bass met commerciële pop. Hierdoor was het album toegankelijk genoeg om ook een cultureel ijkpunt tw worden voor middelbare scholieren en Amerikaanse Democraten. In het geval van dit album durf ik mijn linkertepel erop te verwedden dat we niet aan de vooravond staan van Slechtste-meid-in-Amerikazomer. Dat is niet alleen maar omdat de teksten hier nóg minder familievriendelijk zijn (Crank is lastig anders uit te leggen dan een ode aan crystal meth chemsex), maar ook omdat het geluid stukken minder pop is. Het spectaculaire Yes Goddd bijvoorbeeld heeft meerdere breakdowns die het gemiddelde synthpunknummer laten klinken als de nieuwe worp van Suzan & Freek; zelfs afsluiter Britanny Murphy, misschien wel het meest catchy nummer op deze plaat, wordt getekend door zijn duizelingwekkend rondstuiterende synths. Anders gezegd, dit album is absoluut te punk om het te maken buiten het circuit van coke gays en online muziekcritici. En hoewel de commercialiteit van brat zeker geen minpunt ervan was, is de compromisloze houding van deze plaat wél alleen maar een pluspunt ervan.

Een tweede verschil ligt in de bronnen waar dit album uit put. Waar brat nogmaals het logische eindpunt is van de PC-music scene, gaat Slayyyter hier net een decennium verder terug. Het intro van Dance klinkt zodanig als Justice dat ik het bijna in mijn onlangs opgerichte topic had gepost; I'm Actually Kinda Famous zou zo de comebackplaat van Miss Kittin kunnen zijn als ze betere muziek zou maken; als je me had verteld dat Old Fling$ voorkwam in de soundtrack van snowboardgames waar ik mee opgroeide had ik je zo geloofd. Er is bovendien genoeg ruimte voor variatie, met het lieflijke Unknown Loverz als een succesvolle Kylie Minogue-ode zo tussendoor. Tegelijkertijd laat het de plaat soms wel wat meer voelen als een ode aan voorbije tijdperken, in plaats van een coherent statement in zichzelf. Bij het luisteren voel ik me tegelijkertijd gezien in mijn 00's-nostalgie als generatiegenoot van Slayyyter als dat ik me soms afvraag of ik er alleen maar om deze reden van geniet.

Wat daarbij niet meehelpt is het feit dat de tekstuele aanpak in vergelijking tot de bengelplaat ook beslist on-Gen-Z is. Slayyyter heeft zich in haar teksten duidelijk laten inspireren door klassiekers zoals Like a G6 en Tik Tok. Dat is op zich gewoon charmant: wie heeft ooit bedacht dat een gebrek aan cringe met als gevolg semi-ironische observaties het hoogst haalbare doel voor clubbangers zou moeten zijn? "Diamond grills, champagne bottles, swagger I bleed/I want sex, money, bitches, and the stickiest weed/I want a cigarette" is wat mij betreft precies de boodschap die een nummer zoals Beat Up Chanel$ zou moeten verkondigen. Aan de andere kant heb ik wél veel liever de matter-of-fact, bijna onpoëtische aanpak van Gen-Z populaire muziek wanneer het gaat over de kwetsbaardere teksten. Gas Station, de huilend-naar-de-club-worp van dit album, draait om een nogal ongemakkelijk rijmpje tussen de titel en "desperation", en een nogal generiek pre-chorus in de vorm van "I loved you more than anything/And, yes, I made mistakes/But you know I would do anything to put a smile on your face". Geef me dan de filterloze, nuchtere voordracht van een I think about it all the time, dat echt ergens over gáat.

Aan de andere kant voel ik me een ongelooflijke nerd bij het neerpennen van kleine details van waarom deze clubplaat misschien niet hét volgende culturele moment is. Ik heb dit jaar nog niet zo'n leuke eerste luisterbeurt van een nieuw album beleefd, en alle voorgenoemde nummers (behalve Gas Station dan) zijn zo belachelijk energiek en verslavend dat ik betwijfel dat we dit jaar nog een betere popplaat gaan zien. Met WOR$T Girl in America heeft Slayyyter definitief bewezen dat de popmuziek waar we rond 2010 onze neus voor ophaalden eigenlijk eindeloos pakkend en doeltreffend was. Met andere woorden ben ik blij om aan te kondigen dat ik gewoon meerijd met de hypetrein. Al ben ik niet cool genoeg om coke te doen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst