Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Lana Del Rey - Norman Fucking Rockwell! (2019)

Het is eigenlijk om je kapot te schamen, maar ik ben best wel slecht op de hoogte van de artiesten die op dit moment ‘in’ zijn. Wat dat betreft leef ik dan toch iets te veel in mijn eigen muzikale bubbel van gouwe ouwe bands. Daar mag toch ook wel eens wat meer moderne muziek bij. Natuurlijk had ik de naam Lana Del Rey wel voorbij zien komen en heb ik wel eens flarden van ‘Born to Die’ opgevangen, maar meer dan dat had ik er dan ook weer niet van meegekregen. Mijn interesse werd toch wel gewekt bij het lezen van de enorm lovende recensies over haar laatste album ‘Norman Fucking Rockwell!’. Ondertussen heeft ie al aardig wat luisterbeurten gekregen en kan ik toch wel zeggen dat dit een van de leukere ontdekkingen is van de afgelopen tijd.

Lana Del Rey timmert ondertussen al een tijdje aan de weg. In 2010 kwam haar titelloze debuut uit maar het eerste grote succes kwam bij haar tweede album ‘Born to Die’ met onder andere het titelnummer en ‘Video Games’ als grote singles. ‘Norman Fucking Rockwell!’ is ondertussen Lana’s zesde album en er schijnt dit jaar nog meer nieuwe muziek aan te komen.

‘Norman Fucking Rockwell!’ klinkt opvallend tijdloos en puur. Het is op momenten een beetje folky en psychedelisch wat zorgt voor een dromerig sfeertje. Echt een happy album kun je het niet noemen, het zijn voornamelijk treurige rustige luisternummers die je kunt verwachten. Tekstueel worden redelijk dezelfde thema’s behandeld, het zijn vooral nummers over heimwee naar vervlogen liefdes en gemis. Het is niet allemaal even hoogstaand, maar het komt wel oprecht over.

Het openings- en titelnummer is meteen een tranentrekker eersteklas. Wat een ongelooflijk mooie binnenkomer is dat! Emotioneel beladen en met de wegebbende zang op het einde maken het nummer direct één van de hoogtepunten van het album. Maar deze lijn wordt doorgezet met ‘Mariners Apartment Complex’ welke tevens van een hoog niveau is. Ontzettend mooi gezongen ook. In ‘Venice Bitch’ wordt lekker de tijd genomen om een dromerige zomeravondsfeer neer te zetten. Heerlijk uitgesponnen en ruimte voor mooie instrumentatie waarbij negen minuten in no time omvliegen. Ook het daaropvolgende ‘Fuck It I Love You’ is een prachtsong. ‘Doin’ Time’ breekt een beetje met de ingetogenheid van de eerste vier nummers. Het is het enige nummer dat nog een beetje uptempo is, maar dat zorgt voor een fijne afwisseling. Een tikkeltje rauw zingende Lana en een simpel maar doeltreffend baslijntje maken het af. Eigenlijk zijn alle nummers tot en met ‘Doin’ Time’ wat mij betreft voltreffers.

Vanaf ‘Love Song’ daalt het niveau iets. De nummers tot en met ‘The Next Best American Record’ zijn zeker niet slecht maar wel wat meer standaard in vergelijking met de rest. Dit neemt niet weg dat het stuk voor stuk prima songs zijn, het album kent eigenlijk geen zwakke momenten. Met ‘The Greatest’ gaat het niveau weer echt omhoog. Een mooi nummer met melancholische retro-vibe, Misschien wat minder opvallend, maar ‘Bartender’ is prachtig in zijn eenvoud. Met tekstuele verwijzingen naar Joni Mitchell en CSN weet het de sfeer van een woestijnvlakte neer te zetten. Afsluiter ‘Hope Is a Dangerous Thing for a Woman Like Me to Have – but I Have It’ is wederom een emotioneel hoogtepunt waarmee het album groots eindigt.

Met ‘Norman Fucking Rockwell!’ heeft Lana Del Rey een erg sterk album gemaakt met bijzonder veel sfeer en emotie. En het is nog een groeiplaat ook, bij elke luisterbeurt blijft ie beter worden. Dit beloofd één van de soundtracks voor de komende eenzame zomeravonden te worden. Wát een kennismaking, dit smaakt naar meer!

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - 4 Kerstplaten

Wanneer de dagen korter worden en er geen blad meer aan de bomen zit weet je dat er geen ontsnappen meer aan is, kerstmuziek. Jarenlang heb ik me er tegen verzet. Blegh, ik moest er niks van hebben. Altijd maar weer diezelfde nummers, kunnen ze niet eens wat anders draaien? Een paar jaar terug heb ik de strijd maar opgegeven en dat was een hele opluchting. Het hoort er nou eenmaal bij en ach, een groot deel van de bekende singles is natuurlijk wel tijdloos en heeft zeker wel kwaliteit. Alleen ‘All I Want for Christmas Is You’, daar blijf ik jeuk van krijgen. Je moet ook niet té veel willen natuurlijk. Maar een beetje variatie qua kerstmuziek kan nog steeds geen kwaad. Daarom vier kerstplaten voor je als eens wat anders wilt dan Mariah Carey, Wham! en Chris Rea.

Heart - Heart Presents a Lovemongers' Christmas (2001)

De Amerikaanse rockband Heart bestaat al jaren rondom de zussen Ann (zang) en Nancy (gitaar en zang) Wilson. In de jaren 70 wisten zij een blend te creëren van hardrock met folk invloeden en scoorden daarmee hits als ‘Barracuda’, ‘Crazy on You’ en ‘Magic Man’. Halverwege de jaren 80 behaalde de band opnieuw succes met de powerballads ‘Alone’ en ‘These Dreams’. In de 90s richtten de dames een akoestische band op, The Lovemongers, waarmee in 1998 het kerstalbum ‘Here Is Christmas’ werd uitgebracht. In 2001 werd deze plaat opnieuw uitgebracht onder de bandnaam Heart om hier vervolgens in 2004 twee nieuwe nummers aan toe te voegen en de tracklist om te gooien. Die laatste versie is zoals ik de plaat ken en ook op Spotify staat.

Eigenlijk klinkt het album helemaal niet zoals je die van Heart zou verwachten. De gitaren spelen een relatief kleine rol en het is een beetje een mengeling van popachtige arrangementen en wat meer traditionelere kerstnummers geworden. Met ‘Let’s Stay In’ wordt het zelfs een beetje jazzy. De beste nummers zitten wat mij betreft vooral in de eerste helft. Niet toevallig ook voornamelijk de zelfgeschreven nummers zoals kerstanthem ‘Here Is Christmas’ (sentimenteel maar stiekem toch wel goed), het sfeervolle akoestische ‘Christmas Waits’ (gezongen door Nancy) en het mooi gezongen ‘How Beautiful’. Hoewel ‘Oh Holy Night’ een behoorlijk voorspelbare keuze is voor een kerstalbum, kan ik niet ontkennen dat hij wel sterk neergezet wordt.

De plaat is over de hele linie misschien niet overal even sterk maar zeker prettig om naar te luisteren. De zussen, met name Ann, hebben fantastische stemmen en weten wel de nodige sfeer neer te zetten. Het lukt ze daarmee wel een gevoelige snaar bij me te raken waardoor dit album met kerst niet meer mag ontbreken.